โจวจิ่งโม่หยุดฝีเท้าแล้วเอ่ยว่า “เอาละ ถึงตีนเขาแล้ว เจ้ากลับบ้านเถอะ!”
หลี่หว่านชิงโบกมือ “พี่โจว ลาก่อน!”
จากนั้นก็รีบวิ่งกลับบ้าน หากยังไม่กลับไป ท่านแม่กับคนอื่น ๆ คงตื่นกันแล้ว
ถ้าพวกนางรู้ว่านางแอบขึ้นเขาลึกไปคนเดียว คงโดนตีแน่...
โจวจิ่งโม่ยืนอยู่ตรงตีนเขา มองขาสั้น ๆ สองข้างของหลี่หว่านชิงที่ก้าวสับเร็วยิ่งกว่ากระต่ายสี่ขาเสียอีก
ฮ่า ๆ... เขาหัวเราะลั่น!
ตอนนี้รู้จักร้อนใจแล้วสินะ คราวหน้าจะยังกล้าแอบลงเขาคนเดียวอีกหรือเปล่า
เมื่อครู่อยู่บนเขา เขารู้สึกเหมือนมีคนจับตามองอยู่เสมอ ราวกับว่าหากเดินต่อไปอีกเพียงไม่กี่ก้าวก็จะถูกจ้องเขม็ง
ไม่รู้ว่าเป็นสัตว์ป่าหรือยอดฝีมือที่อยู่แถวนี้
ดูท่าตอนขึ้นเขา เขาคงต้องระวังให้มากขึ้นด้วย
เขาไม่รอช้า รีบวิ่งขึ้นเขาไปอย่างรวดเร็ว
ปกติเขาไม่ขึ้นเขาเช้าขนาดนี้ วันนี้ตื่นเช้าเกินไปจนนอนไม่หลับ จึงคิดขึ้นมาชั่วครู่ว่าจะไปดูว่ากับดักที่วางไว้มีอะไรติดหรือไม่
ไม่คิดเลยว่าจะเจอเด็กสาวคนนั้น
เขาเคลื่อนตัวผ่านป่าอย่างรวดเร็ว ไม่นานก็ถึงกับดักที่ขุดไว้
หมูป่าข้างในถูกไม้ไผ่ปลายแหลมที่ปักอยู่ด้านล่างแทงตายแล้ว
เขาค่อย ๆ เหยียบกำแพงดินสองข้างของกับดัก แล้วหย่อนตัวลงไปอย่างระมัดระวัง ก่อนผูกเชือกเข้ากับตัวหมูป่า
เมื่อปีนออกจากกับดักแล้ว เขาก็ออกแรงดึงหมูป่าขึ้นมา จากนั้นไปตรวจดูหลุมดักอื่น ๆ แต่ยังไม่มีเหยื่อตัวอื่น
เขาจัดกับดักให้กลับคืนสภาพเดิม แล้วแบกหมูป่าลงจากเขา
เพิ่งถึงบ้านก็ถูกโจวจิ่งซิวจับได้ เขาซักถามว่า “พี่ เช้าขนาดนี้ก็ขึ้นเขาลึกไปอีกแล้วหรือ แถมยังล่าหมูป่ามาได้ด้วย
คราวก่อนก็บอกแล้วไม่ใช่หรือว่าอย่าไปเขาลึกคนเดียว ถ้าจะไปก็ชวนอาจารย์ไปด้วย