เวยเสียนจวินเดินยิ้มลงบันไดมาถึงชั้นล่าง พอดีพบกับเฝิงเสี่ยวกังที่เพิ่งออกจากห้องสอบสวน
ร่างสูงใหญ่หนึ่งร้อยแปดสิบห้าเซนติเมตร กิริยาท่าทางองอาจ ทรวดทรงกำยำ กล้ามเนื้อหน้าอกดันเสื้อตำรวจนูนขึ้นสูง ส่งความรู้สึกน่าเกรงขามอย่างยิ่ง
“คุณตำรวจเฝิง สวัสดีขอรับ ข้าคือเวยเสียนจวินคนใหม่ วันหน้าขอฝากเนื้อฝากตัวด้วยขอรับ!” เวยเสียนจวินยืนตรง ทำความเคารพ แล้วยิ้มพร้อมยื่นบุหรี่ให้มวนหนึ่ง
ฝ่ายหลังรับบุหรี่ไปอย่างกึ่งเชื่อกึ่งไม่เชื่อ สำรวจเวยเสียนจวินตั้งแต่หัวจรดเท้าแล้วจึงเอ่ยว่า “ทหารปลดประจำการรึ?”
“จะว่าเป็นทหารปลดประจำการก็ไม่เชิง ข้าอยู่ในกรมทหารแค่สองปีเองขอรับ!” เวยเสียนจวินเอ่ยพลางยิ้ม
“สองปี? อ้อ ใช่แล้ว นโยบายเปลี่ยนไป สองปีก็เข้าโรงพักได้แล้ว เจ้าได้งานเพราะทำคุณงามความดีสินะ?” เฝิงเสี่ยวกังถามอย่างลังเล
“ขอรับ ปีที่แล้วช่วยต้านอุทกภัย ได้รับคุณงามความดีส่วนบุคคลชั้นสอง!”
“เจ๋ง! ตั้งใจทำงานให้ดี บรรยากาศในหน่วยงานของพวกเรานั้นดีทีเดียว!” เฝิงเสี่ยวกังเอ่ยชม
เฝิงเสี่ยวกังเป็นทหารเก่าสิบปีที่ได้งานจากการปลดประจำการ เขาทำงานในกรมทหารมาหลายปียังได้เพียงคุณงามความดีชั้นสามสามครั้ง รู้ซึ้งดีว่าการได้คุณงามความดีชั้นสองนั้นยากเพียงใด ดังนั้นเมื่อได้ยินว่าเวยเสียนจวินได้รับคุณงามความดีชั้นสอง ก็อดไม่ได้ที่จะมองเขาสูงขึ้น
“ท่านผู้กำกับการและครูฝึกบอกว่าจะให้ข้าติดตามเรียนกับท่าน ไม่ทราบว่าท่านสะดวกเมื่อใด ข้าจะจัดโต๊ะเป็นงานคารวะอาจารย์ ถวายชาแด่ท่าน!”
“เฮ้อ พิธีรีตองพวกนี้ช่างเถิด ล้วนเป็นสหายร่วมรบ เจ้ามาเรียนกับข้า ข้าย่อมตั้งใจสอนเจ้าเอง!” เฝิงเสี่ยวกังโบกมือเอ่ย
“เช่นนั้นไม่สมควร ธรรมเนียมที่พึงมี เราละเลยมิได้ ครูนั้น ผู้ถ่ายทอดวิชา ไขข้อข้องใจให้กระจ่าง ครูเพียงวันเดียวเป็นบิดาชั่วชีวิต!” เวยเสียนจวินเอ่ยอย่างเอาจริงเอาจัง