หลี่หว่านชิงเก็บสัตว์ป่าไว้หนึ่งตัว เป็นไก่ป่าตัวหนึ่งสำหรับนำไปย่างกินตอนเย็น ส่วนที่เหลือนำเข้าไปเก็บไว้ในมิติ
มื้อเย็นวันนี้ทั้งครอบครัวกินไก่ตุ๋นซีอิ๊วกับไข่ผัดพริก
สำหรับบ้านอื่น ๆ ในหมู่บ้านแล้ว อาหารเหล่านี้คงได้กินแค่ช่วงเทศกาลปีใหม่เท่านั้น
ตั้งแต่ออกจากบ้านตระกูลหลี่มา อาหารการกินในบ้านก็ดีขึ้นมาก
ทุกคนดูมีเนื้อมีหนังขึ้นเล็กน้อย ไม่ได้ซูบซีดเหมือนก่อนแล้ว
พอกินเสร็จ หลี่หว่านเหลียนก็แย่งล้างชาม “ข้าล้างเอง วันนี้ทุกคนเหนื่อยกันหมดแล้ว ข้าไม่ได้ทำอะไรเลย!”
จ้าวหลันยิ้มพลางพยักหน้า “ได้ แม่ไม่แย่งเจ้าหรอก ค่อย ๆ ล้างนะ”
หลี่หว่านเหลียนวางถ้วยชามลงในกะละมัง แล้วออกแรงยกไปล้างที่บ่อน้ำ
หลี่หว่านชิงมองนางเดินโซเซไปข้างหน้า พลางส่ายหน้า กลัวเหลือเกินว่านางจะสะดุดล้มจนกะละมังปลิวกระเด็น
ยังดีที่ท้ายที่สุดนางก็เดินโซเซไปถึงบ่อน้ำได้อย่างปลอดภัย
หลี่หว่านชิงลอบถอนหายใจอย่างโล่งอก
จ้าวหลันมองลูก ๆ ด้วยรอยยิ้ม โชคดีที่สุดในชีวิตนี้ของนางก็คือการมีลูก ๆ เหล่านี้!
“จริงสิ วันนี้ผู้ใหญ่บ้านบอกว่าจะขึ้นภาษี บ้านเราไม่มีที่ดินจึงไม่ต้องจ่าย
แต่แม่กลัวว่าอีกไม่นานราคาอาหารจะขึ้นอีก พรุ่งนี้แม่กับหว่านชิงไปซื้อเสบียงที่ตัวเมืองมาตุนเพิ่มกันเถอะ!”
จ้าวหลันคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนถามต่อว่า “หว่านชิง ในบ้านหลังเล็กของเจ้ายังมีที่ว่างเก็บเสบียงไหม?”
หลี่หว่านชิงพยักหน้า “ท่านแม่ตั้งชื่อให้บ้านหลังเล็กของข้าว่า ‘มิติ’!
ยังมีที่ว่าง ตอนนี้ใช้พื้นที่ไปแค่ครึ่งเดียว ของหลายอย่างวางซ้อนกันให้สูงได้
ถึงจะไม่กว้างและไม่ยาวมาก แต่สูงพอจะกองของขึ้นไปได้ แบบนี้ก็เก็บของได้มากขึ้น”
หลี่ชิงซงยิ้มพลางกล่าวว่า “มิติ—
ห้องที่อยู่ในอากาศหรือ? ชื่อนี้ไม่เลวเลย!”
จ้าวหลันยิ้มพลางพยักหน้า “ไม่เลวจริง ๆ เอาละ ดึกแล้ว ไปชำระล้างร่างกายแล้วพักผ่อนกันเถอะ