วันนี้หลี่หว่านชิงกับคนอื่น ๆ โชคดีไม่น้อย พวกนางเจอไข่ไก่ป่าหนึ่งรัง มีตั้งเจ็ดแปดฟอง
จ้าวหลันเดินหาอยู่ใกล้ ๆ แล้วเก็บสมุนไพรอย่างหวงฉินกับเจี๋ยเกิ่งมาได้บ้าง สมุนไพรเหล่านี้พบได้ทั่วไปบนภูเขา
แต่คนในหมู่บ้านที่รู้จักสมุนไพรมีไม่มาก ส่วนใหญ่จึงไม่มีใครเก็บไปขายแลกเงิน
หลี่หว่านชิงเห็นจ้าวหลันกำลังขุดเจี๋ยเกิ่งอยู่ จึงเอ่ยว่า “ท่านแม่ ข้าจะไปดูแถว ๆ นี้ว่าพอจะหาสมุนไพรดี ๆ ได้บ้างไหม”
จ้าวหลันกำลังขุดสมุนไพรจนไม่ได้เงยหน้า จึงรับคำว่า “ระวังหน่อย อย่าไปไกลนัก”
หลี่หว่านชิงใช้ไม้เคาะพื้นตรงหน้าไปพลางตอบไปพลาง “รู้แล้ว ข้าจะระวังตัว”
เดินไปได้พักหนึ่ง นางก็เห็นต้นไม้ต้นหนึ่งอยู่ข้างหน้า ไม่มีใบสีเขียว มีเพียงก้านดอกสีน้ำตาลอมเหลืองโผล่พ้นดินขึ้นมา
นางเหมือนจะเคยอ่านเจอในหนังสือว่านี่คือเทียนหมาป่า
นางรีบวิ่งเข้าไปอย่างตื่นเต้น ใช้มือปัดดินด้านบนออก เผยให้เห็นเหง้าด้านล่าง
เป็นเทียนหมาจริง ๆ แถมยังมีอยู่ด้วยกันหลายต้น นางรีบใช้พลังพิเศษเร่งให้มันเติบโตขึ้นอีกหน่อย
จากนั้นค่อย ๆ ขุดดินรอบ ๆ ออก ก็เห็นว่ามีอยู่ด้วยกันสี่ต้น แต่ละต้นอวบใหญ่เท่าแขนผู้ใหญ่ ยาวประมาณสิบกว่าซม.
นางยิ้มพลางขุดต้นเหล่านั้นขึ้นมาอย่างระมัดระวัง แล้วใส่ลงในตะกร้าสะพายหลัง ก่อนใช้ผักป่าคลุมไว้ด้านบน
จากนั้นสะพายตะกร้าแล้ววิ่งลงเขาอย่างมีความสุข พลางร้องเรียกไปด้วยว่า “ท่านแม่...”
จ้าวหลันลุกขึ้นยืน ทุบหลังเบา ๆ พลางตอบว่า “อยู่นี่...”
หลี่หว่านชิงวิ่งมาหานางด้วยรอยยิ้ม วางตะกร้าลงแล้วค่อย ๆ แหวกผักป่าด้านบนออก ก่อนพูดอย่างตื่นเต้นว่า “ท่านแม่ ดูสิ—
ข้าเจอของดีแล้ว!”
จ้าวหลันย่อตัวลงอย่างดีใจ ถามอย่างไม่แน่ใจว่า “นี่เทียนหมาหรือ?”
หลี่หว่านชิงยิ้มพลางพยักหน้า “อื้ม ใช่แล้ว ท่านแม่รู้จักด้วยหรือ?”