“หลินจื่อหลาน ยังไม่รีบไสหัวออกมาอีก!”
เสียงผู้หญิงด้านนอกทั้งดังทั้งแหลม ทำให้หลินหลินหดตัวด้วยความตกใจ
หลินจื่อหลานขมวดคิ้ว เดินไปที่ประตู ปลดกลอนออก แล้วเผชิญหน้ากับหญิงร่างผอมดำที่อยู่ด้านนอก
หวังกุ้ยเฟิน แม่ของโจวเฉิน และเป็นแม่สามีในนามของเธอในตอนนี้
พอหวังกุ้ยเฟินเห็นเธอออกมา มุมปากก็พลันคว่ำลง ดวงตาเรียวแหลมกวาดมองเธอตั้งแต่หัวจรดเท้า ก่อนจะหยุดที่แก้มขาวอมชมพู แล้วแอบด่าในใจว่าแม่จิ้งจอก
“เมื่อวานบ้านเจี้ยนจวินจัดงานเลี้ยง ยังมีชามกับตะเกียบอีกตั้งเยอะที่ต้องล้าง รีบไปช่วยเดี๋ยวนี้!”
“ไม่ไป!”
หวังกุ้ยเฟินคงนึกไม่ถึงว่าหลินจื่อหลานจะเถียงกลับ จึงเบิกตาจ้อง “เมื่อกี้พูดว่าอะไรนะ?!”
“ไม่ไป ถ้าคุณกระตือรือร้นนัก ก็ไปเองสิ”
ลูกสะใภ้ที่ปกติอ่อนแอขี้กลัวกลับกล้าเถียงตัวเอง หวังกุ้ยเฟินโกรธจนตาแดง “แค่ให้ไปช่วยพี่สะใภ้ทำงานนิดหน่อยแล้วมันยังไง?!”
หลินจื่อหลานทั้งโกรธทั้งขำ
แม่ของโจวเจี้ยนจวินเป็นสะใภ้ร่วมตระกูลกับหวังกุ้ยเฟิน เดิมทีทั้งคู่ก็ไม่ถูกกันอยู่แล้ว แต่พอโจวเฉินเสียชีวิต โจวเจี้ยนจวินกลับได้เลื่อนตำแหน่งในกองทัพ
หวังกุ้ยเฟินจึงเปลี่ยนท่าที หันไปเอาใจสะใภ้ร่วมตระกูลคนนี้
แต่แทนที่ตัวเองจะไปช่วย กลับเอาแต่ใช้ลูกสะใภ้คนนี้อยู่เรื่อย
เมื่อวานเจ้าของร่างเดิมถูกวางยา ก็เป็นตอนที่ไปช่วยงานบ้านโจวเจี้ยนจวิน ในหนังสือไม่ได้บอกว่าใครเป็นคนวางยา แต่ค่อย ๆ สืบไป สักวันก็ต้องรู้จนได้
ส่วนให้ไปช่วยทำงานน่ะ ฝันไปเถอะ!
หลินจื่อหลานยังไม่ทันได้พูดอะไร ก็มีผู้หญิงสองคน คนหนึ่งแก่คนหนึ่งสาว เดินออกมาจากหน้าบ้านโจวเจี้ยนจวิน
คนสาวคนนั้นคงเป็นแม่ของนางเอกในหนังสือ หลินจื่อหลานมองเธอเพิ่มอีกนิด ไม่คิดว่าอีกฝ่ายก็กำลังมองเธออยู่ แถมยังยิ้มให้ด้วย
หลินจื่อหลานเบือนสายตาหนี
ในฐานะตัวประกอบที่มีไว้เปรียบเทียบกับนางเอก หลินจื่อหลานแค่อยากพาตัวประกอบหญิงหนีให้ห่างจากครอบครัวนางเอกเข้าไว้ จะได้ไม่โดนออร่าของนางเอกเล่นงาน
“พี่สะใภ้ ไม่ต้องเรียกจื่อหลานมาหรอกค่ะ งานแค่นิดเดียว เดี๋ยวเดียวก็เสร็จ”
ปากพูดอย่างนั้น แต่แม่ของโจวเจี้ยนจวินกลับไม่ขยับสักนิด ยังคงยิ้มมองมาทางนี้
หวังกุ้ยเฟินตวาดอย่างเกรี้ยวกราด “หลินจื่อหลาน ยังไม่รีบไปอีก!”
“ใครอยากทำก็ทำเอง!” หลินจื่อหลานหมุนตัว ปัง! ปิดประตู แล้วลงกลอนแน่นหนา
หลินจื่อหลานไม่สนเสียงด่าทอหยาบคายของหวังกุ้ยเฟินที่ดังมาจากข้างนอก พลางนึกถึงปัญหาข้อหนึ่งขึ้นมาได้
“เด็กดี ตอนเช้าคุณลุงคนนั้นออกไปยังไงเหรอ?”
หลินหลินชี้ไปที่กำแพงลานบ้านด้านข้าง
อ้อ ที่แท้ก็ปีนกำแพงออกไป ตรงมุมกำแพงยังมีรอยเท้าอยู่ด้วย
ดูท่าลานบ้านนี้จะไม่ค่อยปลอดภัย หลินจื่อหลานค้นหาในบ้านจนเจอตะปูสองสามตัว แล้วเอาไปวางไว้บนกำแพง
มีไว้ก็ดีกว่าไม่มี อย่างน้อยก็ช่วยให้สบายใจขึ้นบ้าง
ทำทุกอย่างเสร็จแล้ว หลินจื่อหลานก็อุ้มลูกสาวกลับเข้าห้องไปเล่านิทานให้ฟัง
หวังกุ้ยเฟินด่าจนเสียงแหบก็ยังไม่เห็นใครออกมา พอหันไปอีกที แม่ของโจวเจี้ยนจวินกับสะใภ้คนใหม่ก็กลับไปตั้งนานแล้ว
เธอถ่มน้ำลายใส่มุมกำแพง แล้วตบก้นเดินจากไป
หลังกล่อมลูกสาวจนหลับ หลินจื่อหลานก็เริ่มตรวจนับทรัพย์สิน
ค้นกระเป๋าจนทั่ว ก็เจอเงินแค่สิบกว่าหยวน
เสบียงก็มีไม่มาก ในไหข้าวเหลือข้าวอยู่ก้นไหบาง ๆ ส่วนที่เหลือเป็นมันเทศกองโต
ของพวกนี้รวมกับบ้านเก่าหลังนี้ คือทรัพย์สินทั้งหมดที่แบ่งให้แม่ลูกอย่างพวกเธอ
หลินจื่อหลานตัดสินใจฉวยโอกาสตอนลูกหลับ แวะไปบ้านตระกูลโจวก่อน
ตอนโจวเฉินยังมีชีวิต เขาเป็นผู้บังคับกองร้อย ทุกเดือนจะมีเงินเบี้ยเลี้ยงส่งกลับมา ฐานะทางบ้านโจวจึงนับว่าพอมีพอกิน เป็นหนึ่งในไม่กี่บ้านของหมู่บ้านที่สร้างด้วยอิฐแดง
หลินจื่อหลานเดินไปเคาะประตู
เอี๊ยด ประตูเปิดจากด้านใน ใบหน้าเสแสร้งของโจวเจี้ยนหมิน น้องสามี โผล่เข้ามาใกล้ สายตาหื่นกระหายกวาดผ่านใบหน้าขาวผ่องและเอวบางของหลินจื่อหลาน
“พี่สะใภ้ มีธุระอะไรเหรอ?”
เขาพูดพลางขยับเข้ามาใกล้อย่างมีเจตนาไม่ดี
หลินจื่อหลานหัวเราะเย็นชาในใจ พอเขายื่นมือเข้ามา เธอก็พลันขึ้นเสียง
“แม่ อยู่บ้านไหมคะ?”
บ้านในหมู่บ้านอยู่ใกล้กันมาก พอเธอตะโกนแบบนี้ เพื่อนบ้านที่ชอบสอดรู้สอดเห็นก็โผล่หน้าออกมาดูทันที
สีหน้าของโจวเจี้ยนหมินฉายแววตกใจและขุ่นเคือง ก่อนจะชักมือกลับอย่างไม่เต็มใจ
เสียงแหลมของแม่สามี หวังกุ้ยเฟิน ดังมาจากในลานบ้าน “ตะโกนเรียกวิญญาณหรือไง! ฉันไม่อยู่บ้านแล้วจะไปไหนได้อีก?”
หลินจื่อหลานเดินเลี่ยงโจวเจี้ยนหมินเข้าไป “แม่คะ ฉันมาขอเสบียงส่วนของฉันกับหลินหลินค่ะ”
“พูดอะไรของเธอ?” หวังกุ้ยเฟินเท้าเอว น้ำลายกระเด็นออกมาด้วยความโมโห “แยกบ้านกันไปแล้ว ของที่ควรให้ก็ให้ไปหมดแล้ว ยังจะมีเสบียงอะไรอีก?!”
อู๋ลี่ น้องสะใภ้ เดินออกมาจากห้อง ตอนนี้ใกล้เที่ยงแล้ว แต่เธอกลับทำท่าราวกับเพิ่งตื่นนอน
อู๋ลี่ยิ้มไม่ยิ้มเอ่ยเรียก “พี่สะใภ้” จากนั้นก็หันไปถามหวังกุ้ยเฟิน “แม่คะ เช้านี้กินอะไร?”
หวังกุ้ยเฟินเปลี่ยนสีหน้าเป็นยิ้มแย้มทันที “แม่ต้มไข่ไว้ให้แล้ว ไปหยิบในครัวเองนะ”
“กินไข่อีกแล้วเหรอ” อู๋ลี่บ่นพึมพำ พลางเดินไปทางห้องครัว
พอเธอเดินพ้นไป สิ่งของในห้องด้านหลังก็เผยให้เห็นชัดเจน
ผ้าห่มผ้าไหมสีแดงบนเตียงเตาใบนั้น เป็นสินเดิมที่พ่อแม่ของเจ้าของร่างเดิมรวบรวมเงินซื้อให้ตอนแต่งงาน
บ้านตระกูลโจวช่างดีจริง เอามาใช้เอาใจอู๋ลี่
คิดได้ดังนั้น หลินจื่อหลานก็เดินเข้าไป อุ้มผ้าห่มแล้วหันหลังเดินออกมา
“เธอจะทำอะไร?” หวังกุ้ยเฟินรีบเข้ามาขวาง
“แม่คะ” หลินจื่อหลานขมวดคิ้วพูด “นี่เป็นสินเดิมของฉัน ในเมื่อแยกบ้านกันแล้ว ฉันก็ต้องเอากลับไปสิคะ”
“ก่อกบฏแล้ว! สวรรค์จะถล่มแล้ว!” หวังกุ้ยเฟินกระทืบเท้าด่าลั่น เสียงแหลมกรีดผ่านความเงียบสงบของชนบท เพื่อนบ้านพากันเดินมาด้อม ๆ มอง ๆ ตรงกำแพงแล้ว
“นังตัวกาลกิณี! ดาวหายนะที่ทำลูกชายฉันตาย! ใครอนุญาตให้เธอแตะของบ้านฉัน รีบวางผ้าห่มลงเดี๋ยวนี้!”
หลินจื่อหลานชะงักฝีเท้า ก่อนหันไปมองอู๋ลี่ที่ยืนอยู่ตรงปากประตูครัว สีหน้าสลับเขียวสลับขาว
“น้องสะใภ้ เธอเพิ่งแต่งเข้ามาได้ไม่นาน อาจจะยังไม่รู้ว่าผ้าห่มผืนนี้เป็นสินเดิมที่พ่อแม่ฉันซื้อให้ ตอนบ้านเธอแต่งงานก็มีฐานะดี ได้ยินว่าสินเดิมแค่ใยฝ้ายก็ปั่นมาถึงสิบกว่าจิน คงไม่อิจฉาสินเดิมก้นหีบของพี่สะใภ้หรอกนะ?”
อู๋ลี่ภูมิใจมาตลอดว่าครอบครัวเดิมของตัวเองมีฐานะดี พอถูกหลินจื่อหลานเหน็บแนมเข้า สีหน้าก็พลันบิดเบี้ยว
ผ้าห่มที่เมื่อคืนเธอห่มนอนอย่างสบายกาย ตอนนี้กลับเหมือนเหล็กร้อนแดงที่ทิ่มแทงผิว
“ใคร...ใครอยากได้ผ้าห่มเก่า ๆ ของเธอกัน ถ้าแม่ไม่ให้ฉัน ฉันก็ไม่ห่มหรอก!” อู๋ลี่หน้าแดงก่ำ “เอาไปเลย เอาไปให้พ้น กลิ่นจน ๆ ติดมาด้วย!”
หวังกุ้ยเฟินถูกคำพูดของลูกสะใภ้คนเล็กทำเอาพูดไม่ออก จุกจนเกือบเป็นลม พูดตะกุกตะกักอยู่ครู่หนึ่งก็ยังเปล่งเสียงไม่ออก
เธอกล้าด่าหลินจื่อหลาน แต่ไม่กล้าล่วงเกินลูกสะใภ้คนรองที่บ้านเดิมมีฐานะดีและนิสัยเอาเรื่อง
หลินจื่อหลานยิ้ม “ฉันก็รู้อยู่แล้วว่าน้องสะใภ้ไม่ใช่คนแบบนั้น เรื่องอื่นไม่พูดถึงแล้วกัน หีบไม้การบูรสองใบนั้นในห้องก็เป็นสินเดิมของฉันเหมือนกัน งั้นฉันเอากลับไปพร้อมกันเลย”
อู๋ลี่โกรธจนหน้าแดง สะบัดมือเดินเข้าไปในห้อง เทของในหีบออกมาจนหมดดังโครม แล้วโยนหีบเปล่าออกไปในลานบ้าน
“ถ้าแม่ไม่ให้ ฉันก็ไม่เอาหรอก! รีบเอาไปเลย ใครอยากได้หีบพัง ๆ นี่กัน?”
หลินจื่อหลานไม่สนใจเธอ ยัดผ้าห่มใส่หีบ แล้วหิ้วหีบเดินออกจากบ้านตระกูลโจว ท่ามกลางเสียงด่าด้วยความโกรธแต่ทำอะไรไม่ได้ของหวังกุ้ยเฟิน