บทที่ 66 สังหารหมาป่า
ราชันหมาป่าที่อยู่ท้ายฝูงแหงนหน้าหอนยาว “อู้ววว”
หมาป่าทั้งหมดพุ่งออกไปพร้อมกัน
โจวต้าหย่งถือดาบใหญ่พุ่งเข้าใส่ ฟันเข้าที่ท้องหมาป่าตัวหนึ่ง
จากนั้นก็หันไปบอกโจวจิ่งโม่ว่า “ข้าจะไปฆ่าราชันหมาป่า เจ้าอย่าประมาทล่ะ!”
พูดจบก็ตรงไปทางท้ายฝูงหมาป่า
ราชันหมาป่ารู้สึกถึงอันตราย จึงหอนขึ้นอีกครั้ง
ทันทีที่เสียงหอนเงียบลง หมาป่าที่อยู่รอบตัวโจวต้าหย่งก็เริ่มล้อมเขา!
พวกมันแบ่งหน้าที่กันชัดเจน มีทั้งตัวที่เข้าโจมตีและตัวที่คอยเสริมกำลัง
โจวต้าหย่งเผลอเพียงนิดเดียว ก็ถูกหมาป่าตัวหนึ่งกัดเข้าที่แขน!
ตอนนั้นเอง ชาวบ้านก็รีบตามมาถึง
โจวฟู่กุ้ยกับโจวฟู่เหรินรีบวิ่งไปอยู่ข้างโจวจิ่งโม่ ทั้งคู่ยืนหันหลังชนกัน “จิ่งโม่ เจ้าไม่ได้บาดเจ็บใช่ไหม?”
โจวจิ่งโม่คอยระวังฝูงหมาป่ารอบตัวอยู่ตลอด ก่อนตอบเสียงเรียบว่า “ไม่บาดเจ็บขอรับ ท่านลุงใหญ่ไปช่วยอาจารย์เถอะ ทางนี้ข้ายังไหว!”
โจวฟู่หย่งพยักหน้า “ได้ ระวังตัวด้วยล่ะ!”
แล้วก็วิ่งไปช่วยโจวต้าหย่ง
คนที่อยู่ด้านหน้าต่างกำลังสู้สุดชีวิตเพื่อฆ่าหมาป่า
หลี่หว่านชิงกับคนอื่น ๆ ก็ไม่ได้นิ่งเฉย พวกนางล้อมคนแก่และเด็ก ๆ ไว้ตรงกลาง
พวกนางยืนอยู่รอบนอก คอยระวังเผื่อมีหมาป่าตัวไหนหลุดเข้ามา
เสี่ยวมู่กับพวกพ้องก็ยืนอยู่ด้านนอกเช่นกัน “ท่านน้าจ้าว พวกเรามาช่วยด้วย พวกเราฝึกฝนมาตั้งนานแล้ว ฆ่าหมาป่าได้เหมือนกัน!”
จ้าวหลันคอยปกป้องพวกเขาอยู่ด้านหลัง “ถอยไปอยู่ข้างหลัง ผู้ใหญ่จัดการด้านหน้าเอง”
หวังกุ้ยจือกอดเด็กทั้งสองไว้แน่น แล้วถามว่า “น้องจ้าว มองเห็นไหมว่าหมาป่าข้างหน้าโดนฆ่าหมดหรือยัง?”