หลังจากกินมื้อเย็นจนอิ่มหนำ เด็ก ๆ หลายคนก็ลูบท้องที่แน่นตึง พลางครางฮืออย่างมีความสุข!
นี่เป็นมื้อที่กินได้อิ่มสบายที่สุดตั้งแต่เริ่มหนีภัยมา
เสี่ยวซานลูบหัวน้อย ๆ ที่ป่องขึ้นมา ก่อนถามเสี่ยวมู่ด้วยรอยยิ้มว่า “พี่เสี่ยวมู่ ท้องของเสี่ยวซานป่องแล้วล่ะ
นี่เป็นครั้งแรกเลยที่มันป่องขนาดนี้ พี่ลองจับดูสิ”
พูดจบก็จับมือเสี่ยวมู่มาวางบนท้อง ดวงตาเป็นประกาย “เห็นไหมล่ะ!”
เสี่ยวมู่ยิ้มพลางบีบจมูกเล็ก ๆ ของเขา “ใช่แล้ว เสี่ยวซานเก่งมาก!”
เสี่ยวเหมาก็ไม่น้อยหน้า “ท้องของข้าก็ป่องเหมือนกัน
ข้ากินอิ่มมากเลย!”
จ้าวหลันมองเด็ก ๆ หลายคนด้วยรอยยิ้ม “ใช่แล้ว พวกเจ้าทุกคนเป็นเด็กดี
ต่อไปเราจะพยายามไปด้วยกัน ให้พวกเจ้ากินจนอิ่มท้องป่องได้ทุกวันเลย!”
เด็ก ๆ ขานรับเสียงใส “เย่!”
โจวต้าหย่งพยักหน้า “เอาละ รีบไปล้างหน้าล้างตา แล้วเข้านอนเร็วหน่อย
คืนนี้ที่นี่มีแหล่งน้ำ ข้ากลัวว่าจะมีสัตว์ป่ามาตอนกลางคืน
ข้าจะไปคุยกับหัวหน้าหมู่บ้านเรื่องเวรยามคืนนี้!”
โจวจิ่งโม่ลุกขึ้น “ท่านอาจารย์ ข้าไปด้วย!”
โจวต้าหย่งพยักหน้า ทั้งสองคนออกไปหาหัวหน้าหมู่บ้านด้วยกัน
ผู้เฒ่าหวังก็พาเด็กชายสองสามคนไปล้างหน้าล้างตาเช่นกัน!
เขาไม่มีความสามารถอย่างอื่น ทำได้แค่ช่วยจัดการงานเบื้องหลังและดูแลเด็ก ๆ ให้มากหน่อย!
จ้าวหลันพาเด็กผู้หญิงหลายคนไปต้มน้ำร้อน แล้วช่วยกันตั้งเพิงเล็ก ๆ
หลี่หว่านชิงหยิบอ่างไม้ใบใหญ่ออกจากมิติ
นางล้างตัวตั้งแต่หัวจรดเท้าถึงสามรอบ ในที่สุดก็ชำระร่างกายจนสะอาด!
คนอื่น ๆ ก็ล้างตัวจนสะอาดเช่นกัน หลี่หว่านเหลียนวิ่งเข้ามากอดหลี่หว่านชิงพร้อมหัวเราะ “พี่รอง ตัวพี่หอมจัง!”