"ฮ่าๆ ท่านเฒ่าจ้าว ฮ่า ฮ่า ฮ่า—"
เวยเสียนจวินยืนอยู่ใต้ตึก ก็ยังได้ยินเสียงหัวเราะอันสดใสดังก้องจากห้องทำงานผู้กำกับการโรงพักบนชั้นสอง ตามประสบการณ์ทำงานที่โรงพักเฉิงตงมากกว่าร้อยวันของเขา ท่านเฒ่าจ้าวผู้นี้ หากไม่ผิดคาด ก็ต้องเป็นหัวหน้ากองคดีอาญา จ้าวเจี้ยนกั๋ว แน่นอน!
มีคำกล่าวที่ว่า ใครควรจะได้อวด ก็ควรให้ผู้นั้นอวด ใครจะไปห้ามได้?
หลี่กั๋วติ้ง ที่กองคดีอาญาทุ่มเทกำลังติดตามมานานกว่าสามเดือน กลับถูกโรงพักเฉิงตงจับกุมได้ เรื่องนี้ จะไม่น่ายินดีได้อย่างไร?
สิบนาทีต่อมา รถของกองคดีอาญาก็พุ่งตรงเข้ามาในลานโรงพักเฉิงตง ใช่แล้ว ขับตรงเข้าไปในลานเลยทีเดียว!
จ้าวเจี้ยนกั๋วลงจากรถ ก็ตะโกนถามทันที: "คนล่ะ? หลี่กั๋วติ้งอยู่ไหน?"
"หัวหน้าจ้าว อยู่ในห้องสอบสวน!" หวังต้าหย่งยิ้มพลางตอบ
"ไปจับได้ที่ไหน?"
"ที่ไซต์ก่อสร้างแห่งหนึ่งในอำเภอจินซาน!"
"เห้ย! หนีไปถึงอำเภอจินซานเลยเรอะ? เจ๋งจริง ยังไงก็พวกนายเจ๋งกว่า!" จ้าวเจี้ยนกั๋วพูดด้วยความยอมจำนน
เมื่อครู่หลี่เฉียงโทรหาเขา เรียกว่าเร้าใจเขาจริงๆ ไม่ยอมบอกอะไรสักอย่าง บอกแต่ให้รีบมา มาถึงมีเซอร์ไพรส์!
จ้าวเจี้ยนกั๋วถามซ้ำแล้วซ้ำเล่า เขาถึงได้เอ่ยคำว่า "ถนนสวนดอกไม้" ออกมา ฝ่ายหลังได้ยินก็เข้าใจทันที รีบขับรถพุ่งตรงมา!
คดีฆาตกรรมต่อเนื่องกันหลายคดี เขาในฐานะหัวหน้ากองคดีอาญา ความกดดันมหาศาลยิ่งนัก!
คดีตัดศีรษะที่โรงเรียนมัธยมศึกษาที่สามยังไม่รู้ว่าเป็นอย่างไร จะสืบสวนคลี่คลายได้หรือไม่ เขาเองก็ไม่มีความมั่นใจแม้แต่น้อย ยามนี้หากสืบสวนคลี่คลายคดีศพหญิงที่ถนนสวนดอกไม้ได้ก่อน ไม่ต้องพูดถึงสิ่งอื่น อย่างน้อยสำหรับกองคดีอาญา ก็ถือเป็นการปลอบใจได้บ้าง