บ้านอิฐแดงของตระกูลโจวล้วนสร้างขึ้นจากเงินเบี้ยเลี้ยงที่โจวเฉินส่งกลับมาตลอดหลายปีนี้ แต่ตอนนี้โจวเฉินจากไปแล้ว หลินจื่อหลานกับลูกสาวที่ไร้พ่อจึงได้แค่บ้านเก่าซอมซ่อหลังหนึ่ง
เลขาธิการโจวเม้มปาก ก่อนพูดว่า “ได้ ฉันรู้แล้ว ไว้เธอมารับส่วนแบ่งธัญพืชเองก็แล้วกัน”
“ได้ค่ะ ขอบคุณเลขาธิการโจว”
เดิมทีหลินจื่อหลานก็ไม่ได้หวังให้เลขาธิการโจวออกหน้าแทนเธออยู่แล้ว
หวังกุ้ยเฟินเป็นคนปากจัดใจร้อน ไม่มีใครอยากหาเรื่องใส่ตัว เลขาธิการโจวก็เช่นกัน
พอหลินจื่อหลานเดินจากไป ภรรยาของเลขาธิการโจว จางเฟิ่งอิง ก็เดินออกมาจากในบ้าน
“เมื่อกี้เมียโจวเฉินมาหาคุณทำไมเหรอ?”
เลขาธิการโจวหยิบบุหรี่มวนหนึ่งออกจากกระเป๋า ถอนหายใจแล้วตอบว่า “โจวเฉินไม่อยู่แล้ว หวังกุ้ยเฟินก็แยกแม่ลูกคู่นั้นออกมา ฝากให้ฉันจำไว้ว่าต้องแบ่งแต้มแรงงานให้พวกเธอ”
“เฮ้อ น่าสงสารจริง ๆ” จางเฟิ่งอิงถอนใจ “เธอยังสาวขนาดนี้ ไม่รู้ว่าจะรักษาความเป็นม่ายได้นานแค่ไหน”
โจวเว่ยหมิน ลูกชายคนเล็กที่ยืนอยู่ข้าง ๆ มาตลอด พอได้ยินก็หน้าแดงขึ้นมา
หลินจื่อหลานอายุมากกว่าเขาสองปี แต่เขารู้ว่าหนุ่ม ๆ ในหมู่บ้านต่างอิจฉาโจวเฉินกันทั้งนั้น
เขาเองก็ด้วย
จางเฟิ่งอิงสงสารหลินจื่อหลานก็จริง แต่ไม่มีทางยอมให้ลูกชายคนเล็กแต่งกับผู้หญิงที่เคยแต่งงานแล้ว แถมยังมีลูกติดอย่างหลินจื่อหลาน
ยิ่งไปกว่านั้น ตระกูลโจวก็เป็นแค่เลขาธิการหมู่บ้านตัวเล็ก ๆ เท่านั้น
ผู้หญิงสวยขนาดนั้น ตระกูลโจวรักษาไว้ไม่ไหวหรอก
เห็นโจวเว่ยหมินหน้าแดง จางเฟิ่งอิงก็ถลึงตาใส่เขาทันที “คิดอะไรอยู่ รีบไปตักน้ำสิ!”
“ครับ ๆ”
โจวเว่ยหมินได้สติ รีบวิ่งไปทางโอ่งน้ำในครัวจนเกือบสะดุดล้ม
หลินจื่อหลานอุ้มลูกสาวกลับบ้าน เอาผ้าห่มที่นำกลับมาวางพาดบนราวนอกลานบ้านให้ตากแดด จากนั้นก็อุ้มลูกสาวด้วยมือข้างหนึ่ง อีกมือถือจอบเล็ก สะพายตะกร้าหวายไว้บนหลังแล้วมุ่งหน้าไปยังภูเขา
ตอนนี้เป็นปี 1968 กว่าจะถึงยุคปฏิรูปเปิดประเทศและการสอบเข้ามหาวิทยาลัยกลับมา ก็ยังต้องรออีกเกือบสิบปี หากอยากให้ลูกสาวมีชีวิตที่ดีขึ้น อาศัยแต้มแรงงานน้อยนิดแค่นั้นคงไม่พอแน่
เธอจบปริญญาเอกด้านแพทย์แผนจีนพอดี ส่วนพ่อของเจ้าของร่างเดิมก็เป็นแพทย์แผนจีนอาวุโส ตอนนี้ทรัพยากรป่าไม้ยังไม่ถูกทำลาย ไม่แน่ว่าบนเขาอาจมีสมุนไพรอยู่ไม่น้อย
ในตัวเมืองมีสถานีรับซื้อ ราคาสมุนไพรที่ผ่านการแปรรูปแล้วก็พอใช้ได้
เธอทำงานไร่นาไม่เป็น จะหาเงินแล้วส่งเป็นค่าแรงสังคมเพื่อแลกแต้มแรงงานก็ได้เหมือนกัน
“อ้าว นั่นจื่อหลานไม่ใช่เหรอ จะไปไหนน่ะ?”
จู่ ๆ ชายคนหนึ่งก็โผล่พรวดออกมาจากทางเดินเล็ก ๆ ข้าง ๆ ดูแล้วสูงพอ ๆ กับหลินจื่อหลาน ไม่น่าจะถึง 170 เซนติเมตรด้วยซ้ำ
เขาคาบหญ้าหางหมาไว้ในปาก ไหล่ห่อ หลังงอ ยืนย้วย ๆ ราวกับไม่มีกระดูก เดินก็โงนเงนไปมา
ชายคนนี้ชื่อจ้าวเอ้อร์เหมา เป็นนักเลงที่ขึ้นชื่อในหมู่บ้าน ไม่มีพ่อแม่ ไม่มีใครคอยดูแล ทำงานก็ไม่ค่อยกระตือรือร้น เรียกได้ว่าตัวคนเดียว กินอิ่มคนเดียวก็พอ
เธอไม่ตอบ เพียงเบี่ยงตัวคิดจะเดินผ่านเขาไป
“เฮ้” จ้าวเอ้อร์เหมายื่นมือมาขวาง พูดจาเอ้อระเหยว่า “ผัวตายไปแล้ว ยังหยิ่งอีกเหรอ? ไม่งั้นต่อไปมาอยู่กับฉันสิ”
หลินหลินกลัวขึ้นมา จึงกอดคอแม่แน่น
หลินจื่อหลานตบหลังลูกเบา ๆ แล้วหยิบเคียวออกมาจากตะกร้าบนหลัง
“จ้าวเอ้อร์เหมา แกลองขวางฉันอีกทีสิ?”
จ้าวเอ้อร์เหมาไม่สะทกสะท้านสักนิด หลินจื่อหลานบอบบางขนาดนั้น แถมยังมีลูกติดมาด้วย จะสู้ผู้ชายตัวโตอย่างเขาได้ยังไง?
เขายื่นมือหมายจะลูบแก้มเธอ ผิวขาวนุ่มเนียนขนาดนี้ ได้จับสักทีคงไม่ต้องล้างมือไปทั้งปี
หลินจื่อหลานเข้าใจหลักการข้อหนึ่ง
คนอ่อนแอกลัวคนแข็งกร้าว คนแข็งกร้าวกลัวคนบ้าบิ่น ส่วนคนบ้าบิ่นก็กลัวคนที่ไม่กลัวตาย
ยิ่งเธออ่อนแอ คนพวกนี้ก็ยิ่งได้ใจและข่มเหงเธอ
เธอยกเคียวขึ้น ฟันไปทางจ้าวเอ้อร์เหมาโดยตรง
จ้าวเอ้อร์เหมาคิดจะหลบตามสัญชาตญาณ แต่หลินจื่อหลานเคลื่อนไหวรวดเร็วและเด็ดขาด เคียวฟันลงมา ฉีกเสื้อคลุมเก่า ๆ ของเขาขาดทันที ทั้งยังฝากรอยแผลมีเลือดไว้บนแขนอีกทางหนึ่ง
“อ๊าก!” จ้าวเอ้อร์เหมาร้องด้วยความเจ็บปวด เขากุมแขนถอยหลังไปสองก้าว มองเลือดที่ซึมออกมาอย่างทั้งตกใจทั้งโกรธ “หลินจื่อหลาน แกบ้าไปแล้วหรือไงวะ?”
หลินหลินกลัวจนสะอื้นเบา ๆ หลินจื่อหลานกอดปลอบลูกสองสามคำ แล้วถือเคียวพาดไว้ตรงหน้า มองจ้าวเอ้อร์เหมาเขม็ง “ถ้าแกยังมารังแกฉันกับลูกอีก เชื่อไหมว่าคราวหน้าฉันจะฟันคอแก!”
ระหว่างพูด ดวงตาของเธอจ้องจ้าวเอ้อร์เหมาเขม็งจนคนมองรู้สึกเย็นวาบ
จ้าวเอ้อร์เหมาถูกสายตาของเธอข่มจนชะงัก
เขาเป็นพวกชอบรังแกคนอ่อนแอ ก่อนหน้านี้ก็เคยแทะโลมหลินจื่อหลาน แต่ทุกครั้งเธอเอาแต่หลบด้วยความอับอาย แล้วจะเคยลงมือใช้เคียวเหมือนครั้งนี้ได้ยังไง?
บาดแผลบนแขนแสบร้อน จ้าวเอ้อร์เหมารู้สึกหวาดหวั่นขึ้นมาในใจ
“ยัยบ้า! แกมันบ้าจริง ๆ!” จ้าวเอ้อร์เหมาด่ากลบเกลื่อนความหวาดกลัว “ถือว่าฉันซวยเอง แกรอไว้เถอะ!”
ขู่ทิ้งท้ายแล้วเขาก็หันหลังวิ่งหนีไปอย่างทุลักทุเล
จนกระทั่งเงาของจ้าวเอ้อร์เหมาหายลับไปจากสายตา แผ่นหลังที่เกร็งแน่นของหลินจื่อหลานจึงค่อยผ่อนคลายลงเล็กน้อย
เมื่อรู้สึกว่าร่างเล็ก ๆ ของลูกสาวยังสั่นอยู่ เธอก็รีบคลายสีหน้าแข็งกร้าว แล้วตบหลังลูกเบา ๆ
“ไม่ต้องกลัวนะลูก คนไม่ดีโดนแม่ไล่ไปหมดแล้ว”
หลินหลินกอดคอเธอแน่น น้ำตาไหลซึมเข้าไปในซอกคอ แต่ไม่ส่งเสียงร้องออกมา
โจวเฉินเป็นวีรบุรุษก็จริง แต่ไม่ใช่พ่อที่ดีนัก
หลินหลินอายุสามขวบแล้ว แต่เคยเจอเขาเพียงไม่กี่ครั้งเท่านั้น
นิสัยของหลินหลินคล้ายเจ้าของร่างเดิมอยู่บ้าง ทั้งอ่อนไหวและขี้กลัว
แค่ร้องไห้ หวังกุ้ยเฟินก็จะด่าว่าเธอเป็นตัวกาลกิณี ร้องไห้จนโชคดีในบ้านหายไปหมด
ตอนนี้ดูเหมือนหลินหลินจะฝังใจจนเคยชินไปแล้ว ต่อให้ร้องไห้ก็ยังไม่กล้าส่งเสียง
คงต้องค่อย ๆ สอนกันไป
มีลูกมาด้วย หลินจื่อหลานไม่กล้าเข้าไปในป่าลึก จึงหยุดอยู่แค่บริเวณเชิงเขา
ป่าโดยรอบแน่นขนัด เสียงนกร้องดังไม่ขาดสาย
ไม่นานหลินหลินก็ถูกเสียงนกดึงความสนใจไป
หลินจื่อหลานหาตอไม้ใหญ่ให้ลูกสาวนั่ง แล้วเริ่มมองหาสมุนไพรบริเวณใกล้ ๆ
ในสายตาของแพทย์แผนจีน พืชหลายชนิดล้วนเป็นสมุนไพร แต่พืชที่พบได้ทั่วไปเกินไปกลับขายไม่ได้ราคา
ค้นหาอยู่ครึ่งค่อนวัน ในที่สุดก็พบต้นกฤษณาต้นหนึ่งที่ถูกฟ้าผ่า
กฤษณาเป็นสมุนไพรชั้นดี เกิดจากยางไม้ที่ต้นกฤษณาหลั่งออกมาในระหว่างซ่อมแซมตัวเอง ราคาปัจจุบันอย่างน้อยก็หลายสิบหยวนต่อกรัม
หลินจื่อหลานค่อย ๆ สับกฤษณาส่วนนั้นออกมา ใส่ไว้ในตะกร้าหวาย แล้วใช้ผักป่ากลบไว้ชั้นหนึ่ง
ดวงอาทิตย์ลอยขึ้นมาอยู่เหนือศีรษะ หลินจื่อหลานจึงเตรียมพาลูกลงจากเขา
หลินจื่อหลานมองทางอย่างตั้งใจ ส่วนหลินหลินตัวน้อยกอดคอเธอพลางชี้ไปยังพงหญ้า “แม่ ผลไม้”
“ผลไม้เหรอ?”
หลินจื่อหลานมองตามนิ้วลูก แล้วจู่ ๆ ก็เห็นสีแดงวาบผ่านสายตา หัวใจพลันเบิกบาน
นั่นจะใช่ผลไม้อะไรที่ไหนกัน?
ชัด ๆ ว่าเป็นเมล็ดโสมป่า!
แถมยังเป็นโสมหกใบด้วย!
นอกจากนั้น บริเวณใกล้ ๆ ยังมีโสมป่าสามใบกับสี่ใบอยู่อีกหลายต้น!
หลินจื่อหลานวางลูกสาวลง หยิบอุปกรณ์ออกมาจากตะกร้าหวาย แล้วค่อย ๆ ขุดโสมต้นหกใบขึ้นมาทั้งต้นอย่างระมัดระวัง รากฝอยไม่ขาดแม้แต่เส้นเดียว
เธอฉวยจังหวะที่ลูกสาวไม่ทันสังเกต ย้ายมันเข้าไปในมิติส่วนตัว
ส่วนโสมอีกหลายต้นที่อายุยังไม่มาก เธอก็ย้ายไปปลูกไว้ในมิติส่วนตัวด้วย
สำหรับเมล็ดโสม เธอสอนลูกสาวให้โปรยลงในป่าตามใจ อีกหลายสิบปีข้างหน้า ไม่แน่ว่าอาจมีคนที่มีวาสนาได้พบมัน
หลินจื่อหลานอุ้มหลินหลินขึ้นมาแล้วจูบแก้มลูกหนึ่งที “เด็กดีของแม่ เป็นผู้ช่วยตัวน้อยของแม่เก่งที่สุดเลย!”
เจ้าของร่างเดิมก็รักลูกสาวเหมือนกัน เพียงแต่ไม่กล้าแสดงออกอย่างเปิดเผยแบบนี้
หลินหลินที่ถูกแม่จูบเป็นครั้งแรกเขินจนซุกหน้าเข้ากับอ้อมอกของแม่
แม่ลูกพากันลงจากเขา แต่หน้าบ้านกลับมีแขกที่ไม่ได้รับเชิญสองคนโผล่มาอีกแล้ว