อำเภอจินซานอยู่ทางทิศตะวันตกของอำเภอเหลียงเฉิงพอดี ติดกับอำเภอเหลียงเฉิง สองอำเภออยู่ใต้นครหลินเฉิงด้วยกัน เป็น "เพื่อนบ้าน" กัน!
ปีที่แล้วหลี่กั๋วติ้งทำงานก่อสร้างที่อำเภอเหลียงเฉิงอยู่หนึ่งปี พอใกล้ถึงวันตรุษจีน เผลอพลั้งมือทำให้นางบำเรออย่างหวังเจาตี้ตายคามือ ด้วยเหตุนี้ถึงวันตรุษจีนเขาก็ไม่กล้ากลับบ้าน ผ่านเพื่อนร่วมงานแนะนำ จึงอพยพย้ายไปอยู่ที่ไซต์ก่อสร้างแห่งหนึ่งในอำเภอจินซาน ทำงานอาชีพเดิมต่อไป
ยุคนี้ไม่มีการตรวจบัตรประชาชน จ่ายค่าจ้างเป็นเงินสด ไม่มีเรื่องการลงเวลาทำงาน ดังนั้นตำรวจหาตัวไม่พบก็เป็นเรื่องปกติ
ช่วงแรกๆ เขายังพอรู้สึกกลัว กลัวว่าตำรวจจะมาจับตัวไปตัดสินลงโทษ!
แต่ผ่านไปหลายเดือน ไม่มีความเคลื่อนไหวใดๆ ทั้งสิ้น เขาก็วางใจลง กลับไปใช้ชีวิตแบบเดิม
คืนนี้พอไม่มีอะไรทำ ก็ไปจ่ายเงินสี่สิบหยวน หาเด็กสาวต่างประเภทมาสองคน ร่วมกันค้นหาต้นกำเนิดชีวิตมนุษย์ ครั้งละยี่สิบหยวน ครั้งละสามนาที ถึงเงินจะหมดเร็วไปหน่อย แต่ความรู้สึกต่างกันจริงๆ
ไม่ต้องพูดถึง เด็กสาวอำเภอจินซานดีกว่าอำเภอเหลียงเฉิงจริงๆ ทั้งอ่อนวัยทั้งสดใส ล้วนเป็นแท่นยิงปืนธรรมชาติ!
เขาชอบมาก!
แต่สำหรับอาหารจานด่วนแบบนี้ ที่จริงเขาเกลียดมาก ไม่มีความรู้สึก แค่ยิงปืนล้วนๆ น่าเบื่อหน่าย!
เขาชอบแบบที่แลกเปลี่ยนหัวใจได้ มีอารมณ์ความรู้สึก เช่นแบบหวังเจาตี้