ผู้ลี้ภัยพากันหนีไปหมดแล้ว หลี่หลี่เจิ้งจึงสั่งให้ทุกคนรีบเดินทางต่อ อย่าหยุดพัก หากพบผู้ประสบภัยอีกจะยุ่งยากเอาได้!
ชาวบ้านเดินทางต่อไปอีกหนึ่งชั่วยาม ในที่สุดก็หยุดพักได้เสียที!
จ้าวหลันนั่งลงกับพื้น พลางทุบขา “เพิ่งออกเดินทางก็เจอผู้ลี้ภัยมาปล้นเสียแล้ว
สู้เดินทางบนเขายังปลอดภัยกว่าเสียอีก!”
หลี่หว่านชิงปลอบว่า “ท่านแม่ไม่ต้องกังวล พวกเรามีคนมาก ไม่เป็นไรหรอกเจ้าค่ะ!”
จ้าวหลันถอนหายใจ “เฮ้อ! ไม่รู้ว่าอำเภอเหิงหย่วนเป็นอย่างไรบ้าง!”
ที่ว่าการอำเภอเหิงหย่วนมีผู้คนขวักไขว่ บ่าวชายและสาวใช้กำลังเร่งขนของกันวุ่นวาย “เร็วเข้า วันนี้ต้องขนให้เสร็จ นายท่านบอกว่าจะออกจากเมืองคืนนี้ ทั้งในเมืองก็ขาดทั้งน้ำและอาหาร ทางราชสำนักก็ไม่ดูแล
พวกคนรวยหนีไปกันหมดแล้ว นายท่านของเรายังนับว่าออกเดินทางช้าด้วยซ้ำ”
คุณชายเหลียง บุตรชายเพียงคนเดียวของนายอำเภอเหลียง กำลังกอดหญิงงามคนหนึ่งไว้ปลอบโยน “คืนนี้เสวี่ยเอ๋อร์ตามข้าไปด้วยสิ ข้าจะพาเจ้าไปคนเดียว ส่วนคนอื่นทิ้งไว้หมด!
เจ้าเป็นยอดดวงใจของข้านะ!”
นิ้วเรียวขาวผ่องของเสวี่ยเอ๋อร์ลูบอกคุณชายเหลียงเบา ๆ “คุณชายดีกับเสวี่ยเอ๋อร์ที่สุดเลยเจ้าค่ะ!”
คุณชายเหลียงจับมือนางไว้ “แน่นอนอยู่แล้ว เจ้าเป็นดวงใจของข้านี่นา
ท่านพ่อบอกว่าครอบครัวเราจะย้ายไปอยู่ฝู่อวิ๋นหยาง
ที่นั่นเป็นแหล่งอุดมสมบูรณ์ มีทั้งปลาและข้าว
มั่งคั่งมากด้วย ถึงตอนนั้นข้าจะพาเจ้าไปกินดีอยู่ดี!”
เสวี่ยเอ๋อร์คล้องแขนขึ้นรอบคอคุณชายเหลียง แล้วเอ่ยเสียงออดอ้อน “คุณชาย...”
ร่างอวบอ้วนของคุณชายเหลียงโถมทับลงไปทันที ก่อนจุมพิตริมฝีปากนุ่มของนาง “ยอดดวงใจของข้า!”