เมื่ออาหารเริ่มมีกลิ่นอายของวิญญาณปนอยู่นั้น มันก็ไม่ใช่เพียงแค่อาหารอีกต่อไป แต่มันคือสิ่งที่มี "พลัง" ความหมายก็คือการกระทำธรรมดา ๆ นั้นไม่เพียงพออีกต่อไป เขาจำเป็นต้องใส่ "ความตั้งใจ" หรือ "ความเชื่อ" ลงไปในขั้นตอนการทำอาหาร
พูดตรง ๆ ก็คือ ถังนั่วโน่ก็ไม่รู้ว่ามันคืออะไร
ดังนั้นเขาจึงทำได้เพียงทำซ้ำแล้วซ้ำเล่า
นวดแป้ง พักแป้ง รีดแป้ง หั่นเส้น ต้มน้ำ ลงเส้น ตักเส้น ปรุงน้ำซุป จัดชาม
บะหมี่หนึ่งชามก็เสร็จสมบูรณ์
[ความชำนาญการต้มบะหมี่ +3]
ช้าเกินไป
เขาทำอีกชามหนึ่ง
[ความชำนาญการต้มบะหมี่ +3]
มาอีก
[ความชำนาญการต้มบะหมี่ +3]
หยาดเหงื่อซึมออกมาที่หน้าผากของถังนั่วโน่ ในโลกแห่งความจริง ร่างกายของเขานอนนิ่งอยู่บนเตียงอย่างเงียบสงบ แต่ในพื้นที่แห่งนี้ จิตสำนึกของเขารู้สึกถึงความเหนื่อยล้าจากการนวดแป้งในทุก ๆ ครั้ง และความทรมานจากการรอคอยให้แป้งพักตัวในทุก ๆ ครั้งอย่างแท้จริง
ชามแล้วชามเล่า เขาเองก็ไม่รู้ว่าทำไปกี่ชาม
สองร้อยชาม? สามร้อยชาม?
[ความชำนาญการต้มบะหมี่ +3]
[ความชำนาญการต้มบะหมี่ +3]
[ความชำนาญการต้มบะหมี่ +3]
เสียงแจ้งเตือนของระบบดังซ้ำซากจำเจ ราวกับเสียงเพลงประกอบที่กลไก
การเคลื่อนไหวของถังนั่วโน่เร็วขึ้นเรื่อย ๆ ลื่นไหลมากขึ้นเรื่อย ๆ ไม้รีดแป้งในมือของเขาหมุนอย่างรวดเร็ว ตอนหั่นเส้นแสงดาบวาบหนึ่ง เส้นบะหมี่ก็เรียงตัวอย่างเป็นระเบียบลงบนเขียง หนาบางสม่ำเสมอ ราวกับวัดด้วยไม้บรรทัด
เขายังเริ่มลองวิธีทำที่แตกต่างออกไปอีกด้วย
บะหมี่เส้นกว้าง บะหมี่เส้นเล็ก บะหมี่มีด บะหมี่ลาก บะหมี่ทำมือ... บะหมี่แต่ละชนิด เขาปรับอัตราส่วนของแป้ง อัตราส่วนของน้ำ แรงในการนวด และเวลาในการต้ม
น้ำซุปก็เปลี่ยนแปลงไปด้วย ซุปกระดูก ซุปไก่ ซุปเห็ด ซุปมะเขือเทศ แม้กระทั่งลองใช้ส่วนผสมเฉพาะของโลกวิญญาณ นั่นคือการเคี่ยวซุปด้วยเห็ดชนิดหนึ่งที่เรียกว่า "เห็ดผี" ซึ่งความสดอร่อยเข้มข้นกว่าหอมแดงธรรมดาไม่รู้กี่เท่า
บะหมี่ทุกชามที่ออกจากหม้อ เขาจะชิมหนึ่งคำ
บางชามอร่อย บางชามไม่อร่อย บางชามกำลังดี
ชามที่อร่อยก็จดจำไว้อย่างดี ชามที่ไม่อร่อยก็ปรับปรุงในครั้งหน้า ชามที่กำลังดีก็ดูว่าจะทำให้ดีขึ้นไปอีกได้ไหม
เวลาในพื้นที่นี้สูญเสียความหมายไป ถังนั่วโน่ไม่รู้ว่าผ่านไปกี่ชั่วโมง บางทีอาจเป็นทั้งคืน บางทีอาจนานกว่านั้น เขารู้แค่ว่าตัวเองยังขาดอีกนิดเดียว ยังขาดอีกนิดเดียวจริง ๆ ก็จะสามารถแตะถึงประตูบานนั้นได้แล้ว
[ความชำนาญการต้มบะหมี่ +3]
[ความชำนาญการต้มบะหมี่ +3]
[ติ๊ง——]
เสียงแจ้งเตือนที่แตกต่างออกไปดังขึ้น
มือของถังนั่วโน่หยุดนิ่ง
[ยินดีด้วยเจ้าบ้าน! ค่าประสบการณ์ทักษะการต้มบะหมี่ถึงขีดจำกัดแล้ว กรุณาทำ "การปรุงด้วยจิตใจ" หนึ่งครั้งเพื่อทะลุสู่ระดับ 5]
"การปรุงด้วยจิตใจ?" ถังนั่วโน่ขมวดคิ้ว "นั่นคืออะไร?"
[การปรุงด้วยจิตใจ: การใส่ความรู้สึกหรือความเชื่อที่เข้มแข็งลงไปในขั้นตอนการปรุง เพื่อให้อาหารถ้อยทอด "ความตั้งใจ" ของเจ้าบ้าน นี่คือกุญแจสำคัญในการทะลุสู่ระดับ 5 ไม่สามารถทำได้โดยการฝึกซ้ำ ๆ กรุณาเจ้าบ้านสงบจิตใจ คิดอย่างจริงจัง—คุณต้องการส่งต่อความตั้งใจอะไรผ่านบะหมี่ชามนี้?]
ถังนั่วโน่ตะลึงงัน
ความตั้งใจ?
เขาก้มมองเส้นบะหมี่ที่เพิ่งหั่นเสร็จบนเขียง มองหม้อซุปที่กำลังเดือดปุด ๆ บนเตาไฟ มองถุงแป้ง ขวดเครื่องปรุง และผ้ากันเปื้อนที่เปื้อนแป้งที่ใช้แล้ว
เขานึกถึงหลายสิ่งหลายอย่าง
ชาตินั้น ตอนเลิกเรียนในฤดูหนาว เขาหดคอเดินเข้าร้านบะหมี่ลากหน้ามหาวิทยาลัย เจ้าของร้านเป็นชายวัยกลางคนที่พูดน้อย ทุกครั้งจะเพิ่มเนื้อวัวให้เขาสองชิ้นเป็นพิเศษ บะหมี่ร้อน ๆ ถูกเสิร์ฟขึ้นมา น้ำซุปเดือดพล่าน จิบเข้าไปหนึ่งคำ ร่างกายก็อบอุ่นจากท้องถึงปลายนิ้ว
ตอนนั้นเขารู้สึกว่านี่คือบะหมี่ที่อร่อยที่สุดในโลก
ต่อมาเขาตาย มาโลกวิญญาณ ตอนแรกไม่รู้อะไรเลย แม้แต่การเดินก็ยังกลัว เป็นแม่ที่ต้มบะหมี่ให้เขากินทุกคืน บางครั้งเส้นก็นุ่มเกินไป บางครั้งก็แข็งเกินไป บางครั้งก็เค็มจนขม แต่เขาก็กินจนเกลี้ยงทุกครั้ง
แม่ไม่รู้ว่า บะหมี่เหล่านั้นคือสิ่งเดียวที่ทำให้เขารู้สึกว่า "การมีชีวิตอยู่นั้นดีจริง" ในช่วงเวลานั้น
ต่อมา ระบบผูกพันกับเขา เขาเลือกการต้มบะหมี่เป็นทักษะอาหารอย่างแรก เขาฝึกทุกวัน ฝึกทุกวัน ไม่ใช่เพื่อความแข็งแกร่ง ไม่ใช่เพื่อพลังวิญญาณ แต่เป็นเพราะ—
เขาอยากต้มบะหมี่ที่อร่อยจริง ๆ สักชาม
บะหมี่ชามหนึ่งที่ทำให้วิญญาณที่กินมัน อบอุ่นจากท้องถึงหัวใจ
เหมือนกับที่เจ้าของร้านทำให้เขาในชาตินั้น
เหมือนกับที่แม่ทำให้เขา
ถังนั่วโน่ค่อย ๆ หลับตาลง แล้วก็ลืมตาขึ้น
ในดวงตามีประกายน้ำบาง ๆ — วิญญาณก็ร้องไห้ได้เหมือนกัน เพียงแต่ไม่ค่อยร้องไห้
เขาหยิบไม้รีดแป้งขึ้นมาใหม่
ครั้งนี้ การเคลื่อนไหวของเขาช้ามาก เบามาก ราวกับกำลังถือสิ่งมีค่าอะไรสักอย่าง
ตอนที่นวดแป้ง เขานึกถึงแสงไฟหน้ามหาวิทยาลัยในชาตินั้น
ตอนที่พักแป้ง เขานึกถึงแผ่นหลังของแม่ที่ผูกผ้ากันเปื้อนอยู่ในครัว
ตอนที่หั่นเส้น เขานึกถึงวันเวลาที่อบอุ่นเหล่านั้น
น้ำเดือดแล้ว เส้นบะหมี่ลงหม้อ เส้นสีขาวกลิ้งไปมาในน้ำเดือด ราวกับปลาตัวเล็ก ๆ กำลังว่ายน้ำ
เขาตักเส้นขึ้นมา ราดน้ำซุป โรยต้นหอม วางผักที่แช่ในน้ำซุปเห็ดผีอันโอชะสองสามใบ
บะหมี่หนึ่งชาม วางนิ่งอยู่บนเขียง
บะหมี่ธรรมดา ๆ ชามหนึ่ง หน้าตาเหมือนกับอีกหลายร้อยชามที่เขาทำมาก่อนหน้านี้ไม่มีความแตกต่าง
แต่ถังนั่วโน่รู้ว่า มันแตกต่างแล้ว
เพราะเขาเห็นว่า เหนือเส้นบะหมี่มีไอสีขาวจาง ๆ ลอยขึ้น วนเวียน แล้วก็สลายไป
นั่นไม่ใช่ไอน้ำร้อน
นั่นคือพลังวิญญาณ
[ติ๊ง——ยินดีด้วยเจ้าบ้าน! ทักษะการต้มบะหมี่ทะลุสู่ระดับ 5 แล้ว!]
[ทักษะปัจจุบัน: การต้มบะหมี่ ระดับ 5 (0/10000)]
[การประเมินของระบบ: การต้มบะหมี่ของเจ้าบ้านมีพลังวิญญาณอันอ่อนโยนและความรู้สึกจริงใจแฝงอยู่ เมื่อรับประทานแล้วสามารถบำรุงร่างกายและจิตวิญญาณของผู้รับประทานได้เล็กน้อย นี่คือการก้าวกระโดดเชิงคุณภาพ ขอแสดงความยินดีกับเจ้าบ้านที่ก้าวเข้าสู่หอธรรมแห่ง "การปรุงด้วยจิตใจ"]
ถังนั่วโน่มองบะหมี่ชามนั้น เงียบไปนาน
จากนั้นเขาก็ยกชามขึ้น ใช้ตะเกียบ เขี่ยเส้นบะหมี่ขึ้นคำหนึ่ง ส่งเข้าปาก
เส้นบะหมี่เด้งดึ๋ง น้ำซุปสดอร่อย ผักกรุบกรอบ
อร่อย
อร่อยจริง ๆ
และเขายังรู้สึกได้ว่า กระแสความอบอุ่นสายหนึ่งค่อย ๆ แผ่ขยายจากท้อง กระจายไปทั่วร่าง ราวกับมือที่อ่อนโยน กำลังลูบไล้ร่างกายของเขาอย่างแผ่วเบา
นี่คือ... ความรู้สึกของระดับ 5 งั้นหรือ?
[ข้อความระบบ: มีการรบกวนจากภายนอก กำลังออกจากพื้นที่เทพเชฟ]
สติกลับมาอย่างรวดเร็ว ถังนั่วโน่ลืมตาขึ้นพบว่าตัวเองยังนั่งอยู่ที่ขอบเตียง แสงสีเทาสลัวลอดผ่านม่านเข้ามา
รุ่งเช้าแล้ว
เสียงเคาะประตูดังมาจากหน้าประตู
"โน่โน่! ตื่นได้แล้ว! วันนี้ต้องไปร่วมพิธีบรรลุวิญญาณ อย่าไปสาย!"
เป็นเสียงของแม่ อ่อนโยนกว่าปกติเล็กน้อย คงเพราะรู้สึกผิด อย่างเมื่อคืนตัวเองออกไปเล่นไพ่รับเชิญ ทิ้งลูกชายไว้คนเดียวที่บ้าน
"มาแล้ว ๆ!" ถังนั่วโน่ตอบรับ ลุกขึ้นยืดคอที่แข็งทื่อเล็กน้อย
ถังนั่วโน่เปิดประตู หลีอวิ๋นซูกำลังยืนอยู่หน้าประตู มือถือถ้วยโจ๊กร้อน ๆ อยู่
"รีบกินรีบกิน กินเสร็จฉันจะไปส่งที่โรงเรียน" หลีอวิ๋นซูพูดอย่างจริงจังที่ไม่ค่อยได้เห็น "วันนี้เป็นวันสำคัญของเธอนะ"
ถังนั่วโน่รับโจ๊กมา จิบหนึ่งคำ
โจ๊กเป็นโจ๊กข้าวขาวธรรมดา จะว่าอร่อยก็ไม่ใช่ แต่อุณหภูมิกำลังดี
ทันใดนั้นเขาก็รู้สึกว่า วันนี้คงเป็นวันดี
— ถึงแม้จะต้องไปดันเจี้ยน ถึงแม้จะต้องไปขายบะหมี่ ถึงแม้เพื่อนร่วมชั้นทุกคนจะหัวเราะเยาะเขา
แต่นั่นมันจะอะไรล่ะ?
เขาเป็นบะหมี่หน้าใหม่ระดับ 5 แล้วนะ
คนที่ทำได้แบบนี้ทั้งโลกวิญญาณ คงจะไม่กี่คน
ถังนั่วโน่กินโจ๊กหมด เช็ดปาก สะพายเป้ หันไปยิ้มสดใสให้หลีอวิ๋นซู
"แม่ ผมไปละ!"