“เก็บของให้เรียบร้อย วันนี้ไปกินข้าวที่บ้านข้า” ใกล้เลิกงาน เฝิงเสี่ยวกังเอ่ยด้วยรอยยิ้ม
“อื้ม ได้เลย” เวยเสียนจวินตอบรับอย่างยินดี เมื่อได้คารวะเป็นศิษย์แล้ว ต่อไปย่อมต้องหมั่นไปมาหาสู่ การไปกินข้าวที่บ้านอาจารย์ก็เป็นเรื่องปกติมิใช่หรือ
ทว่า ทั้งสองเพิ่งจะก้าวออกจากประตูใหญ่โรงพัก ก็ถูกหลี่เฉียง ผู้กำกับการโรงพักที่รีบเร่งมาจากด้านนอกสกัดไว้เสียก่อน
“เสี่ยวเฝิง เสี่ยวเวย ค่อยกลับทีหลังเถิด คืนนี้สามทุ่มมีปฏิบัติการ สองทุ่มครึ่งรวมพลให้พร้อม!”
“ขอรับ ผู้บังคับบัญชา รับประกันว่าจะถึงที่หมายตรงเวลา!” เฝิงเสี่ยวกังยืนตรงทันที พลางเอ่ย
“อื้ม โจวข่ายกลับไปแล้วหรือยัง ถ้ากลับไปแล้วก็โทรศัพท์แจ้งเขาด้วย” หลี่เฉียงกล่าว
พอดีกับที่โจวข่ายสวมเสื้อคลุมตำรวจเดินออกมาจากห้องเวร
“ไม่ต้องแจ้งแล้ว ข้าได้ยิน วางใจเถิดผู้บังคับบัญชา จะไม่ทำให้งานเสียการ”
“เช่นนั้นก็ดี เจ้าทำงานต่อเถิด” หลี่เฉียงพยักหน้า แล้วขึ้นชั้นบนไป
“อาจารย์ คืนนี้ปฏิบัติการอะไร พอจะทราบหรือไม่” เวยเสียนจวินถามด้วยความสงสัยใคร่รู้
“อีกหนึ่งเดือนก็จะถึงวันตรุษจีนแล้ว ช่วงนี้ถ้าไม่จับบ่อนก็กวาดล้างสถานเริงรมย์ นอกจากนี้จะมีเรื่องใดได้อีกเล่า” เฝิงเสี่ยวกังหัวเราะพลางกล่าว “คืนนี้เจ้าอย่าได้วิ่งพล่านไปมา จงตามข้ามาติด ๆ พกเครื่องมือระงับเหตุให้พร้อม โดยเฉพาะไม้ไฟฟ้า จงชาร์จไฟให้เต็ม ในยามคับขันอาจช่วยชีวิตเจ้าได้”
“ได้เลย ทราบแล้ว”
การจับผู้ค้าประเวณีและจับบ่อนนั้น แน่นอนว่าเป็นสิ่งที่ตำรวจระดับล่างชื่นชอบที่สุด ไม่มีเหตุอื่นใด เพราะได้ผลประโยชน์งาม
โดยเฉพาะยามใกล้ตรุษจีน ทุกครัวเรือนต่างเตรียมตัวเฉลิมฉลอง จำเป็นต้องใช้เงินตราเป็นอย่างยิ่ง หากช่วงนี้ไม่จับบ่อนไม่กวาดล้าง แล้วจะได้ตรุษปีอวบอ้วนมาจากแห่งใดเล่า