เช้าวันรุ่งขึ้น หวังกุ้ยจือตื่นขึ้นมาเห็นเตาเย็นชืด ไม่มีใครเตรียมอาหารไว้ในบ้าน
นางโกรธจนเท้าเอว ยืนด่ากราดอยู่กลางลานบ้านว่า “พวกขี้เกียจทั้งหลาย ป่านนี้แล้วยังไม่ลุกขึ้นมาหุงหาอาหารอีก
คิดจะรอให้แม่เฒ่าอย่างข้าคอยปรนนิบัติพวกเจ้าหรือไง?
ข้าว่าพวกเจ้าคงเป็น
คนตาบอดหวังเก็บเงินตำลึง—ฝันกลางวันชัด ๆ!
ยังไม่รีบลุกไปทำกับข้าวให้ข้าอีก!”
พูดจบก็วิ่งไปเคาะประตูห้องของหลี่เอ้อร์จ้วงเสียงดังปัง ๆ
จ้าวหลันได้ยินก็ทำเป็นไม่ได้ยิน ยังคงนอนต่อ
หลี่เอ้อร์จ้วงจนปัญญาจริง ๆ นับตั้งแต่ภรรยาเอ่ยเรื่องหย่าขาด พวกเขาก็ไม่ได้พูดกันสักคำ นางไม่ไปกินข้าวที่โถงหน้า แถมยังไม่ยอมมองหน้าเขาด้วยซ้ำ
ดูนางทำเข้าเถอะ อยู่ในบ้านนี้ยังคิดจะกำเริบเสิบสานหรือไง ยิ่งคิดก็ยิ่งโมโห
สุดท้ายเขาตบเข้าที่ท้ายทอยของจ้าวหลันฉาดหนึ่ง “ลุกไปทำกับข้าวสิ ไม่ได้ยินหรือว่าแม่กำลังเคาะประตู?”
จ้าวหลันไม่ยอมเขาอีกต่อไป นางลุกขึ้นนั่งแล้วฟาดฝ่ามือใส่หน้าเขาทันที
เพียะ! เสียงหนึ่งดังขึ้น ใบหน้าของหลี่เอ้อร์จ้วงหันไปด้านข้างเพราะถูกตบ
เขาชะงักงันไปทันที จ้าวหลันกล้าตบเขาได้อย่างไร ใครให้ความกล้านางกัน?
พอตั้งสติได้ เขาก็เงื้อมือกลับจะตบนาง แต่แขนของนางยกขึ้นปัดไว้ จึงไม่ได้โดนหน้า
จ้าวหลันไม่สนใจแขนที่เจ็บเพราะถูกตี นางเท้าเปล่ากระโดดลงจากเตียง ยืนในจุดที่หลี่เอ้อร์จ้วงเอื้อมไม่ถึง แล้วชี้หน้าด่าเขา
“หลี่เอ้อร์จู้ ผู้ชายไม่ได้เรื่องอย่างเจ้า กล้าดีแต่ขึ้นเสียงกับเมียตัวเอง พออยู่ต่อหน้าคนอื่นกลับไม่กล้าแม้แต่จะผายลม!”
คำพูดนั้นทำให้ไฟโทสะพุ่งขึ้นสู่ศีรษะของหลี่เอ้อร์จ้วงทันที หน้าอกเขากระเพื่อมขึ้นลง หอบหายใจไม่หยุด