หลี่หว่านซิ่วที่ไม่มีใครนึกถึง กำลังถูกหวังเป่าทุบตีจนหดตัวอยู่ตรงมุมห้อง สั่นเทิ้มไปทั้งร่าง
นางไม่กล้าร้องไห้ ยิ่งร้องก็ยิ่งถูกตีหนักขึ้น นางกัดฟันแน่น ไม่ยอมส่งเสียงออกมา ขอแค่ทนอีกสักพัก พอเขาตีจนเหนื่อยก็จะหยุดเอง
หวังเป่าตีไปหัวเราะไป “ข้าจะตีเจ้าให้ตายแล้ว เจ้ายังไม่ร้องไห้อีก ฮ่า ๆ ๆ... สนุกชะมัด”
จากนั้นเขาก็โกรธขึ้นมา ใช้เท้าเตะหลังหลี่หว่านซิ่วอย่างแรง “บังอาจว่าข้าเป็นคนโง่... คนโง่...”
เตะไปได้ไม่กี่ครั้ง นางก็ร้องไห้โฮออกมา “ท่านแม่ ท่านแม่ อาเป่ากลัว... มีคนร้าย!”
พูดจบก็ทิ้งพลองในมือลง แล้ววิ่งออกจากห้องไป
หลี่หว่านซิ่วถ่มเลือดในปากออกมา ใช้ข้อศอกเช็ดปากอย่างแรง พลางสาบานในใจอย่างเงียบ ๆ ว่านางจะต้องแข็งแกร่งขึ้น
นางจะมีชีวิตอยู่ให้ได้ ให้คนตระกูลหลี่กับสัตว์เดรัจฉานตระกูลหวังพวกนี้ตายอย่างอนาถ!
เมื่อเทียบกับตระกูลหลี่และตระกูลหวังแล้ว นางเกลียดเจ้าคนโง่หลี่หว่านชิงมากกว่า เหตุใดนางถึงโชคดีเช่นนั้น มีมารดาที่ดีอย่างอาสะใภ้รอง นางไม่ยอมจริง ๆ!
แล้วยังมีหลี่หว่านเหลียนอีก หากไม่ใช่เพราะนาง นางก็คงได้เป็นบุตรสาวของอาสะใภ้รองแล้ว
คนที่ควรอยู่ตระกูลหวังคือหลี่หว่านเหลียนแท้ ๆ
พวกเจ้ารอดูเถิด ข้าจะมีชีวิตอยู่เพื่อแก้แค้นให้ได้...
ทุกครั้งที่ถูกตีในตระกูลหวัง ความแค้นของนางก็เพิ่มขึ้นอีกส่วน!
นางมีชีวิตรอดมาได้เพราะความแค้นเหล่านี้
นางพยุงกำแพงค่อย ๆ ลุกขึ้น แล้วขยับออกจากห้องทีละก้าว มุ่งหน้าไปยังห้องของตน
เพิ่งเดินมาถึงหน้าประตู ก็ได้ยินเสียงหวังเสี่ยวหนิวดังมาจากข้างใน “พี่ใหญ่ ท่านพ่อจะจับพี่แต่งกับชายโสดในหมู่บ้านตระกูลจ้าวจริงหรือ?”