ยามเช้าตรู่ เวยเสียนจวินยังคงทานอาหารเช้าเป็นอย่างแรก แล้วจึงกลับมาทำงาน
ตอนกลับมา อาจารย์เฝิงเสี่ยวกังมาถึงแล้ว
"ภารกิจมาแล้ว ข้าขอให้เจ้าโดยเฉพาะ คนห้าคนนั้นในห้องชั้นบนเป็นของเจ้า!" เฝิงเสี่ยวกังขยิบตาให้
"ห้าคน? คนไหนห้าคน?" เวยเสียนจวินแสดงความงงงวย
"ยังแสร้งทำเป็นโง่อีก ชั้นบนนั้นไง ห้าคนนั้น เมื่อวานตาแทบถลน วันนี้ให้เจ้าดูให้จุใจ ดูว่าพอถอดเครื่องสำอางออกแล้ว พวกมันเป็นคนหรือผีกันแน่!" เฝิงเสี่ยวกังเอ่ยพลางเย้าแหย่
"ข้าคนเดียวสอบสวน? แล้วข้าก็ยังไม่เป็นเลย?"
"เจ้าไม่เป็น อาจารย์ข้ายังไม่เป็นอีกหรือ? ไป เรียนรู้ไว้ การสอบสวน ล้วนเป็นพื้นฐาน!"
"เอ่อ——นี่เป็นโอกาสสอบสวนที่ขอให้ข้าจริงหรือ ข้าว่ารู้สึกว่าอาจารย์อยากสอบสวนเองมากกว่า" เวยเสียนจวินอดบ่นเบา ๆ ข้างหลังไม่ได้
"เจ้าว่าอะไรนะ?" เฝิงเสี่ยวกังหันขวับมาถาม ดวงตากลมโตเบิกกว้าง
"เปล่า ข้าบอกว่าขอบคุณอาจารย์ที่ช่วยขอดี ๆ ให้ข้า!" เวยเสียนจวินรีบเปลี่ยนคำพูด
"หึ ยังพอฟังขึ้น!"
เฝิงเสี่ยวกังสีหน้าเย่อหยิ่งเล็กน้อย แต่อย่างไรเสียเขาก็อายุเพียงสามสิบต้น ๆ ยังมีหัวใจเด็ก ๆ หลงเหลืออยู่!
ทั้งสองมาถึงห้องสอบสวนที่สอง หญิงห้าคนขดตัวเป็นก้อน นั่งยองอยู่ที่มุมห้อง ต่างคนต่างโอบกอดกันเพื่อให้ความอบอุ่น
เพราะว่า ครั้งนี้ที่จับกุมผู้ที่ร่วมพนัน นอกจากพวกนางทั้งห้าคนแล้ว ล้วนเป็นผู้ชาย จึงต้องแยกขังพวกนางทั้งห้าคนไว้ตามลำพัง