เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว ห้าวันก็ล่วงเลย ในพริบตาก็มาถึงวันที่ 20 พฤษภาคม ปี 2000 เพียงแต่ในยุคนี้ ยังไม่มีความเชื่อเรื่องวันวาเลนไทน์ 520 ฉะนั้นย่อมไม่มีใครถือสา
เวยเสียนจวินทำงานอยู่ที่หน่วยตามปกติ เขาพักอยู่ในหน่วยนั่นแหละ เมื่อเข้าเวรกลางวัน หากเวรกลางคืนยุ่งไม่ไหว เขาก็ต้องออกมาช่วย และเมื่อเข้าเวรกลางคืน หากเวรกลางวันยุ่งไม่ไหว เขาก็ต้องออกมาช่วยอีก จะไม่ช่วยก็ไม่ได้!
ยังไงก็ยังติดตำแหน่งหัวหน้าหน่วยกลางอยู่ ล้วนเป็นเพื่อนร่วมงาน เจอกันทุกวัน จะปฏิเสธลงคอได้อย่างไร?
ด้วยเหตุนี้ เวลาส่วนตัวของเขาจึงน้อยมาก โดยพื้นฐานก็แทบไม่ต่างอะไรกับเครื่องจักรที่หมุนไม่หยุด
สิ่งนี้ทำให้เขาคิดจะย้ายออกไปอยู่ข้างนอก แต่ถ้าย้ายออกไป เช่าอพาร์ตเมนต์ เดือนหนึ่งก็ต้องใช้เงินเป็นร้อยสองร้อยหยวน พอๆ กับค่าอาหารเช้าของเขาเลยทีเดียว!
คิดไปคิดมา ก็ไม่คุ้ม!
ด้วยเรื่องนี้ ทำให้เวยเสียนจวินรู้สึกหดหู่ใจอยู่ไม่น้อย
ซื้อบ้าน มิใช่เขาไม่คิดจะซื้อ แต่เป็นเพราะมือไม่ถึงต่างหาก
ถึงแม้เงินเก็บจะทะลุสองหมื่นไปแล้ว แต่ราคาบ้านในอำเภอเหลียงเฉิงเวลานี้ก็ไม่ถูก บ้านระดับมาตรฐานทั่วไป ต้องพันหยวนต่อตารางเมตร บ้านขนาดหนึ่งร้อยตารางเมตรต้องใช้เงินหนึ่งแสนหยวน ส่วนบ้านที่ดีหน่อยก็อาจพุ่งทะลุหนึ่งแสนห้าหมื่น ถ้าอยู่ไกลๆ ก็สักเจ็ดแปดหมื่น
เงินสองหมื่นของเขานี่มันไม่เข้าตาเลยจริงๆ!
จะดาวน์ก็ยังไม่พอ!
อาจารย์เฝิงเสี่ยวกังอยู่ด้วยกันกับเขาทุกวันเวลาออกโรง พอเห็นก็รู้ได้ในพริบตาว่าเขามีเรื่องรำคาญใจ จึงถามว่าเป็นอะไรไป?