ห้าทุ่ม ลู่ชิงซานยังไม่ได้เข้านอน เพราะรอสายโทรศัพท์อยู่!
รอสายจากหลัวเจี้ยน เพราะหลัวเจี้ยนถือสุราอู่เหลียงเยี่ยสองขวดที่เขาซื้อมา ไปดื่มเหล้ากับผู้กำกับการโรงพักเฉิงตง หลี่เฉียง พร้อมสอบถามถึงวิธีจัดการคดีของลู่หนิงซวงบุตรชายเขาให้ด้วย
ในที่สุด พอถึงเที่ยงคืน หลัวเจี้ยนก็โทรศัพท์มา!
"น้องลู่ เรื่องช่วยสอบถามให้แล้ว เรื่องนี้ไม่ค่อยง่ายเลยนะ!"
หลัวเจี้ยนเอ่ยปาก ลู่ชิงซานก็เย็นวาบไปครึ่งใจ!
"พี่ใหญ่ตระกูลหลัว เรื่องนี้พูดจากไหนกันหรือ?"
"คดีของหลานเรา ก็เจอกับช่วงกระแสแรงพอดี หากอยากนำตัวออกมาโดยตรง ผู้รับผิดชอบต้องแบกรับความผิดเอาไว้ ต่อให้ผู้กำกับการหลี่ออกหน้าด้วยตนเอง เรื่องนี้ก็ยากนักหนา ว่ากันตามจริง ผู้รับผิดชอบคดีด้านล่าง เขาไม่ยอมแบกรับความผิดนี้แทน หากถูกตรวจสอบภายหลัง กระทบถึงอนาคตหน้าที่การงาน!" หลัวเจี้ยนเอ่ยนัยแฝง
"ไม่ถึงขั้นนั้นกระมัง พี่ใหญ่ตระกูลหลัว เรื่องเพียงเท่านี้ วันนี้ข้าที่โรงพักเฉิงตง เห็นหลานชายท่าน ก็ยังเห็นนายตำรวจคนหนึ่งจัดการคนเล่นตู้เกมเสืออยู่ตรงนั้น เพียงตักเตือนสั่งสอน งดปรับ ไม่ควบคุมตัว ก็ปล่อยตัวไปแล้ว เรื่องหลานชายท่าน ควรไม่ร้ายแรงถึงเพียงนั้นกระมัง!" ลู่ชิงซานเอ่ยด้วยความสงสัย
เขาไม่กล้าเอ่ยนามเวยเสียนจวิน เพราะเรื่องหนึ่งย่อมไม่รบกวนสองผู้ ตราบใดที่เขาขอร้องหลัวเจี้ยน และอีกฝ่ายยังมิได้บอกว่าจัดการไม่ได้ ย่อมไม่อาจไปร้องใครอีก นี่จึงเป็นวิถีแห่งการทำเรื่อง