กินมื้อเย็นเสร็จ หลี่หว่านชิงก็ยิ่งคิดยิ่งโมโห คนพวกนั้นเมื่อครู่ทำให้นางต้องกล้ำกลืนความโกรธเอาไว้ อย่างไรก็ต้องเอาคืนให้ได้!
โจวจิ่งโม่เดินมานั่งข้างนาง “เป็นอะไรไป กำลังคิดอะไรอยู่หรือ?”
หลี่หว่านชิงยิ้มตาหยีมองเขา “พี่โจว เมื่อครู่พี่โกรธคนพวกนั้นหรือเปล่า?”
โจวจิ่งโม่พลันหน้าเย็นชา “ต้องโกรธอยู่แล้ว ข้าอยากกลับไปอัดพวกมันอีกสักรอบด้วยซ้ำ!”
หลี่หว่านชิงรีบพยักหน้า “ใช่แล้ว งั้นพี่อยากไปแก้แค้น อัดคุณชายอะไรนั่นสักยกไหม?”
โจวจิ่งโม่ยิ้มพลางเอ่ย “เจ้ามีวิธีหรือ? พวกองครักษ์เหล่านั้นฝีมือไม่เบา ถ้าบุ่มบ่ามเข้าไปอัดคนแล้วถูกจับได้ พวกเราคงไม่ได้ลงเอยดีแน่!”
หลี่หว่านชิงหัวเราะคิก “ไปกันเถอะ ไปขอของจากหมอหลี่ก่อน!”
โจวจิ่งโม่พึมพำกับตัวเอง “จะเอาอะไรนะ ทำลับ ๆ ล่อ ๆ เสียจริง!”
ทั้งสองไปยังที่พักของหมอหลี่ ขณะนั้นเขากำลังจัดการสมุนไพรอยู่ พอเห็นพวกเขามาก็ถามว่า “มีอะไรรึ ไม่สบายตรงไหนหรือ?”
หลี่หว่านชิงลูบท้องพลางตอบ “ท่านปู่หลี่ คนในบ้านข้าท้องอืดกันนิดหน่อย
ท่านให้เมล็ดสลอดข้าสักหน่อยได้ไหมเจ้าคะ?”
หมอหลี่ถามอย่างสงสัย “ท้องอืดหรือ? งั้นยื่นมือมาสิ ข้าจะจับชีพจรให้!”
หลี่หว่านชิงยิ้มแห้ง “ไม่ต้องจับชีพจรหรอกเจ้าค่ะ ร่างกายข้าไม่ได้เป็นอะไร!
แค่อยากได้เมล็ดสลอดสักหน่อยเท่านั้น!”
หมอหลี่ถลึงตาใส่นาง “เจ้าจะเอาเมล็ดสลอดไปทำอะไร? หรือคิดจะไปทำเรื่องไม่ดี?”
หลี่หว่านชิงเดินไปข้างกายเขา “ท่านปู่หลี่ อย่าถามมากเลยเจ้าค่ะ
ให้ข้าสักหน่อยเถอะ!
วางใจได้ ข้าไม่เอาไปทำร้ายใครแน่นอน!”
หมอหลี่ส่ายหน้า “ถ้าไม่บอกว่าจะเอาไปใช้ที่ไหน ข้าก็ให้ส่งเดชไม่ได้!”