จ้าวหลันขับรถเทียบล่อมาถึงร้านขายธัญพืช โดยไม่ได้แวะร้านที่เคยซื้อคราวก่อน
พวกนางเพิ่งซื้อธัญพืชไปเมื่อไม่นานมานี้ เกรงว่าเถ้าแก่จะจำได้ จึงเปลี่ยนร้านเพื่อความปลอดภัย
เมื่อเถ้าแก่ร้านขายธัญพืชเห็นพวกนาง ก็ยิ้มพลางถามว่า “ท่านป้าจะซื้อธัญพืชอะไรหรือ?”
จ้าวหลันมองดูแล้วถามว่า “ตอนนี้ข้าวฟ่างกับข้าวกล้องราคาจินละเท่าไร?”
“ข้าวฟ่างจินละ 11 เหวิน ข้าวกล้องจินละ 12 เหวิน ท่านจะเอาเท่าไรหรือ?”
จ้าวหลันคำนวณในใจ ครึ่งลิตรหนักประมาณ 2 จิน ข้าวฟ่างที่ซื้อคราวก่อนราคา 20 เหวินต่อครึ่งลิตร เท่ากับว่าราคาขึ้นไปประมาณ 2 เหวินต่อครึ่งลิตร ยังดีที่ขึ้นไม่มาก!
นางครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนเอ่ยว่า “ข้าวฟ่างกับข้าวกล้องอย่างละ 100 จิน
แป้งสาลีราคาจินละเท่าไร?”
เมื่อเถ้าแก่ได้ยินว่านางจะซื้อจำนวนมาก ก็ยิ่งกระตือรือร้นขึ้น เขายิ้มตาหยีพร้อมตอบว่า “แป้งสาลีกับข้าวกล้องราคาเท่ากัน จินละ 12 เหวิน ท่านป้าจะเอาเท่าไรหรือ?
ปีนี้ราคาธัญพืชขึ้นหมดแล้ว ตอนนี้แพงกว่าเมื่อก่อนตั้ง 2 เหวิน ไม่รู้ข้างหน้าจะขึ้นอีกหรือเปล่า”
จ้าวหลันพยักหน้า “แป้งสาลีเอา 100 จินด้วย”
เถ้าแก่พยักหน้ารับ สั่งลูกจ้างให้ชั่งของ แล้วถามว่า “ท่านยังต้องการอย่างอื่นอีกไหม?”
จ้าวหลันส่ายหน้า “แค่นี้แหละ!”
ลูกคิดของเถ้าแก่ส่งเสียงดังแปะ ๆ เขาคิดเงินพลางพูดว่า “ทั้งหมด 3 ตำลึง 5 เฉียน ข้าจะแถมมันเทศให้ท่านอีกหน่อยก็แล้วกัน นี่เป็นของที่เพื่อนข้าให้มา กินแล้วไม่ค่อยอยู่ท้อง
ข้าก็ไม่รู้จะปลูกอย่างไร ไม่มีใครซื้อ ข้าเลยถือโอกาสแจกให้คนอื่น”
พูดจบเขาก็หยิบมันเทศห้าหกลูกใส่ห่อแล้วยื่นให้นาง