หลินจื่อหลานถูกปลุกให้ตื่นด้วยความร้อนรุ่มที่แผ่ซ่านไปทั่วร่าง
พอลืมตาขึ้น สิ่งที่เห็นตรงหน้าคือพื้นขรุขระเป็นหลุมเป็นบ่อ กับรอยร้าวบนผนัง
ส่วนตัวเธอกำลังนอนอยู่บนเตียงเคียงข้างชายแปลกหน้าคนหนึ่ง
ชายคนนั้นหันหน้าไปทางเธอ ดวงตาปิดสนิท ใบหน้าคมเข้ม จมูกโด่งเป็นสัน ริมฝีปากบางเม้มแน่น แม้ยามหลับก็ยังแผ่รัศมีน่าเกรงขามชวนให้คนหวาดหวั่น
ผ้าห่มผืนบางพาดอยู่ตรงเอว เผยให้เห็นกล้ามท้องเป็นลอนทั้งแปดที่แข็งแรงกำยำ
หลินจื่อหลานยกมือขึ้นนวดขมับที่ปวดตุบ ๆ ทันใดนั้นศีรษะก็เจ็บราวกับถูกเข็มทิ่ม ภาพแปลกหน้ามากมายพรั่งพรูเข้ามาในสมอง
นี่เธอทะลุเข้ามาในนิยายเหรอ?
แถมยังกลายเป็นแม่ของตัวประกอบหญิง เป็นแค่ตัวละครประกอบน่าสงสารที่มีไว้เป็นฉากหลังอีก?
หลินจื่อหลานสูดหายใจลึก พยายามตั้งสติให้เร็วที่สุด
เธอพยายามลุกขึ้น แต่กลับพบว่าเรี่ยวแรงหดหายไปทั้งตัว มือเท้าอ่อนปวกเปียก ยิ่งไปกว่านั้นยังมีความร้อนผ่าวก้อนหนึ่งสุมอยู่ในท้อง ทำให้ทรมานอย่างยิ่ง
ไม่มีทางเลือก เธอจึงยื่นมือไปผลักชายที่อยู่ข้างกาย
ชายคนนั้นลืมตาพรึ่บ คว้ามือเธอไว้ทันที ก่อนพลิกตัวกดเธอลงบนเตียง
“คุณจะทำอะไร?”
แววตาของชายหนุ่มดุดัน ไม่มีความอ่อนโยนแม้แต่น้อย น้ำเสียงเต็มไปด้วยความระแวง
ไม่รู้ว่าโดนยาชนิดไหนเข้าไป หลินจื่อหลานรู้สึกว่าผิวตรงที่สัมผัสกับเขาราวกับถูกไฟเผา ร้อนเสียจนแทบทนไม่ไหว
เรี่ยวแรงในร่างเหมือนละลายหายไป กระดูกอ่อนยวบ อยากซุกเข้าไปในอ้อมแขนของเขาเพียงอย่างเดียว
เธอกัดลิ้นตัวเองอย่างแรง ความเจ็บที่ปลายลิ้นช่วยให้สติกลับคืนมา
“ปล่อยฉันก่อน!” หลินจื่อหลานหน้าแดงก่ำ จ้องเขาเขม็ง
ซูหลางได้สติขึ้นมา พอรู้ตัวว่าร่างนุ่มนิ่มอยู่ใต้กายก็รีบปล่อยมือโดยไม่รู้ตัว
หลินจื่อหลานถอนหายใจโล่งอก คิดจะข้ามตัวเขาลงจากเตียง
ซูหลางชะงักไป ไม่รู้เพราะอะไร เขาเพียงมองเธอนิ่ง ๆ อย่างสงบ ไม่มีทีท่าว่าจะหลีกทางให้เลย
หลินจื่อหลานพยายามหลบไม่ให้สัมผัสโดนตัวเขา แต่พื้นที่แคบเกินไปจริง ๆ ทันทีที่ก้าวขาออกไปข้างหนึ่ง ฝ่าเท้าที่เคลื่อนผ่านก็เผลอแตะเข้ากับกล้ามท้องของซูหลาง
ร่างกายที่อ่อนปวกเปียกอยู่แล้วพลันเหมือนถูกไฟฟ้าช็อต เธอทรงตัวไม่อยู่ จึงทิ้งตัวนั่งลงบนท้องน้อยของซูหลางดังตุบ พร้อมเสียงครางอู้อี้
ซูหลางเองก็คาดไม่ถึงว่าจะเกิดเรื่องแบบนี้ พอเธอร่วงลงมา เขาก็ยื่นมือออกไปรับโดยสัญชาตญาณ
แต่เธอตกลงมาเร็วเกินไป มือที่ตั้งใจจะประคองเอวกลับไปจับถูกตำแหน่งอ่อนไหวใต้รักแร้เข้าอย่างจัง
สัมผัสนุ่มนิ่มใต้ฝ่ามือช่างแปลกใหม่ ซูหลางจึงยังไม่ทันตั้งตัว
พอตระหนักว่ามือจับถูกตรงไหน เขาก็ชักมือกลับอย่างรวดเร็วราวกับถูกลวก
หลินจื่อหลานเม้มริมฝีปาก น้ำตาคลออยู่ในเบ้าตา
“ขอโทษ ผมไม่ได้ตั้งใจ” ซูหลางรีบกล่าวขอโทษ
หลินจื่อหลานถลึงตาใส่เขา ใบหน้าแดงจนแทบจะมีเลือดหยดออกมา
เธอรีบพยายามลุกขึ้นอีกครั้ง แต่แขนขาอ่อนแรงเหลือเกิน ก้นเพิ่งยกพ้นท้องน้อยเขาได้เพียงนิดเดียว ก็ร่วงกลับลงไปบนตัวซูหลางอีกหน
ซูหลางไม่ได้โดนวางยา คราวนี้เหงื่อกลับผุดขึ้นตรงขมับ
สัมผัสนุ่มนิ่มยังคงติดอยู่ที่ฝ่ามือ ก้นนุ่มของหญิงสาวยังทิ้งน้ำหนักลงบนขาเขาอย่างแรง
ความซ่านเสียวพลันแผ่จากหนังศีรษะไปจนถึงปลายเท้า
ซูหลางละอายใจกับปฏิกิริยาของตัวเอง เขาจึงข่มใจแล้วอุ้มเธอลุกขึ้นจากเตียงไปตรง ๆ
พอลงจากเตียง หลินจื่อหลานก็ผละจากอ้อมแขนเขา เดินตรงไปที่โต๊ะ
บนโต๊ะมีเหยือกน้ำชาอยู่ใบหนึ่ง น้ำในถ้วยคงดับความร้อนรุ่มในร่างกายเธอไม่ได้ หลินจื่อหลานจึงยกเหยือกขึ้นดื่มรวดเดียวจากปากเหยือก
เธอดื่มเร็วเกินไป น้ำชาไหลลงมาตามลำคอระหง เลื้อยไปตามผิวก่อนหายลับเข้าไปในคอเสื้อ
เสื้อผ้าเปียกชุ่มแนบสนิทกับผิว เผยให้เห็นส่วนโค้งเว้าชัดเจน
ขณะนี้ฟ้ามืดแล้ว แสงจันทร์สาดเข้ามาทางหน้าต่าง ยามเธอแหงนหน้าจิบจากปากเหยือกช่างเย้ายวนจนใจสั่น
ซูหลางเบือนหน้าหนี พยายามกดความคิดฟุ้งซ่านของตัวเองไว้
ทันใดนั้น เสียงผลักประตูก็ดังมาจากด้านนอก
คงผลักไม่เปิดในครั้งเดียว คนข้างนอกจึงทุบประตูอย่างแรงอีกหลายที
หลินจื่อหลานกลั้นหายใจ มองซูหลางอย่างตื่นตระหนก
ซูหลางถามเสียงเข้ม “ใคร?”
พอได้ยินเสียงเขา คนที่อยู่ข้างนอกก็สบถเสียงเบา ก่อนรีบร้อนวิ่งหนีไป
ซูหลางหันไปมองหลินจื่อหลาน
ริมฝีปากของเธอถูกกัดจนแตก ผิวขาวผ่องกับริมฝีปากแดงชาด ประกอบกับใบหน้างามเย้ายวนอย่างยิ่ง ทำให้เธอดูราวกับภูตสาวในคำเล่าของคนเฒ่าคนแก่ที่กินหัวใจคนเป็นอาหาร
เขาแค่บังเอิญได้ลาพัก พอดีกับที่เพื่อนร่วมหน่วยแต่งงาน จึงแวะมาร่วมงานด้วย
ระหว่างงานเลี้ยง เขาดื่มไปหลายแก้ว เพื่อนร่วมหน่วยเลยจัดให้มาพักในห้องนี้
ดูจากสภาพของหญิงสาวกับเสียงเปิดประตูลับ ๆ ล่อ ๆ เมื่อครู่ ก็เห็นได้ชัดว่าเธอถูกคนวางแผนเล่นงาน
เพียงแต่ไม่มีใครคาดคิดว่าจะมีเขาเข้ามาเกี่ยวข้องโดยไม่ตั้งใจ
“คุณไม่เป็นไรใช่ไหม?” เขาถาม
หลินจื่อหลานพยุงตัวกับโต๊ะ นั่งเอียง ๆ อยู่ตรงนั้น “ถ้าคุณไม่อยากเดือดร้อน ก็พาฉันกลับไปส่งที่บ้านเถอะ”
ซูหลางรับปาก
เขาเดินเข้ามาหา แล้วยื่นแขนออกไป
หลินจื่อหลานหยิกหลังมือตัวเอง พยายามประคองตัวลุกขึ้นโดยอาศัยแขนเขา แต่ยังไม่ทันเดินถึงประตู ร่างกายก็อ่อนยวบลงทั้งตัว ล้มลงในอ้อมแขนซูหลาง
ร่างนุ่มอุ่นพลันถลาเข้ามาในอ้อมแขน ลมหายใจร้อนผ่าวพ่นรดข้างลำคอ ซูหลางชะงักกึก กล้ามเนื้อทั่วร่างเกร็งขึ้นทันที
ปลายจมูกได้กลิ่นหอมจาง ๆ จากตัวหญิงสาว คล้ายกลิ่นกล้วยไม้แต่ก็ไม่เชิง หอมชวนให้หลงใหลอย่างบอกไม่ถูก
“คุณ...คุณไม่เป็นไรใช่ไหม?”
“ไม่เป็นไร” หลินจื่อหลานจิกเล็บลงบนฝ่ามือ “บ้านฉันอยู่ข้าง ๆ นี้เอง รบกวนคุณด้วยนะ”
เสียงที่เธอตั้งใจลดให้เบาลงฟังนุ่มนวล ชวนให้ใจอ่อนจนแทบละลาย
ซูหลางรู้สึกเหมือนหูซ้ายถูกกระแสไฟฟ้าเล็ก ๆ แล่นผ่าน สั่นสะเทือนไปถึงก้นบึ้งหัวใจ
เห็นเธอเหงื่อท่วมศีรษะ ซูหลางจึงอุ้มเธอขึ้นแนบอกในท่าเจ้าหญิง
พอยืนตัวตรง ซูหลางก็ชะงักไปชั่วขณะ ไม่กล้าขยับแม้แต่นิดเดียว
ทำไมร่างของผู้หญิงคนนี้ถึงได้นุ่มนิ่มขนาดนี้นะ?
นิ้วที่สัมผัสผิวกายเธอเหมือนจมลึกลงไป นุ่มจนแทบถอนออกมาไม่ได้
พอเขาเกร็งกล้ามเนื้อ เนื้อนุ่มของอีกฝ่ายก็สั่นระริกขึ้นมา ราวกับกำลังประท้วงว่าเขาหยาบคายเกินไป
เขาหลับตาลง ให้หญิงสาวคล้องคอไว้ แล้วใช้มือข้างเดียวเปิดประตู
ข้างนอกมืดสนิทแล้ว ส่วนบ้านหลังใหญ่กำลังครึกครื้น คล้ายกำลังจัดพิธีแกล้งคู่บ่าวสาว
ฉวยจังหวะที่ไม่มีใครอยู่แถวนั้น ซูหลางก็อุ้มหลินจื่อหลานเดินออกจากลานบ้านอย่างรวดเร็ว
ระยะทางมีแค่ห้าหกเมตรก็ถึงหน้าบ้านของหลินจื่อหลานแล้ว
ซูหลางวางเธอลง น้ำเสียงแหบพร่า “ผมจะรับผิดชอบคุณ”
สิ่งที่ตอบกลับเขาคือเสียงปิดประตูดังอึมครึม
หลินจื่อหลานเดินเข้าครัว ตักน้ำเย็นจากโอ่งขึ้นมาหนึ่งขัน แล้วราดลงบนศีรษะโดยตรง
เธอทำซ้ำไปซ้ำมา จนน้ำในโอ่งหมดเกลี้ยง
ตอนนี้เป็นช่วงปลายฤดูใบไม้ร่วงแล้ว น้ำจากบ่อเย็นเฉียบ หลินจื่อหลานสั่นสะท้าน ความร้อนรุ่มในร่างกายจึงค่อยสงบลงเสียที
เดิมทีเธอเป็นแพทย์หญิงประจำแผนกแพทย์แผนจีนของโรงพยาบาลระดับตติยภูมิ วัน ๆ ใช้ชีวิตวนเวียนอยู่แค่ระหว่างโรงพยาบาลกับบ้าน
ระหว่างไปทำงาน เธอทำงานหนักเกินไปจนเป็นลมครั้งหนึ่ง หัวหน้าและเพื่อนร่วมงานต่างพากันแนะนำให้เธอลาพัก เธอถึงเพิ่งตระหนักได้ว่าตั้งแต่เริ่มทำงานมาก็แทบไม่เคยพักเลย
โรงพยาบาลให้วันหยุดยาวกับเธอครั้งหนึ่ง เธอจึงตัดสินใจขับรถเที่ยวด้วยตัวเอง
แต่โชคร้ายประสบอุบัติเหตุรถชนต่อเนื่องหลายคัน พอฟื้นขึ้นมาอีกที ก็มาอยู่ที่นี่แล้ว
นี่คือนิยายเรื่อง ‘สะใภ้สาวยุคแปดศูนย์ผู้เกื้อหนุนสามี’ ตัวจริงไม่ใช่นางเอก ไม่ใช่แม้แต่ตัวประกอบหญิง
เธอทะลุเข้ามาเป็นแม่ของตัวประกอบหญิงในกลุ่มเปรียบเทียบของเรื่อง
ในนิยาย ตัวจริงเป็นแค่ตัวละครประกอบ ฉากที่บรรยายถึงเธอมีเพียงไม่กี่แห่ง แต่คำว่าสวยมักปรากฏเคียงคู่กับเธอเสมอ
หลินจื่อหลานเองก็หน้าตาดี นับว่าเติบโตมาท่ามกลางคำชม แต่หากเทียบกับตัวจริงแล้วก็ยังห่างชั้นกันมาก
ตัวจริงนั้นงามถึงขีดสุดอย่างแท้จริง
ดวงตากระจ่าง ฟันขาวสะอาด มองไปทางไหนก็เปล่งประกาย ทรวงอกและสะโพกได้สัดส่วน เอวคอดขายาว ไม่มีส่วนใดไม่งดงาม ไม่มีจุดใดไม่ประณีต
แต่ความงามที่มากเกินไปในผืนดินแห้งแล้งแห่งนี้ กลับกลายเป็นหายนะอย่างแท้จริง
พ่อของตัวจริงเป็นแพทย์แผนจีนรุ่นเก่า มีลูกชายหนึ่งคนกับลูกสาวหนึ่งคน เขาทั้งรักทั้งตามใจลูกสาวคนเล็กที่งดงามมาตั้งแต่เด็ก
แต่ยิ่งลูกสาวโตขึ้นก็ยิ่งงดงาม พ่อแม่ของตัวจริงจึงเริ่มเป็นห่วง คอยกักตัวเธอไว้ ไม่ยอมให้ออกไปไหน
ปกป้องได้ชั่วคราว แต่ปกป้องไปตลอดชีวิตไม่ได้
พ่อของตัวจริงจึงเลือกโจวเฉิน ชายหนุ่มมากความสามารถที่สุดในหมู่บ้าน มาเป็นลูกเขยให้เธอ
สายตาของเขาไม่ผิดพลาด โจวเฉินเลื่อนขั้นเป็นผู้บังคับกองร้อยตั้งแต่อายุยังน้อย อีกเพียงก้าวเดียวก็จะพาตัวจริงไปอยู่ด้วยในค่ายทหารได้
แต่ข่าวการเสียสละของโจวเฉินกลับมาถึงเร็วกว่าการได้ไปอยู่กับสามี
โลกทั้งใบของตัวจริงพังทลายลง
แม้เธอจะงดงามเย้ายวน แต่เพราะพ่อแม่ปกป้องมากเกินไป นิสัยของเธอจึงค่อนข้างขี้ขลาด
พ่อแม่เสียชีวิต สามีเสียสละ เธอกับลูกสาวที่เพิ่งอายุครบสามขวบก็ถูกพ่อแม่สามีแบ่งแยกบ้านและขับไล่ออกมา
ไม่มีใครให้พึ่งพา ตัวจริงจึงทำได้เพียงลงแรงทำงานในไร่นา เลี้ยงตัวเองกับลูกสาว
สำหรับหญิงม่ายที่มีรูปโฉมโดดเด่น ทุกการเคลื่อนไหวตามธรรมชาติ ในสายตาของคนที่คิดไม่ซื่อกลับกลายเป็นหลักฐานว่าเธอยั่วยวนผู้ชาย