ไม่นานนัก หลังจากกินอาหารเช้าเสร็จ หวังเสี่ยวหย่าก็ปั่นจักรยานจากไปอย่างไม่ค่อยเต็มใจนัก!
นางไม่อยากไป ไม่อยากไปจริงๆ แต่ถ้าไม่ไปเดี๋ยวก็สายจริงๆ!
ระหว่างทางกลับโรงพัก ลู่ยวี่ก้มหน้าตลอด ไม่พูดไม่จา
“เป็นอะไรไป? ทำไมไม่พูด? ไม่สบายใจหรือ?” หล่อนไม่พูด เวยเสียนจวินก็ต้องเอ่ยปากถามเอง
“รู้ไหม? เสี่ยวหย่าเธอชอบนายมาก!” ลู่ยวี่หยุดกะทันหัน จ้องหน้าเวยเสียนจวิน พูดอย่างจริงจัง
“เห็นได้จากไหน?” เวยเสียนจวินย้อนถามพลางยิ้ม
เขาก็ไม่ใช่คนโง่ ย่อมสัมผัสได้ถึงสายตาของหวังเสี่ยวหย่า แต่เขาไม่ยอมรับมัน!
ชอบก็คือชอบ ไม่ชอบก็คือไม่ชอบ หากไม่มีความรู้สึกหวั่นไหวในหัวใจ การอยู่ด้วยกันก็ไร้ความหมาย!
เมื่อชาติก่อนก็กลับมาเกิดใหม่แล้ว เวยเสียนจวินก็อยากมีความรักอันหอมหวานสักครั้ง ไม่ใช่เหมือนชาติก่อนที่ต้องดูตัว พอใช้ได้ ก็หมั้น แต่งงาน จดทะเบียน ราบเรียบไปวันๆ ใช้ชีวิตไปเรื่อยเปื่อยทั้งชาติ!
เขามิได้บอกว่าภรรยาในชาติก่อนไม่ดี นางติดตามเขาอย่างซื่อสัตย์ ใช้ชีวิตด้วยกันตลอดชาติ ดูแลสามีสั่งสอนลูก ก็ไม่ใช่เรื่องง่าย!
เพียงแต่ เมื่อเกิดใหม่แล้ว เขาอยากเปลี่ยนวิถีชีวิตใหม่ เช่นเดียวกับที่เขาตัดสินใจออกจากกองทัพอย่างเด็ดเดี่ยวนั่นแหละ!
“อืม สายตาที่นางมองนาย นายไม่เห็นหรือไง? แทบจะเอาดวงตาไปแขวนไว้บนตัวนายแล้ว!” ลู่ยวี่พูดพลางยิ้ม “นายไม่เห็นหรือไง ว่านางเพิ่งเห็นเราสองคนไปกินข้าวด้วยกัน แววตาอิจฉานั่น ห่างออกไปไกลๆ ก็ได้กลิ่นแล้ว!”