งานเลี้ยงจบลงก็เป็นเวลาบ่ายสองครึ่งแล้ว นี่ยังมีกะบ่ายคอยเร่งอยู่ ไม่อย่างนั้นคงได้ดื่มกันตลอดบ่าย
เวยเสียนจวินดื่มไปไม่น้อยเลย จะว่าอวดเกินจริงก็ได้ แต่เอาเข้าจริงไม่ต่ำกว่าสองชั่งเหล้าขาวแน่
ถึงขนาดว่าเขาจุหนักหนาเพียงนั้น ก็ยังเดินวนเวียนอยู่กับที่ ต้องให้เฝิงเสี่ยวกังประคองกลับไป
กลับถึงห้องพักก็ทิ้งตัวลงนอนหลับเป็นตาย
ตื่นขึ้นอีกครั้งก็เป็นเวลาเช้าของวันถัดมาแล้ว
ลุกขึ้นชำระล้างเสร็จ สวมชุดเจ้าหน้าที่เรียบร้อย ลงมาที่ชั้นหนึ่ง
ภายในห้องเวรยาม มีเจ้าหน้าที่ไม่กี่คนยืนล้อมเตาถ่านรวมกัน กำลังสัปหงก
กะค่ำนั้นเข้าเวรตอนเที่ยงคืนจนถึงแปดโมงเช้า
ยามวิกาลปกติก็ไร้ธุระ แต่หากเกิดธุระขึ้นจริงก็วุ่นวายทั้งค่ำ
เวยเสียนจวินแนบมองตามซอกประตูเข้าไป เห็นว่าไม่มีวี่แววอันใด จึงมิได้รบกวน
ออกจากประตูโรงพักไป ถึงร้านอาหารเช้าตรงสี่แยกทิศเหนือ สั่งเกี๊ยวไส้หมูนึ่งหนึ่งเข่ง ปาท่องโก๋สองเส้น ไข่พะโล้หนึ่งฟอง และซุปไข่หนึ่งชาม รวมเป็นเงินสี่หยวนสามเจี่ยว ในยุคนี้แล้วจัดว่าสุรุ่ยสุร่ายอย่างยิ่ง
เพราะบัดนี้ คนงานทั่วไปในอำเภอเหลียงเฉิงมีรายได้เพียงสามร้อยหยวนต่อเดือน ส่วนตำรวจนั้นสูงขึ้นหน่อย ราวหกร้อยหยวน
ส่วนเวยเสียนจวินนั้นยังเป็นเพียงเจ้าหน้าที่ฝึกหัด คำนวณเต็มที่ก็ไม่ถึงห้าร้อยหยวนต่อเดือน ตกเฉลี่ยเป็นวันก็ราวสิบหกสิบเจ็ดหยวน มื้อหนึ่งใช้จ่ายไปถึงหนึ่งในสี่ของรายได้ทั้งวัน เหตุไฉนจึงไม่เรียกว่าสุรุ่ยสุร่ายเล่า
หากเปลี่ยนเป็นคนงานทั่วไปแล้ว สองมื้อก็หมดรายได้ทั้งวันแล้ว!
แน่ล่ะ เงินมิได้จ่ายไปสูญเปล่า อาหารเหล่านี้ลงท้องไปแล้ว ความว่างเปล่าภายในท้องกลับรู้สึกแน่นเต็ม อีกทั้งร่างกายยังอบอุ่นไปทั้งร่าง