"โอ้ มีแขกมาหรือ? ท่านหัวหน้าหลี่ แขกผู้หายาก แขกผู้หายากจริง ๆ!" จางเหว่ยถือถ้วยชา ยืนอยู่ตรงประตู พูดอย่างร่าเริง
จางเหว่ย ชาย อายุ 52 ปี รองเลขาธิการพรรคและครูฝึกประจำโรงพักเฉิงตง ข้าราชการระดับรองหัวหน้าส่วน ผู้กำกับการตำรวจชั้นหนึ่ง (สองขีดสามดาว)
"ท่านจาง มา ๆ มาคุยกัน วันนี้ข้านำแม่ทัพผู้กล้ามาส่งให้โรงพักของท่านอีกคนหนึ่ง วีรบุรุษต้านอุทกภัย ต้นแบบผู้กล้าช่วยเหลือผู้ตกทุกข์!" หลี่ตงเซิงกล่าวพร้อมรอยยิ้ม
"ยอดเยี่ยมเลย โรงพักของเรากำลังขาดผู้มีความสามารถเช่นนี้!" จางเหว่ยกล่าวอย่างเบิกบาน "ก็คือสหายหนุ่มคนนี้ใช่ไหม? ชื่ออะไร? อายุเท่าไหร่?"
"รายงานผู้นำ กระผมชื่อเวยเสียนจวิน ปีนี้ 20 ปี (นับอายุแบบจีนเหนือ ทางเหนือมักรายงานอายุแบบนี้!) " เวยเสียนจวินยืนตรง ทำความเคารพ กล่าว
"โอ๊ะ อย่าเกรงใจ อย่าเกรงใจ ต่อไปนี้พวกเราก็เป็นครอบครัวเดียวกัน ในหน่วยงานท้องถิ่นของเรา ไม่มีพิธีรีตองมากเท่าในกองทัพ สหายหนุ่มไม่เลวเลย สง่าผ่าเผย!" จางเหว่ยกล่าวพร้อมรอยยิ้ม
เพราะใกล้จะถอนตัวจากตำแหน่งบริหาร จางเหว่ยจึงมีท่าทีผ่อนคลาย เจอใครก็ยิ้มแย้ม ดูเป็นมิตรยิ่ง!
[อำเภอเหลียงเฉิง หรือแม้แต่มณฑลฮั่นตงทั้งหมด ข้าราชการชายทั่วไปจะถอนตัวจากตำแหน่งบริหารเมื่ออายุ 53 ปี ข้าราชการหญิงเมื่ออายุ 50 ปี การถอนตัวจากตำแหน่งบริหารมิใช่การเกษียณอายุ เพียงแต่ไม่ดำรงตำแหน่งผู้นำ เปิดทางให้ผู้มีความสามารถ!]
"เสี่ยวเวย นี่คือครูฝึกของโรงพักเฉิงตงของเรา ต่อไปไม่ว่าจะลำบากในชีวิต หรือมีความทุกข์ในจิตใจ มาหาครูฝึกจางได้ ไม่มีผิด!" หลี่ตงเซิงกล่าวพร้อมรอยยิ้ม