รถล่อเพิ่งออกเดินทาง หัวหน้าหมู่บ้านโจวก็ร้องตะโกนตามหลังว่า “พวกเจ้าไปให้สบายใจเถอะ พวกเราจะรออยู่ที่นี่สามวัน
ถ้าพวกเจ้าไม่รีบกลับมา ก็ไปพบกันที่อำเภอหยวนเหอ!”
โจวต้าหย่งตะโกนตอบว่า “รู้แล้ว พวกเราจะพยายามกลับมาให้ทันภายในสามวัน!”
เมื่อรถล่อมาถึงบริเวณที่มีรอยล้อรถม้าเมื่อครู่ โจวจิ่งโม่ก็พูดว่า “มืดขนาดนี้ พวกเรามองไม่เห็นรอยล้อรถหรอก
เดินไปตามทางนี้ก่อน ถ้าเจอทางเลี้ยวค่อยลองหารอยล้อรถดูกัน!”
หลี่ชิงซงพยักหน้า แล้วขับรถล่อต่อไปข้างหน้า!
คนที่สองก็ขับรถม้าตรงไปข้างหน้าเช่นกัน คนที่สามแหวกม่านรถ เห็นเด็กตัวเล็ก ๆ นอนหลับอยู่ข้างใน จึงพูดว่า “คนที่ห้า เจ้าคอยดูพวกมันไว้ ถ้าตื่นขึ้นมาก็มัดเสีย”
คนที่ห้ากลอกตา “ยังต้องให้เจ้าบอกอีกหรือ แค่เด็กไม่กี่คน จะหนีไปได้ยังไง!”
คนที่สองพูดเรียบ ๆ ว่า “ระวังไว้หน่อยย่อมไม่เสียหาย”
คนที่ห้าพึมพำ “รู้แล้ว ทำมาตั้งกี่ครั้ง ครั้งไหนบ้างที่ไม่ราบรื่น
ก็แค่เด็กไม่กี่คน จะก่อเรื่องอะไรได้!”
โจวจิ่งซิวแอบลืมตาขึ้นนิดหนึ่ง มองไปรอบ ๆ พวกเขาอยู่บนรถม้า แต่ไม่รู้ว่าคนพวกนี้เป็นใคร จับเด็กมาทำไมกันนะ เขาต้องหาทางทิ้งร่องรอยไว้บ้าง!
เขาเชื่อว่าพี่ชายกับอาจารย์จะต้องตามมาแน่นอน!
รถม้าแล่นต่อไปอีกราวหนึ่งชั่วยามกว่า ๆ ก่อนจะเริ่มเลี้ยวคดเคี้ยวขึ้นไปตามทางภูเขา
ผ่านไปอีกราวหนึ่งชั่วยามกว่า รถม้าก็หยุดอยู่หน้าก้อนหินใหญ่
คนในรถพากันลงมา คนที่สามสั่งว่า “คนที่สี่ พวกเจ้ามาช่วยข้าเลื่อนก้อนหินออกไป!”