ทั้งคู่คุยกันอย่างไม่เกรงใจใคร ไม่รู้เลยว่าที่มุมกำแพงไม่ไกล มีเหล่าพยาบาลสาวกลุ่มหนึ่งแอบมองอยู่
“ตำรวจหนุ่มคนนั้นคือคนที่เคยนอนโรงพยาบาลที่แผนกศัลยกรรมใช่ไหม? คนที่มีหัวหน้าใหญ่ๆ มาเยี่ยมหลายคนน่ะ?”
“ใช่ๆ พวกเธอไม่รู้หรอก ตอนนี้เสี่ยวหย่าเธอรีบไปขนาดไหน วิ่งกลับไปที่ห้องเวรเพื่อเอาของกินมาให้ตำรวจหนุ่มคนนั้น น่าสงสารแอปเปิ้ลลูกใหญ่ของฉัน ถูกเธอยึดไปซะอย่างนั้น เห็นผู้ชายใหม่แล้วลืมเพื่อนจริงๆ!” ลู่ยวี่พูดเสียงเบา
“ตำรวจหนุ่มคนนั้นเข้าท่าจริงๆ นะ ถ้าไม่เพราะเสี่ยวหย่าฉกฉวยไปก่อน ฉันก็สนใจเหมือนกัน อายุยังน้อยก็เป็นหัวหน้าหน่วยกลางแล้ว ต่อไปไม่ต้องพูดถึง ได้เป็นผู้กำกับการโรงพักแน่นอน! ตอนนั้น เสี่ยวหย่าของเราก็เป็นภรรยาผู้กำกับการแล้วสิ!”
“นี่เธอคิดไปไกลเกินไปแล้วมั้ง? แต่ว่า เสี่ยวหย่าจะได้หรือไม่ได้ยังไม่รู้เลย ไม่งั้นเธอสองคนก็แข่งขันกันอย่างยุติธรรมสิ?”
“พอเถอะน่า ฉันไม่อยากทะเลาะกับเสี่ยวหย่าหรอก......”
“งั้นก็ไม่มีทางเลือกแล้ว......”
เหล่าพยาบาลสาวพูดกันคนละคำสองคำ เกือบจะวางแผนให้หวังเสี่ยวหย่ามีลูกกี่คนในอนาคตแล้ว
น่าเสียดายที่พวกเธอไม่รู้ ดอกไม้ทิ้งตัวลงสู่กระแสน้ำ แต่น้ำไหลกลับไม่มีความรัก หวังเสี่ยวหย่าไม่ใช่ประเภทที่เวยเสียนจวินชอบ ดังนั้นฝ่ายหลังจึงไม่มีความคิดนี้เลยแม้แต่น้อย
หวังเสี่ยวหย่าหน้าตาพอใช้ได้ อ้วนนิดหน่อย ผมสั้น หน้าอ้วนๆ ตุ้ยนุ้ย ดูน่ารักอยู่!
แต่เวยเสียนจวินดันชอบสาวผมยาวประเอว เป็นลอนใหญ่ ดังนั้น ในพริบตาแรก เขาก็ตัดเธอออกจากการพิจารณาแล้ว!