ลู่ยวี่ไม่คิดว่าเวยเสียนจวินจะใจดีขนาดนี้ รวมถึงการสัมผัสกันก่อนหน้านี้กับคำพูดที่เกือบจะเป็นการสารภาพรักของเวยเสียนจวิน ทำเอาหัวใจของนางเต้นระส่ำระส่ายยิ่งกว่าเดิม!
ทั้งสองคนเดินทางมาที่ร้านข้าวเช้าเหลียงไหลเฟิงซึ่งอยู่ทางทิศเหนือของถนน ยังไม่ทันจะนั่งลง เสียงอุทานตกใจก็ดังมาจากด้านข้าง
“เวยเสียนจวิน? เสี่ยวหยวี่? พวกเธอมาด้วยกันได้ยังไง?” หวังเสี่ยวหย่ากำลังเคี้ยวปาท่องโก๋ครึ่งแท่งอยู่ในปาก พูดด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความประหลาดใจ
“อะ... เสี่ยวหย่า ฉัน... ฉัน... ฉัน...” ลู่ยวี่ถึงกับมึนงงไปหมด รู้สึกเหมือนเมียน้อยโดนเมียหลวงจับได้บนเตียง ถึงกับตื่นเต้นจนพูดไม่ออก
“สวัสดีครับ คุณพยาบาลหวัง ลู่ยวี่มีเรื่องเล็กน้อยมาขอให้ผมช่วย พอดีกับยังไม่ได้กินข้าวเช้า ก็เลยมาด้วยกัน! อืม? บ้านเธออยู่แถวนี้เหรอ? มากินข้าวที่นี่? ทำไมก่อนหน้านี้ไม่เคยเจอเลย?” เวยเสียนจวินยิ้มพลางอธิบาย พร้อมกับเปลี่ยนเรื่องไปด้วย
“อ้อ... ใช่ บ้านฉันอยู่ไม่ไกลจากที่นี่ พอดีกับต้องไปทำงาน เดินมาทางนี้ก็แวะกินข้าวเช้าพอดี!” หวังเสี่ยวหย่ากล่าวด้วยสายตาที่เหม่อลอยเล็กน้อย สีหน้าไม่ค่อยเป็นธรรมชาติ
พร้อมกันนั้นก็ไม่ลืมที่จะส่งสายตาไปทางลู่ยวี่ ให้อย่าเผลอพูดอะไรหลุด!
เพียงแต่ว่า อีกฝ่ายตอนนี้กำลังรู้สึกผิดอยู่ ก้มหน้าก้มตา ไม่เห็นแม้แต่การเตือนของนาง และไม่ได้สังเกตเห็นความผิดปกติในคำพูดของนาง
ที่จริงแล้ว บ้านของหวังเสี่ยวหย่าไม่ได้อยู่แถวนี้ หากแต่ตั้งอยู่ในหมู่บ้านกลางเมืองด้านหลังตลาดวั่นซิง เพื่อไปทำงานที่โรงพยาบาลประชาชน ต้องเดินผ่านตลาดวั่นซิง มุ่งหน้าไปทางใต้ตลอดทาง ก็ถึงแล้ว ระยะทางเส้นตรงไม่ถึงหนึ่งกิโลเมตร