หมอจ้าวเตรียมทุกอย่างพร้อมแล้ว จึงหันไปบอกหลี่เหล่าเกินว่า “เดี๋ยวข้าจะจัดกระดูกให้เขา ท่านช่วยกอดเขาไว้ อย่าให้ขยับ”
หลี่เหล่าเกินพยักหน้า “งั้นข้าไปจอดเกวียนวัวให้เรียบร้อยก่อน เดี๋ยวก็กลับมา”
หมอจ้าวส่ายหน้า “คนงานในร้านจะจูงเกวียนของท่านไปไว้หลังร้านเอง ไม่ต้องกังวล”
หลี่เหล่าเกินมายืนข้างเตียง ยื่นมือไปกอดหลี่ชิงซงไว้ “แบบนี้ได้หรือไม่?”
จ้าวหลันจูงเด็ก ๆ หลายคนไปยังห้องด้านนอก “พวกเจ้ารอแม่อยู่ตรงนี้ อย่าวิ่งซนไปไหน”
หลี่ชิงเหอพยักหน้า “ท่านแม่ไปเถิด ข้าจะดูแลพี่รองกับน้องหญิงเอง”
จ้าวหลันพยักหน้า ก่อนหันกลับเข้าไปในห้อง
“หมอจ้าว มีอะไรให้ข้าช่วยหรือไม่?”
หมอจ้าวส่ายหน้า “มีพี่ชายท่านนี้ช่วยก็พอแล้ว เจ้ายืนดูอยู่ข้าง ๆ เถิด”
พูดจบก็หันไปบอกหลี่เหล่าเกิน “กอดเขาไว้แน่น ๆ ข้าจะเริ่มแล้วนะ”
จากนั้นจึงบอกหลี่ชิงซงว่า “อดทนหน่อย จะเจ็บมาก”
หลี่ชิงซงพยักหน้า “หมอจ้าวเริ่มได้เลย ข้าทนไหว”
หมอจ้าวใช้ปลายนิ้วคลำหากระดูกหน้าแข้งที่เคลื่อนตำแหน่ง แล้วนวดคลึงบริเวณบาดเจ็บเพื่อให้เลือดไหลเวียนก่อน
ผู้ช่วยหมอแยกกันจับโคนขากับข้อเท้าแล้วดึงถ่วง หมอจ้าวใช้หัวแม่มือดันกระดูกที่นูนออกมา กดแรง ๆ เข้าด้านในจนกระดูกกลับเข้าที่ เกิดเสียงดังกรึก
หลี่ชิงซงครางอู้อี้ออกมา ความเจ็บทำให้เหงื่อผุดเต็มศีรษะ
หมอจ้าวทายาต่อกระดูกลงบนขาของเขา แล้วใช้แผ่นดามยึดไว้ให้แน่น
จากนั้นก็ทายาที่แผลบริเวณน่องซ้ำ แล้วพันผ้าให้เรียบร้อย
หมอจ้าวถามอย่างสงสัย “แผลที่น่องของเจ้าใกล้หายดีแล้ว แถมยังไม่บวมหรือแดง ใช้ยาอะไรหรือ?”