“ในที่สุดก็สำเร็จ!”
เขาสัมผัสได้ว่าร่างกายในตอนนี้แข็งแกร่งอย่างยิ่ง ภายในกายราวกับมีพลังมหาศาลดุจสัตว์ร้ายกำลังพลุ่งพล่านอยู่
ไอพลังมืดมิดพลิกตลบอยู่กลางอากาศ ชายร่างสูงใหญ่กำยำผู้หนึ่งก้าวออกมาจากความว่างเปล่า เขาสวมชุดคลุมยาวสีม่วงดำ มีเขาแหลมสีเดียวกันงอกอยู่บนศีรษะ ใบหน้าเย็นชาเปี่ยมบารมี
จุนหมิงเหยียบย่างกลางอากาศ เพียงก้าวเดียวก็มาอยู่เหนือหนิงเฉิน
“เจ้านี่ทำให้ข้าประหลาดใจจริง ๆ ไม่คิดเลยว่าเจ้าจะอดทนจนผ่านมันมาได้”
“แม้แต่ท่านก็ยังคิดไม่ถึงหรือ?”
หนิงเฉินเบ้ปาก สีหน้าเต็มไปด้วยความน้อยใจ
ที่แท้ก็ไม่เคยคิดเลยว่าเขาจะรอดชีวิตมาได้สินะ
นี่มันไม่ใช่การเล่นบ้าอะไรเนี่ย??
เห็นชีวิตเขาเป็นเรื่องไม่สำคัญเลยหรือไง?
ชีวิตของพนักงานโคกระบือยุคใหม่ที่ทำงานเก้าโมงเช้าถึงสามทุ่มหกวันต่อสัปดาห์ มีค่าแค่นี้เองหรือ?
ถึงอย่างนั้นเขาก็กล้าบ่นในใจเท่านั้น ไม่กล้าพูดออกมาจริง ๆ
“พนักงานโคกระบือยุคใหม่ที่ทำงานเก้าโมงเช้าถึงสามทุ่มหกวันต่อสัปดาห์คืออะไร?” จุนหมิงถามขึ้นมาอย่างกะทันหัน
หนิงเฉินเบิกตากว้าง ตะลึงงันอยู่กับที่
“เอ่อ ฮ่า ๆ ๆ ท่านจุนหมิงได้ยินด้วยหรือครับ?”
“เนตรยมโลกของข้ามองทะลุสรรพสิ่งในโลก การแอบฟังสิ่งที่เจ้าคิดอยู่ในใจเป็นเรื่องง่ายดายสำหรับข้า”
จุนหมิงสีหน้าขรึมลง “ฟังจากน้ำเสียงเจ้า เหมือนกำลังตำหนิข้าอยู่หรือ?”
“ฮ่า ๆ ๆ ไม่มีเรื่องแบบนั้นครับ ท่านจุนหมิงคงฟังผิดไป เมื่อครู่ข้ากำลังขอบคุณท่านที่เห็นคุณค่าในตัวข้าต่างหาก หากท่านไม่ให้ข้าเข้าสระวัฏสงสาร ข้าก็คงไม่อาจใช้พลังของสระวัฏสงสารหล่อหลอมร่างกายขึ้นใหม่ได้”