คืนนั้นผ่านไปอย่างสงบ เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น ฟ้าเพิ่งเริ่มสาง จ้าวหลันก็ลุกจากเตียง
หลังล้างหน้าล้างตาเรียบร้อย นางก็รีบไปบ้านหลี่เหล่าเกิน
บ้านของพวกเขาอยู่เยื้องกับบ้านตระกูลหลี่ ห่างออกไปสองสามหลัง
บ้านเรือนในหมู่บ้านหลี่เจียปลูกเรียงเป็นแถว หันหน้าประจันกัน ระหว่างบ้านแต่ละหลังมีตรอกเล็ก ๆ คั่นอยู่ ไม่ได้อยู่ห่างกันนัก
จ้าวหลันไปเคาะประตู ไม่นานก็มีเสียงแม่เสือหวังดังมาจากข้างใน “ใครน่ะ? มาแล้ว ๆ”
พอเปิดประตูเห็นจ้าวหลันยืนอยู่หน้าบ้าน นางก็ยิ้มพลางเอ่ยว่า “ดูความจำข้าสิ เมื่อวานบอกว่าวันนี้จะพาพวกเจ้าเข้าเมืองแต่เช้า ถ้าไม่ได้เห็นเจ้า ข้าคงลืมไปแล้วจริง ๆ
รีบเข้ามาก่อน เหล่าเกินตื่นแล้ว”
จ้าวหลันส่ายหน้า “ข้าไม่เข้าไปหรอก รบกวนพี่สะใภ้ช่วยบอกพี่ใหญ่หลี่เกินที เดี๋ยวให้เขาพาพวกข้าเข้าเมืองนะ”
พูดจบก็ล้วงเงิน 10 อีแปะออกจากอกเสื้อส่งให้อีกฝ่าย “พี่สะใภ้เก็บเงินนี่ไว้เถอะ”
แม่เสือหวังรีบดันเงินกลับไป “ก็แค่ให้เหล่าเกินออกแรงพาพวกเจ้าไปเท่านั้นเอง ยังจะให้เงินอีก ไม่เท่ากับตบหน้าข้าหรืออย่างไร?
เราสองคนเป็นอะไรกัน จะให้เงินข้า ข้าโกรธจริง ๆ นะ”
เห็นนางไม่ยอมรับจริง ๆ จ้าวหลันจึงเก็บเงินกลับมา “ได้ เช่นนั้นข้าก็ไม่เกรงใจแล้ว บุญคุณครั้งนี้ข้าจะจำไว้
ถ้าอย่างนั้นข้ากลับไปจัดของก่อน เดี๋ยวก็ออกเดินทางแล้ว”
พูดจบนางก็หันหลังกลับบ้าน
นางรีบไปห้องครัว เติมน้ำลงในหม้อเล็กน้อย แล้วนำหมั่นโถวที่เหลือจากเมื่อวานมานึ่งให้อุ่น
หวังกุ้ยจือไม่ได้ยกหมั่นโถวที่เหลือไปไว้ในห้องของตัวเองเสียด้วย ช่างหาได้ยากจริง ๆ
ช่างเถอะ อย่างไรตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป นางจะไม่ดูแลเรื่องอาหารการกินของคนอื่นในบ้านอีกแล้ว