กองปราบปรามนำตัวผู้คนไปจนหมด โรงพักเฉิงตงที่เคยครึกครื้นพลันเงียบสงบลงทันที
ช่วงบ่ายเวยเสียนจวินไม่มีธุระอะไร จึงตามเฝิงเสี่ยวกังออกไปรับแจ้งเหตุหนึ่งครั้ง สองป้าใหญ่ทะเลาะกันเพราะเรื่องเล็กน้อย เกือบจะลงไม้ลงมือกัน เข้าไปไกล่เกลี่ยให้ ปรองดองกันเสีย เรื่องก็จบลง!
กลับมาถึงโรงพัก พอดีเจอหวังลี่มาเข้ากะบ่าย เวยเสียนจวินจึงรีบเดินเข้าไปหา
“พี่ลี่ สูบบุหรี่ไหม!” พูดพลางยื่นหงซานซูสองมวนในมือส่งให้
หวังลี่รับมวนในสุดมาหนึ่งมวนอย่างยิ้มแย้ม คาบไว้ที่ปาก หยิบไฟแช็กออกมา จุดให้เวยเสียนจวินก่อน แล้วค่อยจุดให้ตัวเอง
ธรรมเนียมของอำเภอเหลียงเฉิง เวลายื่นบุหรี่ให้ผู้อื่น ต้องยื่นทีละสองมวน ผู้ใหญ่หยิบมวนนอก ผู้น้อยหยิบมวนใน หากเป็นรุ่นราวคราวเดียวกัน เกรงใจกันหน่อยก็หยิบมวนใน ส่วนคนอายุมากกว่าหรือฐานะสูงกว่าหยิบมวนนอก ยิ่งอายุมากยิ่งถือธรรมเนียม หากไม่รู้จักวิธียื่นบุหรี่ ยื่นไปมวนเดียว เขามักไม่รับ หากคนไหนอารมณ์ร้อน ถือธรรมเนียมเป็นสำคัญ ก็อาจด่าว่าไม่รู้จักกาลเทศะ!
“หนุ่มน้อย กินอยู่ดีนะ ถึงขั้นสูบจื่อซู่แล้ว!” หวังลี่พูดพลางยิ้ม
บุหรี่หงซานซูเป็นผลิตภัณฑ์จากโรงงานยาสูบหลินเฉิง ในปี 2000 มีถึงหกระดับ ระดับต่ำสุดคือหงซานซูกล่องอ่อน เรียกสั้นๆ ว่าเสี่ยวหง ราคา 1.5 หยวนต่อซอง เป็นบุหรี่พื้นฐานสำหรับประชาชนทั่วไปสูบ ต่อมาคือหงซานซูกล่องแข็งสีขาว เรียกสั้นๆ ว่าไป๋ซู่ ราคา 2.5 หยวนต่อซอง คนที่มีฐานะดีหน่อย ชอบวางมาด นิยมสูบ ต่อมาคือหงซานซูกล่องแดง กล่องแข็ง ราคา 5 หยวนต่อซอง ข้าราชการชั้นผู้น้อย ตำรวจประจำการและตำรวจสำรองล้วนชอบสูบยี่ห้อนี้ ระดับสูงขึ้นไปอีกคือจื่อซู่ที่อยู่ในมือเวยเสียนจวิน ราคา 7 หยวนต่อซอง กล่องแข็งสีม่วง เป็นบุหรี่ระดับกลาง เจ้าของกิจการรายย่อยและตำรวจอาวุโสชื่นชอบ และเพราะเฝิงเสี่ยวกังชอบสูบ เวยเสียนจวินจึงซื้อมา