เช้าตรู่วันต่อมา หลังจากกินอาหารเช้าเสร็จ หลี่ชิงซงก็ขนข้าวของทั้งหมดขึ้นรถล่อ
วันนี้เดินทางโดยไม่ต้องแบกของแล้ว ทุกคนจึงเบาตัวขึ้นบ้าง
จ้าวหลันอุ้มหลี่ชิงซานกับหลี่ชิงอวี่ เจ้าตัวเล็กที่สุดสองคน ไปนั่งตรงด้านหน้ารถให้เรียบร้อย
จากนั้นทุกคนก็ออกเดินทางกันต่อ!
ดวงอาทิตย์ค่อย ๆ ลอยสูงขึ้น อากาศก็ร้อนขึ้นเรื่อย ๆ
ฤดูร้อนผ่านไปแล้ว ใกล้เข้าสู่ฤดูใบไม้ร่วง แต่ถึงอย่างนั้นอากาศก็ยังร้อนอยู่มาก!
หลี่หว่านชิงล้วงหยิบกล่องหมากฝรั่งออกมาจากห่อ กล่องทำจากไม้ไผ่ เธอหยิบเข้าปากหนึ่งเม็ด ก่อนส่งให้หลี่ชิงซง “พี่ใหญ่ กินหมากฝรั่งสิ
เคี้ยวจนไม่มีรสหวานแล้วค่อยคายทิ้งนะ
กินแล้วจะรู้สึกสบายปากขึ้นหน่อย!”
หลี่ชิงซงหยิบขึ้นมาเม็ดหนึ่งใส่ปาก รสหวานและเย็นสดชื่น “อร่อย! เย็น ๆ สบายดี!”
หลี่หว่านเหลียนเห็นเข้าก็วิ่งมาหา “พี่รองกินอะไรอร่อย ๆ อยู่หรือ?
ข้าก็อยากกินด้วย!”
หลี่หว่านชิงยื่นกล่องให้ “หมากฝรั่ง เอาไปแบ่งให้คนอื่นกินกัน คนละเม็ดนะ
เคี้ยวจนหมดรสหวานแล้วค่อยคายทิ้ง อย่ากลืนลงไปล่ะ
ไม่อย่างนั้นจะปวดท้องเอา!”
หลี่หว่านเหลียนหยิบเม็ดหนึ่งใส่ปาก “ว้าว! อร่อยจัง
หวานด้วย!”
พูดจบก็เอาไปแบ่งให้คนอื่น ๆ กินด้วย!
ณ อำเภอเว่ยหย่วน ด่านชายแดนของต้าจาว ภายในห้องหนังสือจวนแม่ทัพหยุน ชายหนุ่มคนหนึ่งสวมเกราะอ่อน
ดวงตาลึกล้ำ
ใบหน้าคมเข้ม มีส่วนคล้ายพระสนมหยุนอยู่สี่ส่วน
เขาคือหยุนเจิง บุตรชายคนโตของแม่ทัพอาวุโสหยุน ขณะนี้กำลังจัดการงานในกองทัพ!
ทหารที่หน้าประตูเข้ามารายงาน “ท่านแม่ทัพน้อยหยุน มีจดหมายมาถึงขอรับ!”
หยุนเจิงเงยหน้าขึ้น “เอาเข้ามา!”