ชายหน้าคมชักดาบยาวออกมา ชี้ไปทางฉู่หมิง หากฉู่หมิงกล้าพูดคำว่าไม่แม้แต่คำเดียว เขาก็จะเปิดฉากโจมตีโดยไม่ลังเล
“พวกแกคุกโลหิตฆ่าพี่น้องของฉัน แล้วยังคิดจะแย่งอาชีพลับของฉันอีก! เป็นกิลด์อันดับหนึ่งของทั้งเซิร์ฟเวอร์แท้ ๆ กลับต่ำช้าไร้ยางอายขนาดนี้! ถุย!”
ฉู่หมิงถ่มน้ำลายอย่างเกรี้ยวกราด
“รนหาที่ตาย!” ชายหน้าคมฟันดาบใส่ฉู่หมิง
ฉู่หมิงยกดาบขึ้นรับ เสียงดาบปะทะกันดังเคร้ง แรงมหาศาลส่งผ่านตัวดาบมา
อาศัยแรงสะท้อน ฉู่หมิงเร่งความเร็วพุ่งถอยไปด้านหลัง
“คิดจะหนีหรือ? ล้อมมันไว้!” ชายหน้าคมออกคำสั่ง ผู้เล่นกว่าสิบคนกรูกันเข้ามา
“ไสหัวไป!”
ฉู่หมิงตวาดลั่น ฟันดาบยาวออกไป แสงดาบเจิดจ้าปรากฏขึ้น ซัดผู้เล่นหลายคนที่อยู่ด้านหน้าจนถอยกรูด
เขาฉวยโอกาสฝ่าวงล้อม แล้ววิ่งหนีอย่างรวดเร็ว
“บัดซบ! ยังปล่อยให้มันหนีไปได้อีก!” ชายหน้าคมสบถด่า
“พี่ดาบ วางใจเถอะ มันมีแค่คนเดียว หนีไม่พ้นเงื้อมมือพวกเราหรอก” ลูกน้องที่ยืนข้าง ๆ หัวเราะ ไม่เห็นฉู่หมิงอยู่ในสายตาแม้แต่น้อย
“ถอนรากถอนโคนให้สิ้น ตามข้าต่อไป ต้องจับมันให้ได้!”
“ครับ!”
......
หนิงเฉินที่อยู่ริมสระวัฏสงสารยังคงจมอยู่ในความยินดีสุดขีด หลังฝึกคัมภีร์วัฏสงสารอมตะสำเร็จ และเปลี่ยนอาชีพเป็นผู้เวียนวัฏสงสารซึ่งเป็นอาชีพลับหนึ่งเดียวได้
เขารู้สึกถึงพลังชีวิตที่พลุ่งพล่านไม่หยุด พลังลึกลับและเปี่ยมล้นไหลเวียนอยู่ภายในร่าง
เขาค่อย ๆ ยกมือขึ้น เพียงขยับความคิด พลังสีดำอันแปลกประหลาดก็ไหลมาปรากฏบนฝ่ามือ
“นี่คือพลังเทพแห่งวัฏสงสารหรือ?”
หนิงเฉินมองพลังสีดำที่วนเวียนอยู่บนฝ่ามือด้วยความอยากรู้อยากเห็น
พลังเหล่านี้ไหลเวียนไปตามเส้นลมปราณภายในร่างอย่างว่าง่ายตามความคิดของเขา ช่างน่าอัศจรรย์ยิ่งนัก