"ให้ตายเถอะ! เจ้านี่ช่างเป็นคนที่เกิดมาเพื่อเป็นตำรวจจริงๆ! ข้าสอนเจ้าแค่ครั้งเดียว กลับสอบสวนได้ดีกว่าข้าอีก? ละเอียดกว่าข้าอีก?"
ออกจากห้องสอบสวนมา เฝิงเสี่ยวกังมองเวยเสียนจวินด้วยสายตาประหลาดใจ พูดอย่างไม่อยากเชื่อ
"ก็ไม่ยากอะไร! แค่ทำตามที่ท่านพูด ถามไปทีละขั้นตอนก็พอ พวกนางให้ความร่วมมือ ข้าจดบันทึกไว้ มีอะไรยาก?" เวยเสียนจวินพูดอย่างถือเป็นเรื่องปกติ "แต่ถ้าจะพูดกันตามตรง ที่ทำได้ราบรื่นขนาดนี้ ต้องขอบคุณท่านอาจารย์ที่ไปนั่งอยู่ตรงนั้น ไม่พูดอะไรสักคำ การข่มขวัญก่อนสอบสวน ทำเอาพวกนางกลัวจนยอมจำนน พวกนางก็ไม่โง่ ระหว่างขัง 15 วัน กับกักตัว 6 เดือน จะเลือกยังไง ก็รู้กันอยู่แล้วไม่ใช่หรือ?"
"เพราะฉะนั้น ที่สอบสวนเสร็จเรียบร้อยขนาดนี้ ส่วนใหญ่เป็นความดีความชอบของท่านอาจารย์! ภาษาจีนเขาพูดยังไงนะ? ไม่โกรธแต่มีอำนาจ เออ ใช่ ไม่โกรธแต่มีอำนาจ ใช้ได้กับท่านอาจารย์เลย!" เวยเสียนจวินพูดพลางยิ้ม
"ข้ามีความสามารถขนาดนั้นหรือ? แต่คิดไปคิดมา ก็เหมือนจะใช่!" เฝิงเสี่ยวกังหมกมุ่นอยู่กับการชื่นชมตัวเองอยู่ครู่หนึ่ง
"โอ้ ใช่แล้ว ตอนสอบสวนคนสุดท้ายหลิวเจ้าไช่ ท่าทางเจ้าเปลี่ยนไปชัดเจน ยังไง? เจ้ารู้จักนางหรือ?" เฝิงเสี่ยวกังนึกขึ้นได้ถึงท่าทางผิดปกติของเวยเสียนจวิน ก็รีบถามขึ้น
เพราะตอนที่เด็กสาวคนสุดท้ายเอ่ยชื่อตัวเองออกมา เวยเสียนจวินผิดปกติอย่างเห็นได้ชัด ต่อมาพอนางบอกที่อยู่ตามทะเบียนบ้าน เวยเสียนจวินก็จ้องมองนางอย่างลึกซึ้ง ในแววตาเต็มไปด้วยความเสียดาย
"เพื่อนร่วมชั้นเรียนตอนประถม จำได้ว่า ป.3 ป.4 ยังนั่งโต๊ะเดียวกันด้วยซ้ำ!" เวยเสียนจวินพูดเสียงเรียบ