เมื่อหวังเว่ยกล่าวจบ ผู้แทนจากกองบัญชาการนคร อวังกว๋อชิง ผู้แทนจากรัฐบาลอำเภอ ไต้ชุนเฟิง และบุคคลสำคัญที่สุดท้าย เลขาธิการคณะกรรมการการเมืองและกฎหมายประจำอำเภอ เฉินเฟิง ต่างกล่าวสุนทรพจน์สำคัญตามลำดับ เสียงปรบมือในที่ประชุมดังกึกก้องไม่ขาดสาย!
ในที่สุด ด้วยน้ำเสียงอันไพเราะราวกับเสียงทิพย์ของหลัวเจี้ยน ก็ได้ประกาศว่าพิธีประกาศเกียรติคุณครั้งนี้จบลงอย่างสมบูรณ์!
เดินตามกระแสฝูงชนออกไปข้างนอก รายล้อมไปด้วยเสียงแสดงความยินดีจากทั่วทุกสารทิศ
พิธีประกาศเกียรติคุณในวันนี้ แทบจะไม่ต่างอะไรกับการจัดขึ้นเพื่อเวยเสียนจวินเพียงคนเดียว ผู้ได้รับเกียรติคุณสามัญหมู่รวมสองคน ต่างถูกกลบด้วยเหรียญตราสี่ดวงบนหน้าอกของเขาจนหมดความโดดเด่น ไม่มีตัวตนใดๆ
พอจะคาดเดาได้ว่า ต่อจากนี้ไป ตราบใดที่มีพิธีประกาศเกียรติคุณ เวยเสียนจวินไม่ต้องพูดอะไรสักคำ แค่เหรียญตราสี่ดวงห้อยไว้ที่หน้าอก ก็เพียงพอจะกลบทุกสิ่งในเวทีได้แล้ว
มีคำพูดหนึ่งกล่าวไว้อย่างไรเล่า—ท่านไม่จำเป็นต้องเอ่ยปาก เหรียญตราบนหน้าอกจะกล่าวแทนท่านเอง!
"เหล่าหลี่ เลี้ยงเหล้า เลี้ยงเหล้าหน่อยสิ วันนี้เป็นวันดีของโรงพักเฉิงตงพวกเรา ต้องเลี้ยงให้ได้!" น้ำเสียงอันกังวานของกงจื้อฮุยดังก้องไปทั่วลานสำนักงานตำรวจ
ผู้กำกับการโรงพักและครูการเมืองหลายคนไม่ต้องหันหน้ากลับ แค่ฟังเสียงก็รู้ว่าเป็นเขา!
"วางใจได้ โรงเตี๊ยมจินหัวพวกเรากินไม่ไหวหรอก แต่ร้านเล็กๆ กระจุ๋มกระจิ๋มแบบไหน เจ้าเลือกได้ตามใจ!" หลี่เฉียงกล่าวพลางยิ้ม
"ฮ่าๆๆ ร้านไก่หม้อดินหน้าประตูใต้โรงเรียนมัธยมที่หนึ่งนั้นไม่เลว จัดไปไหม?"
"ไม่มีปัญหา อิ่มจนท้องแตกเลย!"
"ผู้กำกับหลี่ พวกเราก็จะไปด้วย!" ผู้กำกับการโรงพักคนอื่นๆ พากันแซวขึ้น