จ้าวหลันพาลูกสองคนเข้าห้อง หลี่ชิงซงขอบตาแดงก่ำ มองจ้าวหลันแล้วพูดว่า “ท่านแม่ เป็นความผิดของข้าเอง ถ้าไม่ใช่เพราะข้าบาดเจ็บ ท่านแม่ก็คงไม่ต้องทนทุกข์ถึงเพียงนี้”
จ้าวหลันเดินไปนั่งข้างเตียง ยื่นมือไปลูบผมของหลี่ชิงซง “แม่ไม่ได้น้อยใจ แค่เป็นห่วงพวกเจ้า อย่าโทษตัวเองเลย เจ้าไม่ได้ตั้งใจให้บาดเจ็บเสียหน่อย แม่แค่อยากให้เจ้าหายไว ๆ”
หลี่ชิงซงพยักหน้า “ท่านแม่ เมื่อครู่ข้าได้ยินว่าท่านอยากหย่ากับท่านพ่อใช่ไหม?”
จ้าวหลันดึงหลี่หว่านชิงมาข้างเตียงด้วย ก่อนจะลุกไปปิดประตู
นางกลับมานั่งข้างเตียง มองหลี่ชิงซงแล้วถามว่า “ชิงซง แม่อยากหย่ากับพ่อของเจ้า แล้วพาพวกเจ้าออกไป เจ้าอยากไปกับแม่ไหม?”
หลี่ชิงซงพยักหน้า “ข้ายินดีไปกับท่านแม่และทุกคนแน่นอน”
พูดจบก็ก้มหน้าลง พึมพำเสียงเบาว่า “แต่ตอนนี้ขาพิการแล้ว ข้ากลัวว่าจะเป็นภาระของทุกคน”
หลี่หว่านชิงยิ้มแล้วพูดว่า “พี่ใหญ่ไม่ต้องกลัว ขาของพี่ต้องหายแน่นอน พรุ่งนี้พวกเราไปหาหมอที่ตัวเมืองด้วยกัน รับรองว่าหายได้”
หลี่หว่านเหลียนวิ่งไปหมอบข้างเตียง เงยหน้ามองหลี่ชิงซง “พี่ใหญ่ไม่ต้องกลัวนะ ต่อไปเสี่ยวเหลียนจะดูแลพี่เอง”
หลี่ชิงเหอพยักหน้า “พี่ใหญ่ยังมีพวกเรา พวกเราจะช่วยท่านแม่เอง”
จ้าวหลันขอบตาร้อนผ่าว แม้หลี่เอ้อร์จ้วงจะไม่ใช่คนดี แต่พอมีลูก ๆ เหล่านี้อยู่ด้วย นางก็รู้สึกปลื้มใจมาก
นางแอบเช็ดน้ำตา “ชิงซงไม่ต้องห่วง แม่จะรักษาเจ้าให้หายแน่นอน ตอนนี้น้องรองก็หายดีแล้ว ต่อไปครอบครัวเราจะมีแต่ดีขึ้นเรื่อย ๆ”
หลี่หว่านชิงขยิบตาให้หลี่ชิงซง “พี่ใหญ่ ดูข้าเล่นกลให้ดูสิ”
พูดจบก็โบกมือ บนเตียงพลันปรากฏขนมปัง ไส้กรอกแฮม และน้ำผลไม้สองขวด