สำนักงานตำรวจอำเภอเหลียงเฉิง ภายในลานกว้างสว่างไสวราวกับกลางวัน ไฟส่องจากบนดาดฟ้าสาดส่องลงมาประสานกันเป็นแนวขวาง ไม่มีแม้แต่มุมอับใดหลงเหลือ
รถตำรวจที่บรรทุกนายตำรวจเต็มคันคันแล้วคันเล่า ค่อยๆ เคลื่อนเข้ามาจากด้านนอก ชั่วครู่เดียว ลานกว้างก็เต็มไปด้วยรถตำรวจ คันที่มาทีหลังต้องจอดไว้ที่หน้าประตูใหญ่ แต่ผู้คนก็ยังวิ่งกันทะลักเข้าไปไม่หยุด
คดีฆาตกรรมที่เกิดขึ้นโดยกะทันหัน ตามปกติไม่ควรจะปลุกเร้าคนมากมายได้ถึงเพียงนี้ แต่ทว่าคนร้ายกลับมีปืนพกจำลองอยู่ในมือหนึ่งกระบอก นี่มันสิ่งอันตรายชัดๆ!
ใครจะไม่เห็นเล่า กลุ่มนักเลงตีกัน มีทั้งถือมีดพร้า มีทั้งถือไม้ตะบอง แม้กระทั่งมีดสั้นและของเล่นเล็กๆ นานาชนิด แต่ไม่เคยมีใครแตะต้องปืนเลยสักคน!
ไม่ว่าจะเป็นปืนพกจำลอง ปืนแด้ง หรือปืนลูกซอง ตราบใดที่เป็นปืน หลังจากการปราบปรามอย่างเข้มงวดในปีเก้าสิบหก ก็แทบจะไม่มีใครกล้านำออกมาโชว์อีกแล้ว และผลที่จะตามมาของการนำออกมาก็ร้ายแรงยิ่งนัก ตำรวจไม่จ้องใคร จ้องแต่เจ้า!
เมื่อไหร่ที่ส่งเจ้าเข้าคุกได้ เมื่อนั้นก็เป็นอันจบเรื่อง!
เพราะเหตุใด?
เพราะสิ่งที่เจ้ากำลังถืออยู่ไม่ใช่ความจริง แต่เป็นเหรียญความชอบชั้นสาม ชั้นสองของพวกเขา!
เวยเสียนจวินและพวกยังไม่ลงจากรถ เพราะข้างนอกคนแน่นขนัด เบียดเสียดกันจนแทบจะยืนไม่ได้!
ผู้กำกับการโรงพักหลี่เฉียงและครูการเมืองจางเหว่ย เดินทางไปยังห้องประชุมเพื่อรับคำสั่ง
ครึ่งชั่วโมงต่อมา ทั้งสองกลับมา พาคนจำนวนมาก มุ่งหน้าไปทางทิศตะวันตก บุกไปยังตำแหน่งที่วางกำลังไว้