พ่อของอู๋ลี่ทำงานอยู่ที่โรงฆ่าสัตว์ในตัวอำเภอ เธอเป็นลูกสาวคนเดียว รูปร่างสูงใหญ่กำยำ หน้าตาก็ไม่สวยนัก แต่กลับเลือกมาก อายุ 26 ปีแล้วยังไม่ได้แต่งงาน
โจวเจี้ยนหมินหน้าตาดูดี แต่แท้จริงกลับไม่ได้เรื่อง แถมยังมีพี่ชายเป็นผู้บังคับกองร้อยอยู่ในกองทัพ ทุกเดือนพี่ชายจะส่งเงินเบี้ยเลี้ยงกลับบ้าน ทำให้เขามีเงินใช้เหลือเฟือและมักเข้าไปเดินเล่นในเมืองอยู่บ่อย ๆ
แม้อู๋ลี่จะหน้าตาไม่ดี แต่ที่บ้านมีฐานะดี แถมยังเป็นลูกสาวคนเดียว ขอเพียงแต่งงานกับเธอ ต่อไปก็จะได้สืบทอดงานของพ่อเธอ เข้าไปทำงานที่โรงฆ่าสัตว์
คนหนึ่งหมายตาหน้าตา อีกคนหมายตางานของฝ่ายตรงข้าม
ทั้งคู่ถูกใจกันพอดี อู๋ลี่จึงแต่งเข้ามาอยู่ในหมู่บ้าน
ในสายตาเธอ ผู้หญิงที่หน้าตาสวยล้วนเป็นปีศาจจิ้งจอก หลังแต่งเข้ามาแล้ว เธอจึงคอยหาเรื่องเจ้าของร่างเดิมทุกทาง
หลังโจวเฉินเสียชีวิต เธอก็ยิ่งกลั่นแกล้งเจ้าของร่างเดิมกับหลินหลินอย่างโจ่งแจ้ง ถึงกับให้เจ้าของร่างเดิมซักเสื้อผ้าที่เธอเปลี่ยนใส่ตามปกติด้วย
ตอนนี้พอรู้ว่าผ้าห่มที่ใช้คลุมอยู่ทุกวันเป็นของหลินจื่อหลาน เธอก็มองหวังกุ้ยเฟินอย่างตำหนิแล้วพูดว่า “แม่ ต่อไปอย่าเอาของพัง ๆ อะไรก็ไม่รู้มาใส่ไว้ในห้องฉันอีก!”
“ฉัน...”
หวังกุ้ยเฟินโกรธจนพูดไม่ออก ผ้าปูที่นอนดี ๆ ผืนนั้น เธอเองยังเสียดายไม่กล้าใช้ อุตส่าห์ยกให้อู๋ลี่ด้วยความหวังดี สุดท้ายกลับได้คำว่าของพัง ๆ ตอบแทน
อู๋ลี่เดินเข้าห้องไป ปิดประตูดังสนั่นหวั่นไหว
“เธอไม่คิดจะจัดการเมียตัวเองบ้างหรือไง?”
โจวเจี้ยนหมินหลบสายตาแม่ “ผมไม่กล้ายุ่งกับเธอหรอก”
หลินจื่อหลานอุ้มผ้าห่มกับหีบเดินออกจากบ้านตระกูลโจว ส่วนเพื่อนบ้านที่มามุงดูความครึกครื้นก็พากันแยกย้ายไปอย่างรวดเร็ว
หลินจื่อหลานเรียกผู้หญิงคนหนึ่งไว้ “ป้าจินฮวา อยากได้ปลอกผ้านวมผ้าแพรสีแดงไหมคะ?”
จ้าวจินฮวาชะงักฝีเท้า อีกไม่นานลูกสาวของเธอก็จะแต่งงานแล้ว กำลังกังวลว่าไม่มีปลอกผ้านวมที่ดูดีมีหน้ามีตา
“ปลอกผ้านวมผ้าแพรสีแดงผืนนี้ของฉันยังไม่เคยใช้ มีแค่น้องสะใภ้ยืมไปคลุมอยู่สองสามวัน ถ้าป้าไม่รังเกียจ ฉันเอาผืนนี้มาแลกของกับป้าก็ได้ค่ะ”
จ้าวจินฮวาเริ่มสนใจ
คนชนบทต่างก็สวมเสื้อผ้าฝ้ายเนื้อหยาบ ผ้าสีแดงยังหายาก ยิ่งไม่ต้องพูดถึงผ้าแพรเลย
ถึงจะเคยมีคนใช้แล้ว เธอก็ไม่รังเกียจ อย่างมากก็เอาไปซักให้สะอาด
“อยากแลกอะไรล่ะ?” เธอจูงหลินจื่อหลานไปคุยกันอีกด้าน
หลินจื่อหลานตอบว่า “ขอแลกเป็นของกินสักหน่อย ข้าวสารได้ไหมคะ?”
หลินหลินเพิ่ง 3 ขวบ กินมันเทศมากไปก็ท้องอืดไม่สบายได้ง่าย
จ้าวจินฮวาคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนบอกให้เธอรอตรงนี้ แล้วกลับบ้านไปหยิบถุงผ้ามาใส่ข้าวสาร 5 ลิตรให้
“ป้ามีให้ได้แค่นี้ ถ้าเธอยอมแลกก็เอาไปเถอะ”
“แลกค่ะ!”
หลินจื่อหลานเปิดหีบ แกะนุ่นออกจากผ้าห่ม แล้วยัดปลอกผ้านวมให้จ้าวจินฮวา
ในความทรงจำของเจ้าของร่างเดิม มีเพียงจ้าวจินฮวาที่เคยช่วยพูดแทนเธอสักสองสามคำ ตอนที่ทุกคนพากันปล่อยข่าวลือมั่วซั่ว
ผ้าห่มแพรแดงไม่มีประโยชน์อะไรกับเธอและลูกสาวในตอนนี้ เอาไปแลกเสบียงได้ ต่อให้ขาดทุนบ้างก็ไม่เป็นไร
หลังนำหีบกับไส้ผ้านวมกลับไปไว้ที่บ้านเก่า หลินหลินตัวน้อยก็ยังหลับอยู่
หลินจื่อหลานย้อนกลับไปบ้านตระกูลโจวอีกครั้ง
ไม่มีอะไรหรอก เธอแค่นึกขึ้นได้ว่าไก่หลายตัวของบ้านโจวก็เป็นเจ้าของร่างเดิมที่คอยดูแลและให้อาหารมาโดยตลอด
หลังยื้อแย่งกันอยู่พักใหญ่ หลินจื่อหลานหิ้วแม่ไก่ 2 ตัวเดินออกจากบ้านตระกูลโจว เสียงด่าทอของหวังกุ้ยเฟินก็ดังสนั่นไปทั่วทั้งหมู่บ้าน
“แม่” หลินจื่อหลานถือไก่ไว้มือข้างละตัว ยืนอยู่ตรงประตูพร้อมรอยยิ้ม “ไก่สองตัวจะมีค่าอะไรคะ? เงินที่โจวเฉินส่งกลับบ้านตลอดหลายปีมานี้ก็เกือบพันหยวนแล้วไม่ใช่เหรอ? ฉันไม่เคยเห็นสักเฟินเดียวด้วยซ้ำ
“บ้านหลังนี้ก็ใช้เงินของโจวเฉินสร้างเหมือนกัน ถ้าอย่างนั้นเราเรียกพวกผู้ใหญ่กับเลขาฯ หมู่บ้านมาช่วยกันคิดบัญชีให้ชัดทุกบาททุกเฟิน แล้วแบ่งบ้านแยกครอบครัวกันใหม่ดีไหมคะ?”
หวังกุ้ยเฟินอ้าปากค้าง มองเธออย่างไม่อยากเชื่อ “เธอไม่ใช่หลินจื่อหลาน เธอเป็นใครกันแน่?”
หลินจื่อหลานคนก่อนมีดีแค่หน้าตา มักจะน้ำตาคลอทันทีที่ต้องลม ขยับนิดหน่อยก็ร้องไห้ ไม่เคยกล้าทะเลาะกับใคร
วันนี้กลับเถียงกับเธอตั้งหลายครั้ง หวังกุ้ยเฟินถึงกับสงสัยว่าเธอถูกอะไรเข้าสิงหรือเปล่า
หลินจื่อหลานที่ถูก “เข้าสิง” ไม่ได้ตื่นกลัวเลยสักนิด ในยุคนี้เรื่องผีสางเทวดาเป็นสิ่งต้องห้ามที่สุด ถึงจะสงสัย พวกนั้นก็ทำอะไรเธอไม่ได้อยู่ดี
“ฉันแค่คิดได้แล้วค่ะ ฉันไม่เอาเรื่องเงินกับบ้านก็ได้ แต่ต่อไปพวกคุณก็อย่ามาหาฉันบ่อยนักแล้วกัน!”
ทิ้งคำพูดไว้แค่นั้น เธอก็หิ้วไก่สองตัวเดินจากไปอย่างสง่าผ่าเผย
พอกลับถึงบ้าน หลินหลินตัวน้อยก็ตื่นแล้ว เธอนั่งเรียบร้อยอยู่บนเตียง ไม่ได้ร้องไห้ แต่ขอบตาแดงนิดหน่อย
หลินจื่อหลานก้มลงอุ้มเธอออกไปนอกบ้าน “เบบี๋ ดูสิ แม่เอาอะไรกลับมาให้”
ไก่สองตัวเพิ่งผ่านการตะลุมบอนครั้งใหญ่มา ตอนนี้จึงดูซึม ๆ หดตัวอยู่ตรงมุมลานบ้าน
“ไก่”
“ใช่แล้ว แม่ไก่ตัวใหญ่ เดี๋ยวก็ออกไข่มาให้เบบี๋กินนะ”
หลินหลินส่ายหน้า “ไม่กิน ให้ลุงกิน”
หลินจื่อหลานอยากด่าคน แต่พออยู่ต่อหน้าลูก เธอก็อดกลั้นไว้
“ลุงของหนูไม่มีสิทธิ์กิน ให้เบบี๋กินต่างหาก”
“แม่กิน”
“ใช่ แม่กับเบบี๋กินด้วยกัน”
พอได้ยิน หลินหลินก็ยิ้มจนตาหยีเป็นจันทร์เสี้ยว
หลินจื่อหลานไม่เคยเลี้ยงไก่มาก่อน เพื่อความแน่ใจ เธอจึงหยิบน้ำพุวิเศษกับหญ้าออกมาจากมิติส่วนตัวให้ไก่กิน
แม่ไก่ก็ขยันขันแข็งดี คืนนั้นออกไข่มาถึง 2 ฟอง
ที่บ้านมีหม้ออยู่ใบเดียว จะหุงข้าวหรือผัดกับข้าวก็ต้องทำสลับกัน
หลินจื่อหลานอุ้มลูกสาวนั่งเฝ้าเตาอยู่ จู่ ๆ ก็ได้กลิ่นหอมหวานของข้าวสาร
หลินจื่อหลานชะงักไป
ลูกยังเล็ก เธอไม่กล้าให้ดื่มน้ำพุวิเศษโดยตรง จึงเติมลงไปในน้ำที่ใช้หุงข้าวเล็กน้อย
ไม่คิดเลยว่าจะมีสรรพคุณแบบนี้ด้วย
เธอข่มใจไม่ให้ท้องร้องด้วยความอยากกิน แล้วทำข้าวผัดไข่เสร็จ หลินจื่อหลานกับลูกสาวก็กินกันอย่างอิ่มเอม
หลินหลินตัวน้อยมองชามเปล่าด้วยความเสียดาย ดูท่าทางยังอยากกินต่อ
หลินจื่อหลานลูบท้องน้อยของลูกแล้วยิ้ม “ชอบเหรอ? พรุ่งนี้แม่ทำให้อีกนะ”
ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไรที่เธอเรียกตัวเองว่าแม่ได้อย่างเป็นธรรมชาติมากขึ้นทุกที
หลินหลินพยักหน้าดีใจ ก่อนจะเริ่มง่วงนอน
กินอิ่มแล้วไม่ควรเข้านอนทันที หลินจื่อหลานจึงพาเธอเดินรอบลานบ้านสองรอบ ก่อนพาไปล้างหน้าแปรงฟัน
เช้าวันถัดมา หลินจื่อหลานกินข้าวกับลูกสาวเสร็จ ก็อุ้มเธอไปหาหัวหน้าเลขาฯ หมู่บ้าน
“สะใภ้โจวเฉิน มาเช้าขนาดนี้มีธุระอะไรล่ะ?”
โจวลี่จง หัวหน้าเลขาฯ หมู่บ้านสูบบุหรี่พลางขมวดคิ้วแน่น
โจวเฉินเป็นหนุ่มดีเด่นที่สุดคนหนึ่งในหมู่บ้าน ตอนนี้เสียชีวิตไปแล้ว หัวหน้าเลขาฯ คนเก่าก็รู้สึกเศร้าใจไม่น้อย
หลินจื่อหลานกล่อมลูกสาว “เรียกคุณปู่โจวสิ”
“คุณปู่โจว~”
“จ้ะ ๆ เด็กดี”
หลินหลินตัวน้อยน่ารักราวกับหยกหิมะ แค่เรียกเสียงหวานคำเดียวก็ทำให้หัวใจคนฟังอบอุ่นขึ้นมา
หลินจื่อหลานถามว่า “เลขาฯ โจวคะ ปีนี้จะแบ่งเสบียงกันเมื่อไรคะ?”
“เพิ่งเก็บเกี่ยวฤดูใบไม้ร่วงเสร็จได้ไม่นาน รอส่งธัญพืชตามโควตาที่รัฐกำหนด แล้วกันเมล็ดพันธุ์ไว้ก่อนค่อยแบ่งกัน”
“เลขาฯ โจวคะ ฉันแยกบ้านกับแม่สามีแล้ว รบกวนช่วยแยกแต้มแรงงานของฉันออกมาให้หน่อยนะคะ ถึงเวลาแบ่งเสบียง ฉันจะมารับเองค่ะ”
บ้านตระกูลโจวแยกครอบครัวกันแล้ว แต่แต้มแรงงานที่ทำไว้ก่อนหน้านี้ยังนับรวมกันอยู่
ในหนังสือ หวังกุ้ยเฟินเอาแต้มแรงงานของเจ้าของร่างเดิมไปเบิกโดยตรง แถมยังพูดหน้าตาเฉยว่าช่วยเก็บไว้ให้แม่ลูกคู่นี้
ต่อมาเจ้าของร่างเดิมไปขอคืน กลับถูกกล่าวหาว่าเอาแต่กินไม่ทำงาน ทั้งยังโลภอยากเอาเปรียบครอบครัวสามี
พอหัวหน้าเลขาฯ โจวได้ยิน คิ้วก็ขมวดแน่นกว่าเดิม เขาถามเพิ่มอีกคำ “แบ่งบ้านกันยังไง?”
หลินจื่อหลานตอบว่า “บ้านเก่าแบ่งให้ฉันกับหลินหลินค่ะ มีข้าวสาร 2 ลิตรกับมันเทศ 1 กระสอบ”
หัวหน้าเลขาฯ โจวแอบด่าหวังกุ้ยเฟินในใจว่าทำเรื่องไม่เป็นธรรม
แบ่งบ้านกันแบบนี้ได้ยังไง?