หอพักของเวยเสียนจวินอยู่ชั้นสาม ทางซ้ายมือของบันไดห้องแรก ภายในสะอาดมาก ผนังเพิ่งฉาบปูนใหม่ ยังมีรอยจุดด่างของสีอยู่ตามพื้นและมุมผนัง
ในหอพักมีเพียงเตียงสองชั้นหนึ่งหลัง เป็นโครงเหล็ก คล้ายกับในกรมทหาร นอกจากนี้ยังมีโต๊ะเขียนหนังสือหนึ่งตัว ด้านบนมีฝุ่นจับเป็นชั้น ดูแวบเดียวก็รู้ว่าไม่มีใครเข้ามานานแล้ว
เวยเสียนจวินยกสัมภาระขึ้นมาทั้งหมด จากนั้นหาอ่างกับไม้ถูพื้น ตักน้ำมาทำความสะอาด
ตุบตุบตุบ——มีคนเคาะประตู
“สวัสดี ท่านคือพี่เวยที่มาใหม่ใช่ไหม ท่านหลิวผู้กำกับการให้พวกเราขึ้นมาช่วยทำความสะอาด!” ผู้ช่วยตำรวจสองคนอายุยี่สิบต้นๆ ยิ้มแล้วเดินเข้ามาพูด
“อืม ดี ขอบคุณพวกเจ้ามาก!” เวยเสียนจวินไม่ได้ปฏิเสธ ยิ้มและตอบรับลงไป
ถึงแม้งานทำความสะอาดจะเป็นเรื่องง่าย แต่มีคนช่วยเหลือ ก็ย่อมดีกว่าไม่ใช่หรือ!
แล้วก็ผู้ช่วยตำรวจ ไม่ได้มาเพื่อรับใช้ตำรวจหรอกหรือ?
ที่พวกเขามาช่วย นับว่าเป็นเรื่องที่สมควรแล้ว
“พวกเจ้ามีนามว่าอะไร?”
“ข้าแซ่จาง ชื่อหลง จางอักษรตั้ง หลงมังกรศักดิ์สิทธิ์!” ผู้ช่วยตำรวจร่างสูงยิ้มพลางกล่าว
“ข้าแซ่จ้าว ชื่อหู่ จ้าวหู่ในจางหลงจ้าวหู่ ท่านเรียกข้าว่าอ้วนหู่ก็ได้!” ผู้ช่วยตำรวจอีกรายที่เตี้ยกว่าเล็กน้อยและออกไปทางอวบยิ้มพลางกล่าว
“อืม พวกเจ้าดี ข้าชื่อเวยเสียนจวิน!”
“อืม พวกเราทราบแล้วพี่เวย ครูฝึกบอกว่าท่านได้รับเหรียญความชอบชั้นสองถึงสองครั้ง จริงหรือเท็จ? ท่านทำคุณงามความดีใหญ่หลวงเช่นนี้ได้อย่างไร?” จ้าวหู่ถามด้วยใบหน้าเปี่ยมไปด้วยความทึ่ง
“เฮ้อ ก็เอาชีวิตเข้าแลกน่ะสิ เกือบตายไปแล้ว โชคดีที่เท้าข้างหนึ่งก้าวเข้าสะพานไน่เหอแล้ว แต่หมอดึงกลับมาได้!” เวยเสียนจวินกล่าวอย่างเรียบง่าย