หลี่หว่านชิงจูงต้าเหมากับคนอื่น ๆ มาหยุดตรงหน้าจ้าวหลัน พลางพูดว่า “ท่านแม่ ดูสิว่าข้าพาใครมา”
จ้าวหลันหันไปเห็นต้าเหมา “เจ้าคือต้าเหมาใช่ไหม”
ต้าเหมาก้าวขึ้นมาหนึ่งก้าว “ท่านน้าจ้าว ข้าคือต้าเหมา คนข้างหลังคือเสี่ยวเหมา น้องชายของข้า กับท่านปู่”
หลี่หว่านชิงวิ่งไปนั่งข้างจ้าวหลัน จับมือนางไว้ “ท่านแม่ ข้าอยากรับต้าเหมากับพวกเขาเป็นน้องชาย แล้วพาพวกเขาเดินทางไปด้วยกัน ได้ไหมเจ้าคะ
ข้าไม่มีเวลาบอกท่านล่วงหน้า เมื่อครู่พวกเขาถูกคนรังแก ข้ากับพี่โจวเป็นคนช่วยไว้เจ้าค่ะ!”
จ้าวหลันยิ้มแล้วพยักหน้า “เจ้ามีความสุขก็พอแล้ว!”
จากนั้นนางก็เอื้อมมือไปจับมือต้าเหมา พลางยิ้มให้ “ต้าเหมา ต่อไปก็ถือเสียว่าพวกเราเป็นครอบครัวเดียวกัน ไม่ต้องเกรงใจ”
ต้าเหมาจูงเสี่ยวเหมาให้คุกเข่าลง โขกศีรษะขอบคุณ “ขอบคุณท่านน้าจ้าวที่รับพวกเราไว้!”
ผู้เฒ่าหวังก็ก้มคำนับอย่างนอบน้อม “ขอบคุณฮูหยินที่รับพวกเราไว้!”
จ้าวหลันรีบเข้าไปประคองต้าเหมากับคนอื่น ๆ ให้ลุกขึ้น “รีบลุกเถอะ ไม่ต้องเกรงใจ!”
หลี่หว่านชิงยิ้มแล้วบอก “ท่านแม่ ข้ากับพี่โจวอยากไปเดินดูแถวนี้ เผื่อจะล่าสัตว์ได้บ้างเจ้าค่ะ!”
พอหลี่หว่านเหลียนกับคนอื่น ๆ ได้ยิน ก็ขอตามไปด้วย
จ้าวหลันพยักหน้า “ถ้าอย่างนั้นก็ระวังตัว อย่าไปไกล อีกเดี๋ยวฟ้าก็มืดแล้ว!”
หลี่หว่านชิงพยักหน้า “ทราบแล้วเจ้าค่ะ ข้าจะระวังตัว!”
ทุกคนเดินลึกเข้าไปในป่าด้วยกัน บริเวณใกล้ด้านนอกมีแต่ผู้ลี้ภัย ย่อมไม่มีสัตว์ให้ล่าแน่
พวกเขาเดินมาได้ราวครึ่งชั่วยาม ก็มาถึงป่าไผ่แห่งหนึ่ง
ใต้ป่าไผ่มีผักป่าขึ้นอยู่หย่อมหนึ่ง หลี่หว่านเหลียนวิ่งไปขุดอย่างดีใจ “พี่รอง ข้าจะขุดผักป่าอยู่ตรงนี้กับพี่สามและคนอื่น ๆ นะ”