ซื้อบ้านแล้วก็จริง แต่ยังไม่ได้ตกแต่ง ย่อมไม่สามารถอยู่อาศัยได้ เขาจึงยังคงพำนักอยู่ที่โรงพัก
ผู้กำกับการโรงพักหลี่เฉียงคำนึงถึงสภาพพิเศษของเขา ประกอบกับมีฐานะเป็นหัวหน้าหน่วยกลางอยู่ด้วย จึงจัดตารางให้เขาทำงานกะกลางวันล้วน ๆ กลางคืนไม่ต้องเข้าเวร แต่อย่างหนึ่งคือยามคับขันหากกำลังคนไม่พอ เขาต้องลงมาช่วยเหลือ ซึ่งก็เป็นเรื่องที่สมเหตุสมผล
ดังนั้น บัดนี้เวยเสียนจวินเพียงทำงานกะกลางวันทุกวันก็พอแล้ว ชีวิตน้อย ๆ เช่นนี้ หาผู้ใดเสมอเหมือนได้ยาก!
คืนวันหนึ่งยามตีสอง เสียงโทรศัพท์ในห้องทำงานส่วนกลางดังสนั่นหวั่นไหว
"ฮัลโหล โรงพักเฉิงตง ครับ ๆ ๆ ทราบแล้ว จะรีบรวบรวมกำลังคน วางแนวควบคุมเฉพาะที่ ครับ ๆ ๆ—"
เฝิงเสี่ยวกังวางหูโทรศัพท์ วินาทีแรกก็กดสัญญาณระฆังเตือนภัยของโรงพัก ตำรวจเวรและตำรวจสำรองทุกนาย รวมถึงเวยเสียนจวินที่กำลังนอนละเมอเฝ้าฝันกับสาวสวยอยู่ชั้นบน ก็รีบสวมชุดตำรวจลงมาเข้าแถวที่หน้าโรงพักโดยพลัน
"เป็นอะไรไปครับอาจารย์ ดึกดื่นขนาดนี้ เกิดเรื่องอะไรอีกหรือขอรับ?" เวยเสียนจวินเอ่ยถามอย่างจนใจ
ไม่รู้ว่าไปเจออาถรรพ์อะไรเข้า คราวอื่นที่คนอื่นเข้าเวรก็ไม่ค่อยมีเรื่องนัก แต่พอถึงเวรกลางคืนของเฝิงเสี่ยวกังทีไร ต้องถูกเรียกตัวลงมาออกโรงทุกที
เขาก็เคยไปต่อว่าอีกฝ่ายมาแล้ว แต่อีกฝ่ายก็ทำหน้างง ๆ บอกว่าเขาก็ไม่อยากหาเรื่องกลางดึกนัก หากแต่เรื่องมันบังเอิญมาถึงตัว จะให้ทำอย่างไรได้?