ทุกคนออกเดินทาง รถม้าหลายคันในหมู่บ้านเอาไปด้วยไม่ได้จริง ๆ ทั้งยังเข้าเมืองไม่ได้ จึงไม่มีทางขายเอาเงินได้
รื้อออกมาเผาฟืนก็หนักเกินกว่าจะแบกไหว ทำได้เพียงทิ้งไว้ข้างทาง หากมีใครผ่านมาพอดีและได้ใช้ประโยชน์ ก็เอาไปได้เลย!
เสบียงส่วนใหญ่ของบ้านหลี่หว่านชิงวางไว้บนหลังล่อ ส่วนที่เหลือก็แบ่งให้ทุกคนแบกติดตัวไปคนละนิด!
ชาวบ้านเรียงแถวกัน ค่อย ๆ ปีนขึ้นเขาไป!
ต้นไม้บริเวณเชิงเขาส่วนใหญ่ใบเหลืองกรอบเพราะถูกแดดเผา รอบด้านเต็มไปด้วยสีเหลืองหม่น มองไม่เห็นแม้แต่สีเขียวสักนิด
ทุกคนเดินไปข้างหน้าอย่างเงียบงัน เหงื่อบนตัวแทบไหลจนหมด ริมฝีปากแห้งแตกเป็นขุย!
เดินมาครึ่งวันแล้วก็ยังแทบไม่เห็นสีเขียว
จ้าวหลันหยิบผ้าเช็ดหน้าออกมาเช็ดเหงื่อให้หลี่หว่านชิง “หว่านชิง เหนื่อยไหม ให้แม่ช่วยแบกของเถอะ ลูกพักสักหน่อย”
หลี่หว่านชิงส่ายหน้า “ท่านแม่ ข้าไม่เหนื่อย!”
จ้าวหลันหันไปถามเด็ก ๆ คนอื่น “พวกเจ้าเหนื่อยไหม?”
เด็ก ๆ หลายคนส่ายหน้า “ไม่เหนื่อย!”
ยามเที่ยงแดดแผดเผาผืนดิน ทุกคนเดินกันจนหอบหายใจ!
หลี่หลี่เจิ้งตะโกนบอก “พักกันตรงนี้ก่อน กินอะไรสักหน่อยแล้วค่อยเดินขึ้นไปต่อ!”
สิ้นเสียง หลายคนก็โยนสัมภาระลงจากหลังแล้วทิ้งตัวนอนกับพื้นทันที!
หลี่หว่านชิงวางของลง นั่งดื่มน้ำพักอยู่ตรงนั้น ก่อนเอ่ยว่า “ท่านแม่ ข้าอยากไปเดินดูแถวนี้หน่อย เผื่อจะหาน้ำได้บ้าง
หรือไม่ก็ล่าสัตว์มาได้สักตัว!”
จ้าวหลันพยักหน้า “ได้ แต่อย่าไปไกลล่ะ!”
หลี่หว่านชิงลุกขึ้น แล้วแอบเดินเข้าไปในป่าด้านหลัง