นอนอยู่บนเตียง หลี่หว่านชิงก็ถ่ายเทพลังธาตุไม้ให้จ้าวหลันกับคนอื่น ๆ ตามความเคยชิน
จากนั้นจึงใช้พลังพิเศษปรับสมดุลร่างกายของตนเอง ทันใดนั้นก็รู้สึกว่าม่านพลังพิเศษเริ่มคลายตัว ดูท่าจะเลื่อนระดับแล้ว
ในห้องนี้ทำไม่ได้แน่ หากตอนเลื่อนระดับเกิดเสียงดังขึ้นมาคงแย่
ต้องเข้าไปในป่าลึกเท่านั้น แต่ถ้าออกไปตอนนี้ก็กลัวว่าจะปลุกพวกนางให้ตื่น!
จู่ ๆ เธอก็นึกขึ้นได้ว่าในมิติเหมือนจะเคยเก็บยาสลบไว้ เธอหยิบมันออกมาอย่างเงียบเชียบ กลั้นหายใจแล้วเป่าไปทางพวกนาง
พอเห็นว่าพวกนางหลับสนิทยิ่งกว่าเดิม เธอก็ค่อย ๆ ลุกขึ้น เดินออกจากห้องอย่างระมัดระวัง แล้วปิดประตูตามหลัง
เธอวิ่งไปยังมุมกำแพงในลานบ้าน ใช้เถาวัลย์เกี่ยวก้อนหินบนกำแพงไว้ แล้วอาศัยแรงส่งกระโดดข้ามออกไป
เธอวิ่งขึ้นเขาอย่างเงียบเชียบ พอถึงกึ่งกลางภูเขาจึงหยุดพักเล็กน้อย
จากนั้นก็วิ่งต่อเข้าไปในป่าลึก ยิ่งขึ้นไปต้นไม้ก็ยิ่งหนาทึบ เธอใช้เถาวัลย์โหนไปมาระหว่างต้นไม้
คล่องแคล่วราวกับลิง เพียงแต่กระโดดได้ไกลกว่าลิงมาก
เธอร้องออกมาอย่างมีความสุขว่า “อ้า... อ้า...”
ฝูงนกแตกตื่นบินขึ้นจากพงไม้
เธอหัวเราะ “ฮ่า ๆ...” สะใจจริง!
เธอปลดปล่อยพลังพิเศษธาตุไม้ออกมาเต็มที่ พืชสีเขียวและสัตว์ทั้งหลายต่างรู้สึกสนิทสนมกับเธอในทุกแห่งที่พลังแผ่ไปถึง
เธอกระโดดไปมาอยู่พักหนึ่ง ไม่รู้เวลาผ่านไปนานเท่าไร จู่ ๆ ก็ได้ยินเสียงน้ำไหล
เธอกระโดดไปตามเสียงน้ำ พอวิ่งผ่านพุ่มไม้ก็เห็นหุบเขาแห่งหนึ่ง บนยอดเขามีน้ำตกเล็ก ๆ ไหลลงสู่แอ่งน้ำเบื้องล่าง
รอบด้านเป็นหน้าผาสูงชัน มีเพียงพุ่มไม้ที่เธอเพิ่งผ่านมาซึ่งถูกต้นไม้ใหญ่บดบังไว้
เธอหาหินข้างแอ่งน้ำแล้วนั่งลง หลับตาเริ่มใช้พลังพิเศษธาตุไม้ทะลวงกำแพงพลัง