ที่โรงพักเฉิงตง ในห้องไกล่เกลี่ย
ทั้งสี่คนซึ่งเป็นพ่อแม่ของหลิวเจี้ยนและเจียงวั่งเผิงนั่งไม่ติดที่ เดินวนไปวนมาด้วยความร้อนใจ
โดยเฉพาะพ่อแม่ของหลิวเจี้ยนที่รู้ว่าลูกชายแทงคนเข้า ยิ่งร้อนใจจนตาลาย เดินกลับไปกลับมาไม่หยุด
พวกเขารู้ดีว่าลูกตัวเองเรียนไม่เก่ง ซน ชอบหนีเรียนไปเล่นเกมตามร้านเกม แต่พวกเขาไม่คิดไม่ฝันว่าลูกตัวเองจะกล้าทะเลาะวิวาท แถมยังกล้าชักมีดแทงคนบาดเจ็บ ต่อให้ตายก็คิดไม่ถึง
เช้าวันนี้เอง พ่อแม่ของทั้งสองคนถึงเพิ่งรู้ว่าลูกตัวเองไม่ได้กลับบ้านทั้งคืน ตอนแรกนึกว่าไปเล่นบ้านเพื่อน ก็ไม่ได้ใส่ใจอะไร แต่ไม่คิดว่าไม่ทันไรก็มีโทรศัพท์มาจากโรงพักเฉิงตง แจ้งเรื่องนี้
ทั้งสองครอบครัวจึงรีบร้อนวิ่งมาที่โรงพักทันที
"เอ๊ย! อย่าเดินไปเดินมาได้แล้ว พี่น้องก็มีเยอะ จะเอาจริงจังตอนนี้ก็รีบโทรหาคนมาช่วยสิ!" แม่ของหลิวเจี้ยนพูดอย่างไม่พอใจนัก
"ข้าก็รู้ว่าต้องหาใครมาช่วย แต่ตอนนี้รู้แค่ว่าไอ้ลูกเวรแทงคนเข้า แต่ว่าหนักแค่ไหนยังไม่รู้เลย จะให้ข้าไปหาใครยังไง?" หลิวไห่ พ่อของหลิวเจี้ยนพูดอย่างไม่สบอารมณ์ "ข้าหาคนมาแล้ว จะพูดยังไง? พูดอะไร?"
"แล้วจะให้นั่งเฉยๆ อยู่อย่างงี้ได้หรือ!"
"รอ รอผลก่อน รอเจ้าหน้าที่ตำรวจออกมาพูด!"
"เหอะ! เอาไว้ไม่ได้เรื่องอะไรสักอย่าง ถึงคราวคับขันก็พึ่งไม่เคยได้!" แม่ของหลิวเจี้ยนพูดประชดประชัน
หลิวไห่: ......
"พี่สะใภ้ อย่าเพิ่งร้อนใจไป ตอนนี้ยังไม่รู้สถานการณ์อะไรเลย แถมหลิวเจี้ยนยังไม่ถึง 14 ขวบด้วย อย่ากลัวไปเลย มากที่สุดก็แค่เรื่องชดใช้ค่าเสียหายเพิ่มหน่อย ติดคุกไม่ได้หรอก!" เจียงหยวนซวี่ พ่อของเจียงวั่งเผิงพูดเสียงเรียบ "เรื่องนี้ข้าเคยศึกษามาแล้ว เด็กอายุไม่ถึง 14 ปี ตามกฎหมายอาญาแล้วตัดสินลงโทษไม่ได้จริงๆ!"