เฝิงเสี่ยวกังรับหน้าที่ไปปลอบโยนบิดามารดาของเจียหลิงหลิง ส่วนเวยเสียนจวินติดตามหวังต้าหย่งไปสืบความสัมพันธ์รอบตัวของเจียหลิงหลิงภายในห้องเรียน
"ห้องพักของเจียหลิงหลิงอยู่กันหกคน ผู้ที่พักห้องเดียวกันย่อมมีความสัมพันธ์ที่ดีต่อกัน พวกเรามาเริ่มจากเพื่อนร่วมห้องนางเหล่านี้ก่อน" หวังต้าหย่งกล่าวเสียงเรียบ นิ้วมือชี้ไปที่รายชื่อในสมุดบันทึก แล้วกล่าวต่อ "เริ่มจากจางเสี่ยวเฟินคนนี้ก่อน อาจารย์ประจำชั้นของพวกเขาคืออาจารย์เฝิง กล่าวไว้ว่าเด็กหญิงผู้นี้สนิทกับเจียหลิงหลิงที่สุด ชนิดที่ติดกันไม่ห่างเลยทีเดียว"
"ขอรับ!" เวยเสียนจวินพยักหน้ารับ แล้วเดินไปที่ประตูหลังห้องเรียน
อาจารย์ที่กำลังสอนอยู่นั้น เห็นพวกเขาเข้ามาแต่เนิ่น ๆ ครั้นเห็นเวยเสียนจวินเดินเข้ามา ก็รีบหยุดบทเรียนทันที
"อาจารย์ ขอโทษที่รบกวน ขอเชิญน้องจางเสี่ยวเฟินออกมาหน่อยขอรับ!" เวยเสียนจวินเอ่ยเสียงเบา
"ได้ จางเสี่ยวเฟิน เจ้าออกไปหน่อย!" อาจารย์ประจำวิชาพยักหน้ารับ
เด็กหญิงเพียงคนเดียวในห้องที่ที่นั่งข้างว่างอยู่ ลุกขึ้นยืน เป็นเด็กหญิงอายุสิบสามหรือสิบสี่ปี ผมสั้น ดวงตาทั้งสองข้างแดงก่ำ ใบหน้าชุ่มไปด้วยความโศกเศร้า สีหน้ามีความลนลานและตึงเครียดปนอยู่เล็กน้อย แล้วเดินออกมา
"สวัสดี เจ้าชื่อจางเสี่ยวเฟิน รู้หรือไม่ว่าพวกเราตามหาเจ้าด้วยเรื่องใด?" เวยเสียนจวินเอ่ยถามเสียงเบา
"รู้...รู้ ข้า...ข้า... เรื่องของเจียหลิงหลิง!" เด็กหญิงน้อยเอ่ยถึงตรงนี้ น้ำตาก็เริ่มเอ่อล้นอยู่ที่ขอบตาแล้ว
"อย่าตื่นตระหนก อย่าเศร้าโศกไป พวกเรากำลังสืบสวนคดีนี้อยู่ ต้องการความร่วมมือจากเจ้า หากเจ้าให้ความร่วมมือเป็นอย่างดี บางทีพวกเราอาจจะจับกุมคนร้ายที่ลงมือสังหารเจียหลิงหลิงได้โดยเร็ว และนำตัวมาลงโทษตามกฎหมาย!" เวยเสียนจวินเอ่ยปลอบโยนเสียงเบา