พูดตามตรง ผู้ที่มีจิตใจสับสนว้าวุ่นที่สุดก็คือเฝิงเสี่ยวกัง ลูกศิษย์ที่ตนเลี้ยงดูมา สอนด้วยมือตัวเองทุกอย่าง ทว่านำมาฝึกฝนได้เพียงสี่ห้าเดือน กลับกลายมาเป็นผู้บังคับบัญชาเบื้องบนของตนเสียแล้ว ว่ากันตามจริง หน้ามันจะไปไว้ไหน?
ศิษย์เก่งกว่าอาจารย์นั้นหาได้มีไม่ หรือจะพูดให้ชัดก็มีอยู่มากมาย อาทิเช่น หัวหน้ากองคดีอาญาจ้าวเจี้ยนกั๋ว อาจารย์ของเขาคือครูฝึกการเมืองจางเหว่ย แต่ละคนมีเส้นทางเติบโตต่างกัน ย่อมเป็นเรื่องปกติ!
แต่การก้าวหน้าอย่างรวดเร็วของเวยเสียนจวินนั้น กลับเป็นรายแรก!
เร็วถึงขั้นที่เขารู้สึกตั้งตัวไม่ติด รับมือไม่ทัน!
เดิมทีทุกคนต่างพูดกันไว้ว่าเดือนเก้าจะสอบเลื่อนตำแหน่งพร้อมกัน แล้วเจ้ากลับเลื่อนก่อนใคร แล้วข้าจะทำอย่างไรดี?
หลังเลิกประชุม เวยเสียนจวินรีบไปหาเฝิงเสี่ยวกังเป็นคนแรก ในใจของเขา ฝ่ายหลังปฏิบัติต่อเขาดีไม่น้อย วางตัวเป็นอาจารย์ แต่ไม่ถือตัว เรียกได้ว่าเป็นอาจารย์กับศิษย์ แต่กลับสนิทสนมยิ่งกว่าพี่น้อง!
ระหว่างการประชุมที่ผ่านมา เวยเสียนจวินสังเกตเห็นแล้ว เฝิงเสี่ยวกังดีใจก็ดีใจจริง แต่กระดากก็กระดากจริง จวบเวลาสบตากับเขา แววตากลับมีอาการไม่เป็นธรรมชาติ!
"อาจารย์ ค่ำนี้ข้าขอไปกินข้าวที่บ้านท่าน เกี๊ยวที่พี่สะใภ้ห่อนั้น รสชาติกลมกล่อมจริง ๆ ท่านบอกให้นางห่อเพิ่มหน่อยได้หรือไม่?" เวยเสียนจวินเอ่ยพลางยิ้ม "เดี๋ยวข้าจะซื้อน้ำส้มสายชูติดมือไปด้วย!"
"ไปให้พ้น! อาหารในบ้านจะขาดน้ำส้มสายชูของเจ้าสักขวดหรือ?" เฝิงเสี่ยวกังหัวเราะด่า
เพียงประโยคเดียว เขาก็รู้ว่าศิษย์คนนี้ยังคงเป็นศิษย์คนเดิม มิได้เพราะได้เลื่อนเป็นหัวหน้าหน่วยกลาง แล้วกลับกลอกเนรคุณ!