“ไม่ต้องนั่งหรอก แค่เมื่อกี้มีคนขโมยกระเป๋าสตางค์ผู้หญิงสีชมพูไป ในนั้นมีบัตรประชาชน ชื่อจางเวินเวิน เจ้าของบอกว่าเงินไม่เป็นไร ขอแค่กระเป๋ากับบัตรประชาชนคืนก็พอ ให้เวลาสิบห้านาที เอากระเป๋าไปคืนมาให้ได้ ไม่มีปัญหาใช่ไหม?”
“โอ๊ย หัวหน้าเวย ถ้าหาได้ผมก็ช่วยหาอยู่แล้ว แต่ถ้าไม่ใช่พวกเรา ก็ไม่แน่ใจแล้ว!”หัวโล้นพูดอย่างจนใจ
ทั้งสถานีรถไฟและสถานีรถบัส ไม่ได้มีแค่แก๊งเขากลุ่มเดียว และนอกจากพวกที่อยู่ประจำที่แล้ว ยังมีพวกที่เร่ร่อนมาเรื่อย ๆ ถ้าเป็นฝีมือพวกนั้นล่ะก็ เขาจะไปหาที่ไหน?
“ช่างเถอะ สิบห้านาที ฉันขอแค่ผลลัพธ์ นายเหลือเวลาอีกสิบสี่นาที!”เวยเสียนจวินพูดแข็งกร้าว
“เฮ้อ!”หัวโล้นสีหน้ารู้สึกหนักใจ เขารู้จักนิสัยของเวยเสียนจวินดี เจ้านี่ปกติยิ้มแย้มดูเป็นคนไร้พิษสงเหมือนเด็กหนุ่มเต็มไปด้วยแสงอาทิตย์ แต่พอเขาเอาจริงขึ้นมาแล้ว ใครก็ห้ามไม่ได้ จะจับส่งโรงพักโดยตรง อย่างน้อยก็กักตัวเจ็ดวัน มากหน่อยก็ครึ่งเดือน
ถึงแม้อาชีพแบบพวกเขา การถูกจับเข้าไปข้างในจะเป็นเรื่องปกติ แต่ถ้าเข้าไปบ่อย ๆ ก็ไม่ใช่เรื่องดีนี่นา!
ดังนั้น ถ้าหลีกเลี่ยงการทำให้เวยเสียนจวินไม่พอใจได้ พวกเขาก็เห็นพ้องต้องกันว่าอย่าไปโกรธเขาดีกว่า!
สู้ไม่ได้ สู้ไม่ได้จริง ๆ!
“ต้าหย่ง ต้าหย่ง ไปช่วยหัวหน้าเวยหากระเป๋าสตางค์มา ถ้าหากระเป๋าไม่เจอ ตัวแกก็ไม่ต้องกลับมาอีก!”หัวโล้นตะโกนเสียงแหบ
จากชั้นสอง ชายหนุ่มคนหนึ่งวิ่งลงมาอย่างรวดเร็ว อายุยี่สิบกว่า ๆ ตัดผมทรงสั้น รับคำ แล้ววิ่งพรวดออกไปทันที
“หัวหน้าเวย เชิญนั่งข้างในก่อน? ดื่มชาสักถ้วย!”หัวโล้นยิ้มประจบ