ผู้คนจากหมู่บ้านหลี่เจียเดินทางกันมาสิบกว่าวัน ในที่สุดก็มาถึงตัวอำเภอหยวนเหอ
ประตูเมืองเปิดกว้าง พอเข้าไปข้างในก็พบว่าทุกอย่างยุ่งเหยิง เศษไม้หักกับก้อนหินกระจัดกระจายอยู่ทั่วถนน
ร้านรวงต่าง ๆ ล้วนไร้ผู้คน
มีบ้านอยู่เพียงไม่กี่หลังที่ยังมีคนอาศัย แต่ประตูบ้านก็ลงกลอนแน่นหนา
หลี่หลี่เจิ้งกล่าวว่า “ตอนนี้ก็มืดแล้ว คืนนี้หาบ้านว่างสักหลังพักกันก่อน พรุ่งนี้ค่อยออกเดินทาง!”
หัวหน้าหมู่บ้านโจวพยักหน้า “ได้ คืนนี้พักที่นี่ก่อนหนึ่งคืน”
ทุกคนเดินต่อไปอีกพักหนึ่ง ก็เห็นป้ายหน้าที่ว่าการอำเภอ
ประตูเปิดอ้าอยู่ ข้างในเหลือเพียงเครื่องเรือนเก่า ๆ ที่ชำรุด
หัวหน้าหมู่บ้านโจวเดินเข้าไปดู ห้องพักสิบกว่าห้องในเรือนด้านหลังก็ว่างเปล่าทั้งหมด
พื้นที่กว้างขวางพอใช้ นอกจากจะรกไปหน่อย อย่างอื่นก็ไม่มีปัญหา
บ่อน้ำเพียงบ่อเดียวกลางลานก็แห้งขอดเช่นกัน
หัวหน้าหมู่บ้านโจวตะโกนบอกว่า “คืนนี้พวกเราพักที่นี่กันเถอะ ที่นี่กว้างพอ คนของเราก็เยอะ ยังไงก็พักกันได้!”
หลี่หลี่เจิ้งกล่าวว่า “ทั้งโถงใหญ่กับเรือนด้านหลังพักได้ พวกเจ้าเลือกที่พักกันเองเถอะ!”
ทุกคนหาที่พักกันเรียบร้อยแล้ว ต่างก็ไปเตรียมอาหารเย็น
หลี่ชิงซงปลดของออกจากหลังล่อ “ท่านแม่ เดี๋ยวพวกเราจะไปหารถเข็นในตัวอำเภอดู เผื่อจะหาได้สักคัน จะได้ไม่ต้องให้คนแบกของกัน”
จ้าวหลันพยักหน้า “ได้ ไปกับจิ่งโม่ด้วยนะ กลัวแต่ว่าจะหาไม่เจอ ตอนนี้ในตัวอำเภอแทบไม่มีคนแล้ว รถเข็นคงถูกขนไปหมดแล้ว!”
หลี่หว่านชิงดื่มน้ำไปอึกหนึ่ง “ไม่เป็นไร เดี๋ยวข้าจะไปด้วย ออกไปเดินดูรอบ ๆ ก่อน ตอนนี้หลายแห่งในตัวอำเภอว่างเปล่า ไม่รู้ว่าคืนนี้พักที่นี่จะมีอันตรายหรือเปล่า ข้าอยากไปสังเกตแถวนี้ ดูว่ายังมีคนอื่นอยู่ไหม!”
จ้าวหลันพยักหน้า “ได้ ถ้าอย่างนั้นก็ระวังตัวกันด้วยนะ ข้าจะพาหว่านเสียกับคนอื่น ๆ ไปทำอาหารเย็น!”