หลี่หว่านชิงกับพวกเดินไปตามถ้ำ มุ่งหน้าไปเรื่อย ๆ ไม่นานก็ถึงหุบเขา ทั้งสองฟากของหุบเขามีโคมไฟส่องสว่าง
เสียงหัวเราะและเสียงดื่มสุราดังมาจากในห้อง รอบบริเวณยังมีคนเดินลาดตระเวนไปมา!
หลี่หว่านชิงแผ่ญาณออกไป เริ่มตรวจค้นทีละนิ้วว่าที่ไหนเป็นสถานที่คุมขังคน
นางกวาดตามองไปรอบหนึ่ง แต่ไม่พบที่คุมขังเด็ก ๆ!
โจวต้าหย่งสำรวจรอบด้านแล้วกล่าวว่า “ข้าสังเกตดูแล้ว ที่คุมขังเด็ก ๆ คงไม่อยู่ที่นี่
พวกเราต้องลองหาอีก พวกเจ้ารออยู่ตรงนี้ก่อน ข้าจะไปตรวจดูเอง!”
หลี่ต้าหย่งกระโดดเบา ๆ ขึ้นไปบนต้นไม้ใหญ่ข้างทาง โดยไม่ส่งเสียงแม้แต่น้อย
เขาซ่อนตัวอยู่บนต้นไม้ รอให้คนที่มาตรวจผ่านไป
ชายสองคนด้านล่างกำลังคุยกัน คนหนึ่งเอ่ยว่า “เด็กสองสามคนที่รองหัวหน้านำมาในวันนี้ เจ้าขังไว้เรียบร้อยแล้วใช่ไหม?
ต้องเฝ้าให้ดี ถ้าเกิดเรื่องขึ้นมา ชีวิตพวกเราสองคนคงจบแน่!”
อีกคนตอบว่า “ขังไว้เรียบร้อยแล้ว ไม่อย่างนั้นพวกเราไปตรวจดูอีกสักรอบเถอะ อีกสองวันคนดูแลจากข้างบนก็จะมาแล้ว จะให้เกิดเรื่องไม่ได้เด็ดขาด!”
ทั้งสองพูดคุยพลางเดินไปข้างหน้า หลี่ต้าหย่งซ่อนตัวอยู่ไกล ๆ ค่อย ๆ ตามไป
เขาเห็นคนหนึ่งกดลงบนก้อนหินที่กำแพง ทางเดินลงไปด้านล่างก็เปิดออกเอง
ทั้งสองเดินลงไปพร้อมกัน หลี่ต้าหย่งตามลงไปด้วย เดินไปครู่หนึ่งก็เห็นห้องแบ่งเป็นช่อง ๆ อยู่ด้านใน
แต่ละช่องมีประตูเหล็กปิดไว้ ส่วนห้องสุดท้ายมีเด็กหลายคนถูกขังอยู่
คนเฝ้าประตูเห็นพวกเขาเข้ามา จึงลุกขึ้นทักทาย “หัวหน้าหน่วย รองหัวหน้าหน่วย พวกท่านมาแล้วหรือขอรับ?”
ทั้งสองพยักหน้า “อืม! เฝ้าเด็ก ๆ ที่นี่ให้ดี ระวังตัวไว้ อย่าปล่อยให้พวกเขาหนีไปได้!”