ชาติก่อน นางเอกก็ถูกวางยาเหมือนกัน
สิ่งที่ต่างกันคือ ตอนมีคนมาเคาะประตู เธอเห็นผู้ชายที่นอนอยู่ข้างกายเข้า ก็ร้องกรี๊ดด้วยความตกใจ
ตอนนี้ยังเป็นยุค 60 การมีสัมพันธ์ชายหญิงอย่างผิดศีลธรรมถือว่าผิดกฎหมาย
ชายคนนั้นสะดุ้งตื่นขึ้นมาโดยไม่รู้เรื่องรู้ราว จึงกลายเป็น “ชู้” ของเจ้าของร่างเดิมไปเสียอย่างนั้น
โชคดีที่ฝ่ายชายยังไม่แต่งงาน ส่วนฝ่ายหญิงก็เป็นม่ายแล้ว ท้ายที่สุดชายคนนั้นยอมแต่งงานกับเจ้าของร่างเดิม เรื่องวุ่นวายนี้จึงสงบลง
แต่เรื่องยังไม่จบ ชายคนนั้นได้รับภารกิจอย่างกะทันหัน จึงออกจากหมู่บ้านตระกูลโจวก่อนกำหนด
ไม่กี่วันต่อมา ข่าวลือก็แพร่สะพัดไปทั่ว
ทุกคนต่างพูดว่าเจ้าของร่างเดิมหมายตาซูหลางเพราะเขาเป็นนายทหาร จงใจยั่วยวนเขา แถมยังใช้เล่ห์เหลี่ยมจนทำให้นายทหารยอมแต่งงานด้วย
เดิมทีเจ้าของร่างเดิมก็ยังคิดถึงโจวเฉินผู้ล่วงลับอยู่แล้ว อีกทั้งยังเป็นคนอ่อนไหว จะทนฟังคำนินทาว่าร้ายแบบนั้นได้อย่างไร
เธอคิดจะตาย
ผ้าขาวผืนหนึ่งกลายเป็นจุดจบของชีวิตเธอ
นี่เป็นจุดเริ่มต้นชีวิตอันแสนเศร้าของตัวประกอบหญิงเช่นกัน
พ่อแม่ของตัวประกอบหญิงเสียชีวิตทั้งคู่ เธอจึงถูกส่งไปอยู่กับปู่ย่า
แม่ของโจวเฉินคิดว่าเจ้าของร่างเดิมเป็นหญิงแพศยา แถมยังทำให้ลูกชายของตัวเองตาย จึงรังเกียจหลานสาวคนนี้เป็นธรรมดา
ไม่เพียงดุด่าทุบตีอยู่บ่อย ๆ ยังให้เธอทำงานบ้านเป็นประจำ
โชคดีที่สองเดือนต่อมา ซูหลางกลับมา เมื่อรู้ข่าวการตายของเจ้าของร่างเดิม เขาก็ถอนหายใจ ก่อนจะให้เงินจำนวนหนึ่งแก่แม่ของโจวเฉิน แล้วรับตัวประกอบหญิงมาเลี้ยง
ต่อมาเมื่อตัวประกอบหญิงอายุ 8 ขวบ ซูหลางก็เสียสละชีวิตเช่นกัน
ตัวประกอบหญิงจึงถูกรับไปเลี้ยงโดยเพื่อนร่วมรบของซูหลาง ซึ่งก็คือโจวเจี้ยนจวินที่กำลังจะแต่งงานในวันนี้
โจวเจี้ยนจวินเป็นคนหมู่บ้านตระกูลโจวเช่นกัน หากนับตามความสัมพันธ์แล้ว ตัวประกอบหญิงต้องเรียกเขาว่าอาสักคำ เขาก็คือพ่อของนางเอกในนิยายนั่นเอง
พอมีพี่สาวคนสวยเพิ่มมาอีกคน นางเอกยังดีใจได้ไม่กี่วัน ก็ได้ยินพ่อกับแม่ทะเลาะกันเพราะเรื่องของเธอ
แม่นางเอกร้องไห้ฟ้องลูกสาวว่า พ่อของนางเอกรับตัวประกอบหญิงกลับมาเพราะยังคิดถึงเจ้าของร่างเดิม ต่อให้พ่อของนางเอกอธิบายอย่างไร เธอก็ไม่ยอมฟัง
ครอบครัวที่เคยปรองดองกันเริ่มมีรอยร้าว นางเอกจึงเกลียดตัวประกอบหญิงขึ้นมา
ตัวประกอบหญิงยังไม่ทันได้มีชีวิตดี ๆ สักกี่วัน ข่าวลือเกี่ยวกับเจ้าของร่างเดิมก็แพร่ไปทั่วทั้งเขตบ้านพักอีกครั้ง
ตัวประกอบหญิงเพิ่งอายุ 8 ขวบ ต้องย้ายไปอยู่กับครอบครัวต่าง ๆ นิสัยจึงค่อย ๆ กลายเป็นคนหม่นหมองและขี้ขลาด ราวกับหนูน้อยน่าสงสารที่ต่ำต้อยตัวหนึ่ง
เธอได้รับความงามจากแม่มาเต็ม ๆ จึงต้องทนเสียงวิพากษ์วิจารณ์มากมายเช่นกัน
ตอนเด็ก ๆ เด็กวัยเดียวกันเอาหินขว้างเธอ พร้อมด่าว่าเป็นลูกสาวของนางจิ้งจอก
พอโตขึ้นก็กลายเป็นคำว่า สมแล้วที่เป็นลูกสาวของนางจิ้งจอก ต่ำช้า เป็นผู้หญิงที่ขาดผู้ชายไม่ได้...
ในวันที่เธอบรรลุนิติภาวะ ตัวประกอบหญิงก็ได้ออกจากบ้านหลังนี้เสียที หนีไปยังที่ที่ไม่มีใครรู้จักเธอ
แต่บทบาทของตัวประกอบหญิงยังไม่จบ เธอกลายเป็นตัวเปรียบเทียบของนางเอก
นางเอกแต่งงานกับลูกชายของผู้นำเขตทหาร ส่วนตัวประกอบหญิงแต่งกับนักเลงข้างถนน
นางเอกมีลูกชายหนึ่งคน ลูกสาวหนึ่งคน ครอบครัวสมบูรณ์พร้อม ส่วนตัวประกอบหญิงไม่มีลูกสักคน
สามีของนางเอกก้าวหน้าในหน้าที่การงานไม่หยุด ส่วนสามีของตัวประกอบหญิงเป็นเพียงพ่อค้าแผงลอยที่ไม่มีชื่อเสียง
ความสุขของนางเอกยิ่งดูเปล่งประกายจับตาเมื่อเทียบกับชีวิตของตัวประกอบหญิง
เมื่อนึกถึงตรงนี้ หลินจื่อหลานก็ถอนหายใจ
เธอยังไม่เคยแต่งงาน ไม่เคยมีความรัก ครึ่งชีวิตที่ผ่านมาเอาแต่ทุ่มเทให้กับงาน
ตอนนี้ไม่เพียงกลายเป็นแม่ม่าย ยังมีลูกสาวเพิ่มมาอีกคน
ยุค 60 เป็นช่วงเวลาที่ยากลำบาก เธอจะเลี้ยงตัวเองกับลูกไหวไหมนะ?
เดี๋ยวก่อน!
หลินจื่อหลานได้สติขึ้นมา เธอถูกวางยา แล้วตอนนี้ลูกอยู่ที่ไหน?
เธอไม่สนใจแม้แต่เสื้อผ้าที่เปียกชุ่ม รีบวิ่งกลับเข้าไปในห้องทันที
ในห้องไม่มีไฟฟ้า หลินจื่อหลานคลำทางเข้าไป ก่อนจะได้ยินเสียงสะอื้นแผ่วเบา
“หลินหลิน?” เธออาศัยความทรงจำของเจ้าของร่างเดิม ลองเรียกดู
พอหลินหลินน้อยได้ยินเสียงแม่ ก็ร้องไห้เสียงดังขึ้น
หลินจื่อหลานรีบคว้าตะเกียงน้ำมันก๊าดมาจุด
ถึงได้เห็นสภาพในห้องชัดเจน
หลินหลินน้อยขดตัวอยู่ตรงมุมเตียง ดวงตาบวมแดงจากการร้องไห้ ยื่นมือออกมาให้แม่อุ้ม “แม่”
บางทีอาจเป็นเพราะเจตจำนงที่ยังหลงเหลืออยู่ในร่างกาย หลินจื่อหลานจึงรู้สึกแสบจมูกขึ้นมาอย่างไม่มีสาเหตุ
“รอแป๊บนะลูก แม่ขอเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อน”
หลินจื่อหลานเปลี่ยนเสื้อผ้าอย่างรวดเร็ว แล้วกลับไปบนเตียงเพื่ออุ้มหลินหลิน
พอได้อยู่ในอ้อมกอดแม่ หลินหลินน้อยก็หยุดร้องไห้ทันที
หลินจื่อหลานตบหลังลูกเบา ๆ ปลอบโยนไปพลาง ยื่นมือไปจับชีพจรให้ไปพลาง
ไม่มีปัญหาอะไรร้ายแรง แค่ขาดสารอาหารเล็กน้อย
คงร้องไห้จนเหนื่อยแล้ว อุ้มปลอบอยู่ไม่นาน เด็กน้อยก็หลับไป
หลินจื่อหลานง่วนอยู่ในครัวตั้งนาน ในที่สุดก็ต้มน้ำร้อนหม้อหนึ่ง อาบน้ำให้ตัวเอง แล้วเช็ดหน้าเช็ดหลังให้ลูก
ทำทุกอย่างเสร็จ เธอถึงได้เอนตัวลงนอนอย่างสบายใจ
หลินหลินเหมือนรับรู้อะไรบางอย่าง ร่างเล็ก ๆ ขยับเข้ามาหาแม่เองโดยอัตโนมัติ แล้วกอดแขนแม่ไว้
หลินจื่อหลานถอนหายใจเบา ๆ พ่อแม่ของเธอหย่ากันตั้งแต่เธอยังเด็ก ความโหยหาครอบครัวและสายสัมพันธ์ในครอบครัวจึงมลายหายไปนานแล้ว
ในความทรงจำ อุบัติเหตุทางรถยนต์ครั้งนั้น หน้ารถของเธอถูกทับจนแบน ไม่มีทางรอดชีวิตได้เลย
แม้จะไม่รู้ว่าทำไมถึงทะลุมิติมาที่นี่ แต่ในเมื่อเข้ามาอยู่ในร่างของเจ้าของร่างเดิมแล้ว เธอจะเลี้ยงตัวประกอบหญิงให้เติบโตอย่างดี ไม่ปล่อยให้เด็กคนนี้เดินไปถึงจุดจบอย่างในนิยายเด็ดขาด
ทันทีที่ความคิดนี้แล่นผ่านสมอง หลินจื่อหลานก็รู้สึกว่าร่างกายผ่อนคลายลงอย่างฉับพลัน ราวกับหลุดพ้นจากพันธนาการบางอย่าง และเพิ่งได้ควบคุมร่างนี้อย่างสมบูรณ์ในตอนนี้
หลินจื่อหลานเหนื่อยล้าทั้งกายใจ เธอกอดหลินหลินแล้วหลับไป
เช้าวันต่อมาเมื่อตื่นขึ้น หลินจื่อหลานรู้สึกปวดหัวราวกับจะแตก แขนขาปวดระบมจนยกไม่ขึ้น
ในความพร่าเลือน เธอเห็นผู้ชายคนหนึ่งกำลังเช็ดมือเช็ดหน้าให้ พอยังไม่ทันเห็นชัดว่าเป็นใคร เธอก็หลับไปอีกครั้ง
ในความฝัน เธอมาถึงทุ่งหญ้าแห่งหนึ่ง
ลึกเข้าไปในทุ่งหญ้ามีตาน้ำอยู่แห่งหนึ่ง สายน้ำใสไหลรินออกมาไม่ขาดสาย นอกนั้นก็เป็นผืนดินกว้างใหญ่สุดลูกหูลูกตา
เธอกระหายน้ำเหลือเกิน จึงกอบน้ำพุขึ้นมาดื่มสองสามอึก ไม่นึกว่าบนร่างจะมีคราบสกปรกลอยออกมาชั้นหนึ่ง
หลินจื่อหลานสะดุ้งตื่นทันที
เมื่อลืมตาขึ้นอีกครั้ง หลินหลินนั่งอยู่บนเก้าอี้เตี้ย มือถือแผ่นแป้ง ดวงตาจ้องมองเธอไม่กะพริบ
พอเห็นเธอตื่น ดวงตาของหลินหลินก็เป็นประกาย “แม่”
เรียกแล้วก็ย่นจมูก ทำหน้ามุ่ยพูดว่า “แม่เหม็น”
หลินจื่อหลานสะดุ้ง เธอพบว่าตัวเองมีกลิ่นแปลก ๆ จริง ๆ บนผิวหนังยังมีคราบสกปรกลอยอยู่ชั้นหนึ่ง
หรือจะเป็นเพราะความฝันเมื่อคืน?
ไม่มีเวลาคิดมาก หลินจื่อหลานบอกให้ลูกสาวนั่งดี ๆ แล้วตัวเองก็ไปล้างหน้าแปรงฟันก่อน
หลังอาบน้ำ หลินจื่อหลานพบว่าตรงข้อมือมีปานรูปกล้วยไม้เพิ่มขึ้นมาหนึ่งจุด เธอเกิดนึกอะไรขึ้นได้ จึงหลับตาทำสมาธิ แล้วก็กลับไปยังทุ่งหญ้าได้อีกครั้งจริง ๆ
นี่เธอมีมิติส่วนตัวกับน้ำพุวิเศษอย่างนั้นเหรอ?
หลินจื่อหลานมองตัวเองที่สะท้อนอยู่บนผิวน้ำ
เจ้าของร่างเดิมสวยมากอยู่แล้ว แต่หลังจากถูกแดดลมและทำงานหนักมาระยะหนึ่ง ก็เลี่ยงไม่ได้ที่จะมีฝ้ากระเล็ก ๆ ขึ้นมาสองสามจุด
แต่ตอนนี้ทั้งฝ้ากระและหนังด้านบาง ๆ บนมือหายไปหมดแล้ว ผิวก็ชุ่มชื้นและเนียนละเอียดขึ้นด้วย
มีประโยชน์อะไรล่ะ? สู้ให้ข้าวสารเธอเพิ่มอีกหน่อยยังจะดีกว่า!
แต่มีไว้ก็ดีกว่าไม่มี
อย่างน้อยที่ดินกว้างใหญ่ขนาดนี้ ถ้าบุกเบิกขึ้นมา อย่างไรก็ปลูกของกินได้บ้าง
ปลอบใจตัวเองได้หน่อยหนึ่ง เธอก็วูบกลับมายังโลกความจริงอีกครั้ง
เมื่อเดินเข้าไปในห้อง หลินหลินนั่งท่าเดิมเมื่อครู่ ตอนนี้ก็ยังนั่งท่าเดิม
หลินจื่อหลานมองกะละมังน้ำกับผ้าขนหนูที่วางอยู่ข้างเตียง แล้วถามหลินหลินว่า “หลินหลิน ก่อนหน้านี้มีใครมาหรือเปล่า?”
หลินหลินเหมือนนึกอะไรขึ้นได้ เธอล้วงกระดาษแผ่นหนึ่งออกจากกระเป๋ายื่นให้แม่
【มีภารกิจ รอฉันกลับมา－－ซูหลาง】
หลินจื่อหลานชะงักไป ชาติก่อนมีคนมาขวางพวกเขาไว้ในห้อง ซูหลางกับเจ้าของร่างเดิมจึงเหลือทางเลือกเดียวคือต้องแต่งงานกัน
ไม่มีการอาบน้ำเย็นเมื่อคืน ไม่มีไข้ และไม่มีกระดาษแผ่นนี้
แต่ซูหลางก็ยังพาตัวประกอบหญิงตัวน้อยไปยังเขตบ้านพักทหาร
เขาเป็นคนดี ถ้าไม่เสียชีวิตไปเสียก่อน ตัวประกอบหญิงตัวน้อยคงมีชีวิตที่ดีกว่านี้
“แม่?”
พอเห็นแม่ไม่พูด หลินหลินก็สงสัย ยื่นมือดึงแขนเสื้อแม่เบา ๆ
หลินหลินน้อยได้รับหน้าตามาจากเจ้าของร่างเดิม ดวงตากลมโตเป็นประกาย ประณีตราวกับตุ๊กตาที่อยู่ในตู้โชว์กระจก ไม่ว่าจะขยับตัวทำอะไรก็น่ารักไปหมด
หลินจื่อหลานยิ้มอย่างเอ็นดู “ลูก ทำไมไม่กินแผ่นแป้งล่ะ?”
หลินหลินส่ายหน้า “ไม่...หนู หลินหลิน”
“หลินหลินก็เป็นเด็กน้อยของแม่นี่จ๊ะ” หลินจื่อหลานยิ้ม “ลูกไม่ชอบให้แม่เรียกแบบนี้เหรอ?”
หลินหลินน้อยยิ้มเขิน ๆ แล้วยกแผ่นแป้งในมือขึ้นสูง “แม่กิน”
หลินจื่อหลานโน้มตัวลงไปกัดคำเล็ก ๆ “เรียบร้อย ทีนี้ถึงตาหลินหลินกินแล้ว”
“อื้อ”
หลินจื่อหลานลูบหัวลูก แล้วเดินไปที่ห้องครัว
ในชามบนโต๊ะครัวยังมีแผ่นแป้งอยู่อีกแผ่น ส่วนในหม้อยังมีโจ๊กข้าวอุ่น ๆ อยู่ น่าจะเป็นของที่ซูหลางเตรียมไว้
หลินจื่อหลานรู้สึกแปลก ๆ อยู่ในใจ เมื่อคืนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ซูหลางไม่จำเป็นต้องทำเรื่องพวกนี้เลย
ขณะที่กำลังกินมื้อเช้ากับลูก ประตูรั้วในลานบ้านก็ถูกเคาะดังปัง ๆ อีกครั้ง